Eliza Carthy

Eliza Carthy (geb. 1975) is een invloedrijke Engelse folkmuzikante, zangeres en violiste, bekend om haar innovatieve benadering van traditionele muziek en als dochter van folklegendes Martin Carthy en Norma Waterson. Ze begon op jonge leeftijd, vormde 'The Waterdaughters' en later 'Waterson:Carthy' met haar ouders, en bouwde een succesvolle solocarrière op, gekenmerkt door Mercury Prize-nominaties en meerdere BBC Radio 2 Folk Awards. Carthy is een sleutelfiguur in de moderne Engelse folk, bekend om haar krachtige stem, vioolspel en samenwerkingen met artiesten als Paul Weller, en werd in 2014 benoemd tot MBE voor haar diensten aan de folkmuziek.  23 augustus 1975 in Scarborough, Engeland. Martin Carthy (folkzanger/gitarist) en Norma Waterson (folkzangeres).

Vormde in 1989 The Waterdaughters met haar moeder, tante Lal Waterson en nicht Maria Knight. Combineert pure traditionele ballads met moderne invloeden en experimenteert met verschillende genres. Lid van groepen als Blue Murder en The Imagined Village. Werkte met o.a. Nancy Kerr, Paul Weller, Jools Holland en Jarvis Cocker. Bekend om haar zang en vioolspel. Won in 2003 Folk Singer of the Year, Best Album ('Anglicana') en Best Traditional Track ('Worcester City'). Twee nominaties voor beste album (1998, 2003). 

Ontving in 2014 de Member of the Order of the British Empire voor haar werk in de folk. Viert haar 30-jarige carrière met het album 'Queen Of The Whirl' (2022). Werkt samen met haar band 'The Restitution'.

Blijft nieuwe publieken bereiken met haar muziek en optredens.