Η καπετανίτσα Μόμο...
Κυριακή 1η Φεβρουαρίου 2026 και με ήλιο ανοιξιάτικο!
διάβασε κι αυτό: Σαν ΚΑΡΠΑ, αλλά με μαρκαδόρους!..
Κυριακή 1η Φεβρουαρίου 2026 και με ήλιο ανοιξιάτικο!
Έτος 3019 μ.Χ.!
Τα διαστημόπλοια πάνε κι έρχονται, όπως σε μας τα λεωφορεία και τα φορτηγά.
Σε ένα από αυτά, ένα κορίτσι με τον John, το γάτο του.
Η Momo.
Με το John.
Και το Blue Chateau, το διαστημόπλοιό της.
Που είναι συνάμα ο χώρος εργασίας της, μα και το σπίτι της.
Το Blue Chateau είναι φορτηγό, άρα η Momo είναι φορτηγατζού-καπετάνισσα!
Όχι, όμως, όποια κι όποια φορτηγατζού, όπως μπορείτε κι εσείς να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι.
Ταξιδεύει για μέρες και μήνες, αντιμέτωπη με τη διαστρική κούραση, τις σχολαστικές οδηγίες της εταιρείας, τη χαμηλή ισχύ της μπαταρίας, την πλήξη.
Μοναδική παρέα της ο γάτος της, που τη γυροφέρνει ασταμάτητα και άφθονο υλικό ανάγνωσης, που βαριέται να διαβάσει.
Εκτός από το γάτο της, έχει κι ένα γερό απόθεμα από λικέρ ροδάκινου που το τιμά δεόντως.
Είναι μόνη (έτσι νομίζει, τουλάχιστον), οπότε και δεν μπαίνει καν στον κόπο να φορέσει τη στολή της, κυκλοφορεί γυμνή (προς μεγάλη τέρψη των αναγνωστών που παρακολουθούν, με πλήρη οφθαλμοπορνική κατάνυξη, κάθε της βήμα).
Η Momo. H χάρτινη ηρωίδα του Κέντζι Τσουρούτα, στο Captain Momo’s Secret Base.
Ωραία δουλειά,εξαιρετική. Δεν έχω παρά να πω τα καλύτερα λόγια.
Αναρωτιέμαι μόνο το αν θα είχε την ίδια εκδοτική επιτυχία το Captain Momo’s Secret Base, στην περίπτωση που η Momo ήταν καμιά κοντούλα, χοντρή κακομούτσουνη Ιαπωνεζούλα, με πλαδαρά κρεμασμένα βυζιά, δάσος από τρίχες στα πόδια και κρεατοελιά στη μύτη.
Λέμε τώρα!
Άλλωστε, ρητορικό είναι το ερώτημα.
Δεν προσδοκώ κάποια απάντηση.
Το Captain Momo’s Secret Base είναι ένα διαστημικό slice-of-life manga — δηλαδή μια ιστορία που περιγράφει την καθημερινότητα ενός χαρακτήρα σε ασυνήθιστες συνθήκες, με χιούμορ και χαμηλό δραματικό τόνο. Ένα κομψό διαστημικό "μάτι" στο κατά... βάθος του κήπου.
Η όλη αισθησιακή ατμόσφαιρά του Kenji Tsuruta, αλλά και το σκιτσάρισμά μου θυμίζει Guido Crepax και Valentina. Προσέξτε τις γραμμώσεις στα μαλλιά της Momo.
Ο Kenji Tsuruta είναι σεβαστός mangaka καλλιτέχνης, γνωστός για το αργό και έντονα ατμοσφαιρικό αφηγηματικό του ύφος. Το έργο του δεν στηρίζεται στη γρήγορη δράση, στις συνεχείς ανατροπές ή στους καθιερωμένους μηχανισμούς έντασης του mainstream manga. Αντίθετα, δίνει έμφαση στη διάρκεια, στη σιωπή και στην καθημερινότητα, εστιάζοντας περισσότερο στην εσωτερική κατάσταση των χαρακτήρων και στην αίσθηση του χρόνου παρά στην πλοκή ή στο θέαμα.
Γεννήθηκε το έτος 1961, στο Χαμαμάτσου , στην επαρχία Σιζουόκα. Ανάμεσα στα πιο διάσημα έργα του είναι η σειρά επιστημονικής φαντασίας Spirit of Wonder, η οποία έχει διασκευαστεί σε σειρά anime και του χάρισε μεγάλη αναγνώριση.
Όχι, όχι! Δεν είναι η Momo, ενόσω ψάχνει τον Οθέλο στη βιβλιοθήκη της. Της μοιάζει ως δίδυμη αδελφή της, θα μπορούσα να ισχυριστώ μετά πεποιθήσεως. Κι αυτή, επίσης, συνηθίζει να κυκλοφορεί τσίτσιδη. Κι έχει πιστό της ακόλουθο ένα γάτο, ο οποίος συχνά της κάνει ότι ένας ερωτύλος αναγνώστης με τη φαντασία του. Πρόκειται για την Φυλακισμένη (la Pomme Prisonniere στην ιαπωνική, αρχική έκδοση).
Ένα πορτρέτο φιλοτεχνημένο από τον Τσουρούτα που πολύ θα ήθελα να έχω στον τοίχο μου. Όλως περιέργως μοιάζει σαν να... παίρνει μάτι την προηγούμενη εικόνα.
Μια φάτσα έχουν όλες οι ηρωίδες του Kenji Tsuruta. Το ίδιο λεπτοφυές στενόμακρο σώμα και τα μικρά εφηβικά βυζάκια. Μα, και τα μεγάλα εκφραστικά μάτια.
Όλες οι εικόνες (εκτός από 3 στον αριθμό) προέρχονται από φωτογραφήσεις που έκανε ο Γιάννης (Stilos), εστιάζοντας πάνω από επιλεγμένες σελίδες των κόμικ μπουκς του εν λόγω Ιάπωνα mangaka.