Potliquor (soms foutief gespeld als Pot Liquor) was een rockgroep uit de jaren 70 uit Baton Rouge, Louisiana. De band werd opgericht door George Ratzlaff en Guy Schaeffer na het uiteenvallen van een succesvolle coverband genaamd Basement Wall. Net als verschillende andere bands uit het Amerikaanse Zuiden was hun muziekstijl een synthese van invloeden zoals Little Richard , Ray Charles , Jimmy Reed en meer, waardoor Potliquor deel uitmaakte van het opkomende Southern rockgenre. Potliquor bracht vier albums uit plus een verzamelalbum, maar had slechts één hitsingle geschreven en gezongen door George Ratzlaff.
Potliquor was een regionale tourband van topklasse in het begin van de jaren 70 en hoewel ze verschillende nationale tournees maakten met prominente rockgroepen uit die tijd, werden ze nooit de headliner van hun eigen tournee, maar ze waren wel headliner van specifieke shows met een aantal verrassende openingsacts, zoals ZZ Top , Aerosmith en Billy Joel . De groep leed onder interne conflicten na de dood van hun manager in 1973 en na verschillende personeelswisselingen konden ze het momentum dat was opgebouwd in 1970-1973 nooit meer terugkrijgen om nationale bekendheid te bereiken, zoals enkele van de grote bands en individuen waarmee ze optraden: de Allman Brothers , Billy Joel, REO Speedwagon , Ray Charles , Lou Rawls , Aerosmith, Cactus , ZZ Top , BB King , Faces en nog veel meer. Potliquor had de twijfelachtige eer de enige band te zijn die geboekt was om in de Fillmore West te spelen vlak voordat het voorgoed sloot. De promotieposters bestaan nog steeds.
Potliquor ontleent zijn naam aan de term " pot liquor ", de bouillon die overblijft na het koken van groenten en vlees. In het Zuiden wordt het gewoonlijk gedronken of anderszins gebruikt in plaats van weggegooid te worden. Hoewel velen beweren dat de traditionele spelling van "potlikker" correct is, is "pot liquor" de acceptabele vorm geworden. Dit was slechts een van de vele verwijzingen naar hun regio en staat van herkomst die Potliquor in hun werk maakte. Potliquor speelde een zuidelijk Louisiana getinte versie van Southern rock. Door verwijzingen naar hun geboorteland Louisiana te combineren in veel van hun album- en songtitels en songteksten ("Down the River Boogie", "Ol' Man River", "Riverboat", "Levee Blues", "Waiting for Me at the River", "Louisiana Rock & Roll", "Red Stick", "Louisiana Lady") met de krachtige gospel/soul stem van leadzanger George Ratzlaff, werd Potliquor onderdeel van de Southern rockgolf van begin jaren 70. Veel van hun muziek was gebaseerd op blues, zoals blijkt uit songtitels als "Levee Blues", "Rooster Blues", "Taj and Jimmy's Blues", "St. Jude's Blues", en verschillende nummers waren gebaseerd op gospel ("When God Dips His Love in My Heart", "Beyond the River Jordan", "H", "St. Jude's Blues"). Martin Popoff schreef een recensie in het boek Southern Rock Review van Potliquors eerste album. Zijn opmerkingen waren echter met name gericht op de muziek van het eerste album.
Het geluid van de band is een broeinest van coole zuidelijke tradities, gekruist met de psychedelische stijlen van Guess Who en de Hammond hardrock van Deep Purple . Veel attracties onderweg: de cover van de band van " You're No Good " is bruut power-akkoorden die bijna op Sabbatheriaanse niveaus lijken (en ondertussen Van Halens domme take uit bed schoppen), of op zijn minst hard Fireball -era Purple. Edgar Allan Poe 's " The Raven " krijgt een vochtige en krakende House Of The Rising Sun -achtige behandeling, helemaal griezelig richting Steppenwolf en Iron Butterfly met harde elektrische gitaarsolo's. " Old Man River " zwaait de andere kant op, eerbiedig, diepgeworteld hoewel licht gekunsteld. Originelen zijn net zo divers, baanbrekend en vaak zwaar. Opener "Down The River Boogie" is een proto-zuidelijke rocker gebouwd op een zachte riff , maar toch een riff. "Riverboat" en "Price 20 Cents A Copy" zijn snelle James Brown -achtige pronkende deuntjes die worden gedragen door de gepatenteerde harmonieën en rauwe arrangementen van de band. En "Toballby" is er meteen bij, een toegewijde Deep Purple-jam compleet met een eclectische Paicey -stijl drumsolo. Een beetje een roll call daar, maar het punt is dat dit ding is gesequenced voor rijplezier. Potliquor vindt fortuin op het kruispunt tussen hardrock uit de late jaren 60, het nieuw opkomende zuidelijke geluid dat gospel , boogie en blues combineert , en de laatste restanten van mistige progachtige psyche.
Meer info: https://en.wikipedia.org/wiki/Potliquor
( bron: Wikipedia )