Smiths

The Smiths was een Britse alternatieve rockgroep uit Manchester die bestond van 1982 tot 1987. De groep bestond uit zanger/tekstschrijver Morrissey, gitarist/componist Johnny Marr, bassist Andy Rourke en drummer Mike Joyce. In een tijd waarin de Britse muziekindustrie werd gedomineerd door commerciële synthpop creëerden The Smiths een unieke muziekstijl. Centraal stonden de melancholische zang van Morrissey, in combinatie met zijn flamboyante persoonlijkheid en zijn gevatte, zelfingenomen teksten, en het weelderige, nauwkeurige gitaarspel van Marr. Gedurende hun korte bestaan verwierf The Smiths een grote populariteit in eigen land, met vier hooggewaardeerde studioalbums en vele succesvolle radiosingles. De groep wordt gezien als de voorloper van de britpopbeweging van de jaren 90, een pionier van de indierock en een van de meest invloedrijke rockgroepen aller tijden. De kiem voor de band werd gelegd toen John Maher (1963), die al in wat lokale bandjes had gespeeld, in de zomer van 1982 besloot Steven Morrissey (1959) te benaderen voor een muzikale samenwerking. Hij kende de wat oudere Morrissey vooral van reputatie: deze ietwat wereldvreemde figuur, die voorzitter was geweest van de landelijke New York Dolls-fanclub, zou een goede tekstschrijver zijn.

Morrissey had dan al een paar keer aan het muzikantenleven geroken: in de naweeën van de punk was hij zanger bij wat er over was van lokale helden The Nosebleeds, en had hij (vergeefs) auditie gedaan bij landelijk bekende punkers Slaughter & the Dogs. Hierna moest hij het echter weer doen met saaie baantjes en periodes in de bijstand. Vanuit zijn slaapkamer bleef hij echter plannen smeden om een beroemd popster te worden. Maher liet zich bij Morrissey introduceren door een wederzijdse kennis en ze bleken het goed met elkaar te kunnen vinden: diezelfde week nog schreven ze al een handvol songs. De eerste opzet was om een soort van songwriting duo voor andere artiesten te worden, à la Leiber/Stoller (hitschrijvers voor hun beider idool Elvis Presley), maar al snel besloten ze om zelf een band te vormen. Drummer Mike Joyce werd via een advertentie geworven en in eerste instantie hanteerde Dale Hibbert, een bevriende geluidstechnicus die hen goedkope studiotijd kon verschaffen, de basgitaar. Toen Morrissey tijdens een schrijfsessie met Maher de woorden "The Smiths" op een blaadje krabbelde en aan hem liet zien, reageerde deze meteen positief en de naam van hun band stond vast. De Morrissey/Maher/Hibbert/Joyce-bezetting nam een aantal demo's op, die uiteindelijk leidden tot een contract voor één single bij het Londense label Rough Trade. Na de eerste twee optredens en nog voor de opnames voor de debuutsingle werd Hibbert, wiens excentrieke baslijnen niet echt leken te passen, aan de kant gezet en vervangen door Mahers jeugdvriend Andy Rourke. Rond deze tijd besloot Morrissey zijn voornaam te laten vallen en Maher zich Johnny Marr te gaan noemen — dit laatste om verwarring met de drummer van Buzzcocks te voorkomen, die ook John Maher heet.

De motor achter het initiële succes van de groep was, zoals bij zoveel Britse artiesten, de beroemde diskjockey John Peel. Nadat hij de groep via de radio onder de aandacht bracht, bleek de manier waarop Morrissey het popidoolschap benaderde bij veel jongeren aan te slaan, of juist niet. Waar sommigen de manier waarop Morrissey het eeuwige thema van de onbegrepen puber behandelde als ronduit deprimerend ervoeren, roemden bewonderaars juist de scherpzinnigheid in de teksten. Morrissey wist zich in de kijker te spelen door zijn controversiële persoonlijkheid. De eerste single, Hand in glove, deed het goed in de alternatieve lijsten maar haalde de mainstream-lijsten niet; tweede single This charming man daarentegen wel, en een hitserie van 17 Top 50-noteringen was begonnen. De band hield er een hoog tempo van zowel toeren als opnemen op na: het was niet ongebruikelijk dat er in een jaar vier singles (met unieke B-kanten) en een LP verschenen, terwijl er intensief werd getoerd in Groot-Brittannië, Ierland en Amerika. Buiten die gebieden brak de band nooit echt door, wat kan worden geweten aan desinteresse van de band zelf, gekoppeld aan het onvermogen van het kleine Rough Trade om internationaal te opereren. Het feit dat de enigszins paranoïde Morrissey en Marr geen enkele beslissing door anderen wilden laten nemen en dus nooit lang een manager tolereerden, hielp ook niet.

Meer info: https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Smiths 

( bron: Wikipedia )