Esperientziak erakutsi zigun hitzak ez direla beti beharrezkoak, eta begiradak, keinuak, eta isiltasunak oso indartsuak izan daitezkeela. Hortaz, honako ondorioak atera genituen: 

• Hitzik gabeko komunikazioa mintzamena baino aberasgarriagoa izan daiteke.

• Hizkuntzatik eta azalpen arrazionaletatik haratago konektatzeko aukera ematen du.

• Begirada ez da ekintza fisiko bat bakarrik, jarrera pedagogiko eta gizatiar bat baizik.

Ieltxuren laguntzarekin konturatu ginen jolasa ez dela haurren kontua bakarrik. Gainera, jolasaren onurak oso argi geratu zitzaizkigun: 

• Sortzeko, askatzeko, konektatzeko eta ikasteko tresna da.

• Berezkotasuna, sormena eta konfiantza bultzatzen ditu.

• Akatsetik ikasteko aukera ematen du, epaiketari beldurrik izan gabe.

• Jolasa pentsamendu, sentsibilitate eta ikaskuntza partekaturako espazio gisa aldarrikatzen da.

Hala eta guztiz  ere, onartu behar dugu asko kostatu zitzaigula jolastea, eta horrek galdera hauek egitera eraman gintuen:  "Zergatik kostatzen zaigu jolastea norbaitek eskatzen digunean?" ;  "Zergatik sentitzen dugu ziurgabetasuna jarraibide argirik ez dagoenean?" ; "Zergatik bilatzen dugu beti ondo egin behar hori?" ; "Zergatik lotzen dugu jolasa haurtzaroarekin eta ez helduaroarekin?"... Hau esanda, galdera hauek abiapuntu bihurtzen dira gure taldearentzat, eta abendura begira, hauei erantzunak bilatzea izango da gure erronka nagusia.