5 november 2026, door MorpurgoMedia.nl voor mijnAmstelveen.nl

Ik loop door de schemering van de avond. Moos snuffelt tussen de afgevallen bladeren. Het is herfst. Een week geleden zijn de winterbanden onder de auto gegaan. Nou ja, onder de velgen dan. Vorig jaar hadden we al sneeuw en flinke nachtvorst. Toen waren we eigenlijk te laat met de winterbanden. Dus dit jaar maar liever iets te vroeg dan te laat.

Om me heen lijkt het wel te regenen. Dorre, opgedroogde bladeren dwarrelen als regendruppels uit de bomen. Mijn eerste gedachte is: snel naar huis, voordat ik een nat pak haal. Maar het is geen regen, het zijn bladeren. De natuur laat langzaam los wat ze de afgelopen maanden heeft opgebouwd. De bomen maken zich klaar voor de winter en wij eigenlijk ook.

De herfstjas is weer van zolder gehaald en houdt me warm tijdens de koude wandelingen. Bij de DA in Westwijk heb ik een dikke sjaal gekocht die aardig bij mijn bruine jas past. Als er iemand is die het altijd koud heeft, ben ik het wel. Waarschijnlijk heeft dat ook iets te maken met de lichamelijke ongemakken die inmiddels al jaren bij me horen.

Overal om me heen laten de bomen hun bladeren vallen. De grond ligt bezaaid met prachtige herfstkleuren. Als fotograaf kan ik daar enorm van genieten. Natuur, licht, kleuren en de bijzondere sfeer die juist deze tijd van het jaar met zich meebrengt. Toch komt het er al een hele tijd niet meer van om voor mezelf de camera uit de kast te halen.

Af en toe krijg ik een mailtje van HistorischAmstelveen.nl met de vraag of ik bepaalde onderwerpen wil fotograferen. Dat vind ik nog altijd ontzettend leuk. Dan trek ik eropuit, met mezelf en mijn camera. Even geen verplichtingen, geen lijstjes en geen andere zaken die aandacht vragen. Alleen kijken, zoeken en wachten op dat ene mooie moment. Voor mij zijn dat echte zenmomenten.

Soms verlang ik terug naar vroeger. Dagenlang wandelen door onbekende dorpen, straatjes en natuurgebieden, op zoek naar dat ene bijzondere plaatje. Geen haast, gewoon de tijd nemen. Wie weet komt dat ooit weer. Je moet tenslotte altijd iets hebben om naar uit te kijken.

De afgelopen tijd heb ik mijn energie vooral in iets heel anders gestoken: LaptopRevive. Zoals jullie inmiddels wel weten, heb ik daar mijn handen meer dan vol aan. Als content creator kan ik me uitleven op de website, nieuwsbrieven en sociale media. En dat is niet zonder resultaat. In een jaar tijd zijn we gegroeid naar ruim tweehonderd vrijwilligers. Dat is natuurlijk niet alleen mijn verdienste. Samen met Rinus, de oprichter, en heel veel enthousiaste mensen hebben we iets opgebouwd waar we best trots op mogen zijn. Er is een hechte band ontstaan en vooral de wil om er samen iets moois en groots van te maken.

Maar goed, ik dwaal weer eens af naar mijn stokpaardje. Het zou over de herfst gaan.

Terwijl Moos vrolijk verder snuffelt, bedenk ik me dat ik binnenkort maar eens met hem naar het bos moet. Lekker wandelen tussen de bomen, door de bladeren en genieten van de rust. Misschien neem ik de camera ook wel mee. Je weet maar nooit.

Thuis zijn er ondertussen ook genoeg zaken die onze aandacht vragen. Ik hoop vooral dat er binnenkort groen licht komt voor de voet van lief, zodat we eindelijk aan herstel kunnen gaan werken. Volgens de fysiotherapeut moeten we rekening houden met twee à drie jaar om de heupen en voeten weer goed op gang te krijgen. Een lange weg, maar na alles wat eraan vooraf is gegaan, hopen we vooral dat er nu eindelijk vooruitgang komt.

We gaan het meemaken.

De winterjassen hangen inmiddels klaar en ook de verwarming heeft zijn jaarlijkse beurt gehad. Als het goed is, kunnen we de winter weer tegemoet. Een beetje sneeuw en ijs zou ik eigenlijk best leuk vinden. Gewoon zoals vroeger, toen je wakker werd en de wereld buiten ineens helemaal wit was. De straat was stil, de bomen zwaar van de sneeuw en alles leek even langzamer te gaan.

Maar als die sneeuw uitblijft, vind ik dat ook niet erg. Zeker niet als we daarmee wat op de stookkosten kunnen besparen. Die dreigen, mede door de spanningen rond de Straat van Hormuz, inmiddels een behoorlijke aanslag op de portemonnee te worden.

Herfst. Het seizoen waarin de natuur langzaam tot rust komt, de dagen korter worden en je vanzelf wat vaker naar binnen trekt. Een tijd om terug te kijken, herinneringen op te halen en misschien voorzichtig vooruit te kijken.

Ik heb het drukker dan ooit. Misschien juist daarom zou ik wat vaker stil moeten staan bij die kleine momenten. Een wandeling met Moos, de geur van natte bladeren, een mooie lucht boven de bomen.

Want uiteindelijk hoeft niet alles altijd vooruit. Soms is het ook gewoon fijn om even stil te staan en te genieten van wat er is.

Geniet van het leven

Eljo Morpurgo

Deze column is mede mogelijk gemaakt door Linux Mint OS geschreven in LibreOffice.

Reageren op columns kan hieronder ook als gast zonder account!