About Gemini

ธงสัญลักษณ์: สีน้ำเงินเข้มอมม่วง ลายหยักสีเงินคั่นระหว่างกลาง

สัญลักษณ์ประจำเมือง: ส่วนใหญ่สัญลักษณ์ที่ถูกใช้ตามร้านค้าต่างๆ และชาวเมืองจะเป็นสัญลักษณ์ประเภทแพทเทิร์นมากกว่ารูปสัตว์หรือคน อันเนื่องมากจากศิลปะที่เติบโตมาจากลักษณะนิสัยของชาวเจมิไน 

ชาวเจมิไนส่วนใหญ่เป็นนักคิดแสนอ่อนโยน ภายใต้หน้ากากของพวกเขาซุกซ่อนไว้ด้วยความคิดอันสลับซับซ้อน ความเลือดเย็น พวกเขาให้ความสำคัญต่อความคิดและความฉลาด นับถือสภาปราชญ์มากกว่าศาสนา พวกเขาอาจไม่ใช่ประเทศที่มีอัศวินมากพละกำลังหรือนักปราชญ์ที่มีพลังเวทแกร่งกล้า ทว่าหากชาวเจมิไนเป็นอัศวิน พวกเขาจะเป็นอัศวินที่ชาญฉลาด หากชาวเจมิไนเป็นจอมเวท พวกเขาก็ยังคงเป็นจอมเวทที่ชาญฉลาด เรียกได้ว่าพวกเขาครบทุกรอบด้านและเป็นนักฉกฉวยโอกาสเดินแผน เป็นนักคิดค้น ชิงการเคลื่อนไหว

ชาวเจมิไนส่วนใหญ่สื่อสารด้วยดวงตา ว่ากันว่าแม้แต่นักปราชญที่เลือดเย็นที่สุดสามารถโกหกได้กระทั่งแววตา (แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี จึงทำให้พวกเขาไม่ค่อยยิ้มกัน) เนื่องจากใช้ความยุติธรรมในหัวใจของตนเองเป็นที่ตั้งจึงไม่มีศาสนาใด 

ยังว่ากันว่าพวกเขาเป็นคนโรแมนติกลึกๆ รักเดียวใจเดียวหนักแน่น ชาวเจมิไนสายเลือดแท้มีผิวขาว มักมีผมสีเข้ม เป็นประเทศที่ประชาชนมีอิสระเสรีภายใต้ระบอบ และมีการศึกษาที่เข้มแข็งเพียงพอจึงสามารถหล่อหลอมประชาชนออกมาภายใต้ระบอบนี้ 

ลักษณะภูมิประเทศของเจมิไนเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนทางตะวันตกและทางตะวันออกของประเทศ พื้นที่ตรงกลางเป็นที่ราบสูง อากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี พื้นที่ทางการเกษตรน้อย สถานที่ที่สูงที่สุดในประเทศคือหอสมุดทั้งสามแห่งคือ หอสมุดทางตะวันตก, หอสมุดทางตะวันออก, และหอสมุดทางใต้ มีประชาชนอาศัยอยู่น้อย 

พื้นที่ราบสูงตรงกลางเป็นแหล่งอารยธรรมและจุดศูนย์กลางการปกครอง สถานที่ตั้งของปราสาท, สภาปราชญ์, ภาคีอัศวิน, เสนาธิการกองเรือรบและอุตสาหกรรมทางศิลปะ มีประชาชนอาศัยอยู่มากที่สุด

พื้นที่ทางเหนือติดทะเลสาบดาวเหนือและทะเลหลวง เป็นอู่ต่อเรือของเจมิไน เป็นเมืองท่าน่านน้ำที่สำคัญ มีประชาชนอาศัยอยู่ปานกลางและมีแขกบ้านแขกเมืองจำนวนมาก กิจการเป็นร้านค้าให้ความบันเทิงและที่พัก เป็นเขตเศรษฐกิจขนาดใหญ่ ส่วนของภูเขาที่ราบสูงมีเหมืองอยู่สองแห่ง แร่ที่ขุดพบ ถ่าน ทองแดง เงิน เหล็ก ไทเทเนี่ยม

พื้นที่ทางตอนใต้นิยมใช้เป็นที่เพาะปลูกเนื่องจากสภาพอากาศอบอุ่นกว่าทางตอนเหนือ ส่วนใหญ่จะปลูกพวกถั่วอัลมอนด์ เบอร์รี่ชนิดต่างๆ บลูเบอร์รี่ ราสเบอร์รี่ กูซเบอร์รี่ คราวน์เบอร์รี่ มันฝรั่ง ส่วนฟาร์มสัตว์จะนิยมเป็นนมแพะ ไข่ ปลา และฟาร์มขนสำหรับทำชุด 

สภาพอากาศในเจมิไน: ฝั่งตอนใต้(¼)อุณหภูมิสูงกว่าฝั่งตอนเหนือ(¾) เจมิไนมี 4 ฤดู ได้แก่ (ภาพ2)

ชาวเจมิไนอยู่ในสถานะที่ถูกกดขี่โดยประเทศรอบด้านมาโดยตลอดจนกระทั่งพัฒนา ดังนั้นวัฒนธรรมส่วนใหญ่ของพวกเขาจึงเกิดจากการรักสายเลือดของเจมิไน ความยุติธรรมเที่ยงตรง ถ่ายทอดออกมาผ่านศิลปะแขนงต่างๆ

วัฒนธรรมการเกิด: ชาวเจมิไนจะถือการเกิดเป็นสำคัญ บุคคลผู้ใดที่ได้เกิดมาจะถูกคาดหวังโดยทันทีและมีการเฉลิมฉลองในตระกูล ชาวเจมิไนมักจะนำเด็กทารกแรกเกิดไปหานักปราชญ์เพื่อให้พวกเขาอวยพร หรือตั้งชื่อ

วัฒนธรรมการตาย: ชาวเจมิไนที่เสียชีวิตจะถูกดูแลอย่างดีโดยผู้ปกครอง เนื่องจากเป็นประเทศที่มีเนื้อที่ในหุบเขาเยอะ พวกเขาจะได้รับการฝังในหุบเขาที่ถูกเจาะรวมกับชาวเจมิไนที่เสียชีวิตลง ทางผู้ปกครองจะเป็นคนฝังให้พร้อมกับธงเจมิไนคลุมร่าง และมีเทศกาลระลึกถึงทุกปี

วัฒนธรรมการแต่งงาน: ชาวเจมิไนจะแต่งงานที่บ้านเป็นส่วนตัว มีปราชญ์อวยพร ชุดแต่งงานเป็นสีเข้มพิธีการ แต่ปีหลังๆ มีการรับวัฒนธรรมมาจากต่างชาติบ้าง แต่ทางชนชั้นสูงยังสวมชุดสีเข้มอยู่ นิยมสีกรม หลังจากจัดงานเล็กๆ ที่บ้านจะเริ่มเดินขบวนเฉลิมฉลองเพื่อโยนสิ่งของ(ส่วนใหญ่พวกเขาจะโยนดอกไม้)ไปรอบเมือง บ้างก็โยนเหรียญเงิน *ไม่มีวัฒนธรรมหลายสามีภรรยา*

วัฒนธรรมชาตินิยม: สายเลือดของเจมิไนเชื่อกันเองว่าพวกเขาต่างฉลาดและรักความยุติธรรมเข้มข้น เกิดเป็นความเชื่อใจในสายเลือดของเจมิไนด้วยกันโดยไม่ต้องมีเหตุก่อนหน้า

วัฒนธรรมการส่งจดหมายด้วยอินทรี: เนื่องจากภูมิประเทศที่มีเทือกเขาอยู่มาก การติดต่อสื่อสารจึงใช้เป็นอินทรีเป็นส่วนใหญ่ ทางเทือกเขาสูงมักเลี้ยงพญาอินทรีเพื่อล่าสัตว์ควบคู่ไปอีกด้วย 

อารยธรรมของสิ่งประดิษฐ์: สิ่งประดิษฐ์ส่วนใหญ่จะเป็นศาสตราวุธ การเดินเรือ ตะเกียงสิ่งประดิษฐ์ล้ำสมัยและสัญลักษณ์ทางปัญญาต่างๆ 

อารยธรรมข้าวของเครื่องใช้: เครื่องปั้นดินเผาทาสี ลวดลายเป็นแพทเทิร์นเรขาคณิต สิ่งก่อสร้างต่างๆ มักเป็นแบบเรียบง่ายไม่ฟุ้งเฟ้อแต่ก็สอดแทรกศิลปะแบบเจมิไนอยู่ในนั้น

ความเท่าเทียม: มีความเท่าเทียมทางเพศและการศึกษา แต่มีการภาคภูมิใจในสายเลือดเจมิไนหลงเหลืออยู่บ้างในประเทศ ให้ความสำคัญทางด้านปัญญาและคุณภาพชีวิต

เพศศึกษา: ประเทศเจมิไนถือว่าหนังสือและการคิดค้นเป็นสิ่งบันเทิง อีกทั้งยังยกยอเล่าปราชญ์ เรื่องนี้จึงไม่ถูกพูดถึงกันโดยตรงมากนักในเจมิไน และไม่มีสถานที่ให้นอกลู่นอกทางเนื่องจากค่านิยมรักเดียวใจเดียว(แต่ไม่ใช่รักนวลสงวนตัว) ชาวเจมิไนบางส่วนออกไปด้านนอกประเทศหรือข้ามไปฝั่งซาเรสก็ต้องปิดเป็นความลับ ไม่ได้รังเกียจ แต่คิดว่าความบันเทิงในด้านนี้เสียเวลา 

ตำนานพื้นบ้านของชาวเจมิไน:

• ทะเลสาปดาวเหนือ: ได้ยินว่าบางครั้งจะมีเสียงดนตรีแว่วมาจากทะเลสาบดาวเหนือ เมื่อเดินเข้าไปใกล้จะพบว่าเสียงดนตรีเหล่านี้ดังมาจากในน้ำ ผู้คนในเจมิไนจึงเชื่อกันว่าด้านล่างของทะเลสาบมีนางเงือกอยู่ 

• ตัวแมร์: บางครั้งจะเห็นเป็นผู้หญิงตัวผอมๆ ผมสีดำ ตัวซีด จะชอบมานั่งบนหน้าอกของมนุษย์เวลาหลับและใช้ผมมัดพันแขนขาดูดพลังงาน เป็นต้นเหตุของฝันร้าย (คาดว่าตำนานในอดีตนี้มาจากสภาวะกึ่งหลับตื่นขยับตัวไม่ได้)

• ภูตไม้กวาด: ตำนานของชาวเจมิไนเชื่อว่าไม้กวาดทุกอันมีภูตตัวเล็กๆ อยู่ ภูตพวกนี้เวลามนุษย์ไม่อยู่บ้านก็จะออกมาทำความสะอาด ปัดเป่าโชคร้ายออกไปนอกบ้าน ชอบอาศัยอยู่ในไม้กวาดจึงต้องรักษาไม้กวาดให้สะอาดเสมอและใช้งานบ่อยๆ ในช่วงวันเฉลิมฉลองบางบ้านก็นิยมทำอาหารชุดเล็กๆ วางไว้กลางบ้าน

• ตำนานคนแคระ: ตำนานของชาวเจมิไนเชื่อว่ามีคนแคระที่อาศัยอยู่ในด้านล่างของหุบเขา คนแคระเหล่านี้เชี่ยวชาญเรื่องตีเกราะดาบ บางครั้งจะมอบให้แก่บุคคลผู้ที่พบเจอและมีนิสัยเที่ยงตรงยุติธรรม (ปัจจุบันเรื่องนี่้ถูกนำมาใช้เรียกชมช่างฝีมือเก่งๆ แทน)

• ตำนานคนกินคนแห่งซาเรส: เนื่องจากสภาวะสงคราม ความอดอยากของชาวซาเรสในอดีตที่มีการปล้นฆ่าลักลอบเข้าเจมิไนในครั้งอดีต จึงทำให้ชาวเจมิไนสมัยก่อนมีเรื่องเล่าขู่เด็กว่าพวกซาเรสหิวจนขนาดจะกินคนด้วยกัน 

• ภูตแห่งการเกษตร: เป็นชายแก่ ผมขาว สวมถุงเท้าที่เต็มไปด้วยฟาง ว่ากันว่าเมื่อเจอเขาจะใกล้สิ้นสุดฤดูหนาวในสมัยก่อน 

• จิตวิญญาณแห่งปัญญา: ตำนานชาวเจมิไนเชื่อว่ามีจิตวิญญาณแห่งปัญญา ผู้ประทานองค์ความรู้ด้านต่างๆ และการแพทย์ให้แก่มนุษย์ก่อนจะลาลับไป (ไม่มีรูปลักษณ์แน่ชัด บางพื้นที่เชื่อว่าในตำนานเป็นเจ้าของผู้เลี้ยงดูกิเลนม่วง)

• เครื่องราง: ปัจจุบันเจมิไนมีเครื่องรางที่ได้รับความนิยมใหญ่ๆ ทั้งหมดสามประเภทด้วยกัน

  1. เหรียญตรา: เหรียญตราในเจมิไนจะถูกตีขึ้นจากแร่โลหะ นำมาแกะขึ้นรูปและปั๊มด้วยเหล็กกล้าเป็นลวดลาย ‘สัตว์วิเศษของเจมิไน’ มักถูกใช้มอบเป็นของรางวัลจากทางการ ผู้ใหญ่อาจารย์ ผู้ปกครอง ค่อนข้างนิยมในภาคกลางของประเทศ มีความหมายเตือนใจและอาจเป็นเครื่องรางสำหรับเฉพาะบุคคล ความหมายจะตรงกับชนิดของสัตว์วิเศษแต่ละตัว เกียรติยศแห่งเจมิไน ยุติธรรมกับตนเอง ทระนงในปัญญา ตัวอย่าง

  2. สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ: ชาวเจมิไนนิยม ‘อำพัน’ และ ‘ไม้ฟอสซิล’ แอมเบอร์ที่นิยมจะเป็นแมลงมีปีก แมลงสวยงาม เช่น ผีเสื้อ แมลงปอ ส่วนไม้ฟอสซิลนิยมนำไปประดับบ้าน พวกเขาว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของขวัญของธรรมชาติที่มอบให้แก่เจมิไน เป็นของที่ผ่านกาลเวลามาเป็นเวลานานจนเชื่อว่ามีพลังเวทในตนเอง นิยมในหมู่ประชาชนทั่วไป

  3. สิ่งที่เกิดขึ้นจากความเชื่อโบราณ: ชาวเจมิไนโบราณจะเชื่อเรื่อง ‘เครื่องรางจากสัตว์’ ในหมู่นักล่าหรือประชาชนในพื้นที่เขตล่าสัตว์ทางเหนือบางคนยังเชื่อถือสิ่งเหล่านี้อยู่ เช่น เขาของกวาง เท้ากระต่าย เขี้ยวของพยัคฆ์หิมะ บ้างก็ว่าวัฒนธรรมส่วนนี้มาจากพวกซาเรส บ้างก็ว่ามาจากสำรับปรุงยาของพวกแม่มดวิทช์ 

• เครื่องประดับ: ในเจมิไนมักนิยมเอาเครื่องรางไปดัดแปลง นำเหรียญตรามากลัดเสื้อคลุมในหมู่อัศวินหรือเหล่าปราชญ์ บ้างก็แขวนไว้กับพู่คทา บ้างก็แขวนไว้ดาบ 

  1. อำพันกับฟอสซิลไม้ก็นิยมนำมาดัดแปลงเป็นเครื่องประดับต่างๆ เช่น สร้อยถัด แหวนเงิน เข็มกลัดและอื่นๆ

• รูน: ในเจมิไนมีการใช้ออกเป็นสองประเภท 

  1. รูนใช้งาน: เขียนด้วยเวทมนตร์ สลักลงในสิ่งของและใช้เวทกระตุ้นให้ทำงาน อักษรแต่ละอย่างมีความหมายตาม ดูที่นี่

  2. รูนใช้พยากรณ์: ในเจมิไนเชื่อกันว่ารูนมาจากรากศัพท์คำว่า Runa ซึ่งแปลว่าเสียงกระซิบ ดังนั้นการทำนายรูนจึงถูกเชื่อในคนบางกลุ่มว่าเป็นกระซิบจากพลังเวทอันยิ่งใหญ่ อักษรรูนจึงมีพลังในตนเอง ตัวอักษรรูนที่ใช้ทำนายมักทำมาจากก้อนหิน หรือไม้สลัก ก่อนใช้และหลังใช้ต้องนำไปชำระกับพลังเวทในธรรมชาติ อาบแสงจันทร์หนึ่งคืน คาดว่าได้รับวัฒนธรรมเรื่องนี้มาจากวิทช์

     1. การทำนายรูนจะตีความจากอักษร 

     2. มักนิยมทำนายแบบรูน 3 ตัว, รูน 4 ตัว และ รูน 11 ตัว 

     3. พบได้มากในเมืองท่าทะเลเอาไว้ต้อนรับเหล่าลูกเรือ พ่อค้าและนักท่องเที่ยว ชาวเจมิไนส่วนใหญ่ถือเป็นเพียงความบันเทิง บางส่วนมีไว้หาเงิน และบางส่วนเชื่อถือ

• เจมิไนส่วนใหญ่จะเป็นพื้นที่ราบสลับหุบเขา การสื่อสารมักใช้นกอินทรีภูเขา การเดินทางจะเป็นการเดินเท้า รถม้าหรือม้าในพื้นที่ราบ มีสะพานเชื่อมหลายจุดระหว่างหุบเขา

• สัตว์พาหนะอื่นๆ ในหุบเขาจะใช้สัตว์มีเกือกอย่าง แพะภูเขา สีออกขาวๆ มีขนปกคลุม สามารถวิ่งในอากาศได้ระยะสั้นๆ ปีนภูเขาได้เก่ง มีอยู่จำนวนน้อยจึงไม่ค่อยนิยมนัก ไม่มีอำนาจเวทมนตร์ (ต้องมีใบอนุญาตขับขี่แพะภูเขาจากสมาคมนักล่า)

• การศึกษาในเจมิไน เด็กในเจมิไนทุกคนจะได้รับการศึกษาเปล่า ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย มีประจำอยู่แต่ละทิศของเมือง ได้แก่ โรงเรียนตะวันตก โรงเรียนตะวันออก โรงเรียนทางใต้ ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ถูกสนับสนุนโดยสภาปราชญ์และผู้ปกครองอีกที มีการเรียนการสอนแน่นครบถ้วน ปลูกฝังสายเลือดนิยม ปัญญาและความคิด เน้นการลงมือปฏิบัติ 

• แต่ผู้คนก็ยังนิยมส่งลูกหลานไปเรียนตามที่หอสมุด ด้วยความนิยมในตัวปราชญ์

• เด็กทั่วไปทุกคนจะเรียนจบตอนอายุ 12 ปี (ยกเว้นศิษย์หอสมุด)

• หลังจากอายุ 12 ปี เด็กที่จบจากโรงเรียนจะสามารถเข้าเรียนต่อได้หลากหลายเส้นทาง เช่น หอคอยดวงดารา, ภาคีอัศวิน, สมาคมนักล่า, สถาบันอาชีพทั่วประเทศ เช่น สถาบันนักประดิษฐ์ สถาบันทำอาหาร สภาบันช่างก่อสร้าง สถาบันศิลปะ มีการเชิญผู้สอนหลากหลายมาจากประเทศต่างๆ  

• วิทยาลัยเจมิไน: เปิดรับนักเรียนตอนอายุ 18 ปีขึ้นไป เป็นระบบลงทะเบียนเรียนวิชาที่สนใจ ถือว่าเป็นการศึกษาขั้นสูงสำหรับคนในประเทศเจมิไน อาจารย์ที่มาสอนจะเป็นอาจารย์ประจำสัญญาจ้างวนเวียนกันมา เป็นปราชญ์ในประเทศ เป็นผู้มีชื่อเสียง มีฝีมือในประเทศ เหมาะสำหรับการหาความรู้ชั้นสูง 

• วิถีดาบของเจมิไน: วิธีของอัศวินที่ชาญฉลาด เรียบง่าย เป็นระเบียบ ทุกการเคลื่อนไหวไม่มีขาดไม่มีเกิน ดูเผินกลับคล้ายภูเขาน้ำแข็งสงบนิ่งต้ังรับ แต่ชาวเจมิไนเป็นนักคิดจอมฉกฉวย วิถีดาบจึงช่วงชิงจังหวะที่ดีที่สุด จังหวะที่รอคอยภูเขาน้ำแข็งหลอมละลาย จังหวะวาดปลายดาบดุดันไร้ซึ่งช่องโต้กลับ หนึ่งตาเดินรุกฆาต

• วิถีเวทของเจมิไน: ไม่มีการสอนเวทดำจากเดมอสทุกกรณีแก่ประชาชนทั่วไป หากทางการทราบจะถูกจับกุม ชาวเจมิไนจะใช้เวทในการต่อสู้ ส่วนในชีวิตประจำวันจะชอบใช้นวัตกรรมมากกว่า 

• ทุกเสาร์ที่สองของเดือน ชาวเจมิไนจะมีจัดถนนคนเดินที่จตุรัสยูโทเปีย มีทั้งศิลปะ เครื่องปั้น นวัตกรรม สิ่งประดิษฐ์ อาหาร เครื่องเล่นมากมาย

• 1 ม.ค วันพักรบเจมิไนซาเรส: 

วันที่กองทัพชายแดนของทั้งสองประเทศจะวางอาวุธหยุดรบและเฉลิมฉลองกันเป็นเวลา 24 ชม.

• 10 ก.พ เทศกาลยอดอินทรีทอง (ประจำฤดูหนาว)

เทศกาลของเหล่านักล่าที่เปิดให้ผู้เข้าแข่งขันทุกอาชีพ ทุกเพศ ที่มาลงแข่งขันล่าสัตว์ในป่าลึกด้วยนกอินทรี

• 13 มี.ค เทศกาลระลึกถึงวิญญาณ: 

เทศกาลของชาวเจมิไนที่สืบต่อมาตั้งแต่โบราณ ทั่วทั้งหุบเขาเกียรติยศจะสว่างไปด้วยแสงไฟจากเวทมนตร์ ชาวเจมิไนจะจุดแสงจากเวทหลากสีปล่อยให้ล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเปรียบเสมือนดวงวิญญาณที่ล่องลอยกลับคืนสู่ผืนแผ่นดิน

• 9 ต.ค วันฉลองประชาธิปไตย: 

วันที่ชาวเจมิไนจะมารวมกันที่จัตุรัสยูโทเปีย เพื่อแสดงความเห็นต่างๆ ต่อกษัตริย์และขุนนางได้เสรี

• 29 ต.ค วันพิพากษา: 

เฉลิมฉลองความยุติธรรมแห่งเจมิไน

• 24 ธ.ค Winter's star night

Winter's star night คืนจรัสกลุ่มดาวฤดูหนาว คืนที่เห็นดาวชัดที่สุด เป็นโอกาสให้ผู้คนได้ทำพิธีขอบคุณดวงดาว หลายๆ บ้านจะนำต้นไม้สองสามชนิด ส่วนใหญ่เป็นต้นสน นำดาว จำลองประดับไว้รอบๆ และบนยอดเพื่อแสดงความขอบคุณ สามารถอธิษฐานกับดวงดาว มีงานเลี้ยงเล็กๆ ภายในครอบครัวหรือชุมชน

• 25 ธ.ค เทศกาลแห่งปัญญา: 

วันที่หอสมุดทั้งสามของนักปราชญ์จะเปิดออกให้เหล่าประชาชนเข้าไปร่วมตั้งปัญหาแห่งยุคสมัยและพูดคุยแลกเปลี่ยน

เจมิไนปัจจุบันใช้การค้าทางทะเลเป็นสำคัญ นำเข้าอารยธรรมและความรู้ผ่านทางทะเลติดต่อกับประเทศอื่น(พวกเขาพยายามขโมยฐานความรู้ของประเทศอื่นผ่านทางเรือทะเลในรูปแบบการค้า) ส่งออกสิ่งประดิษฐ์ล้ำสมัย เสื้อผ้า ขนสัตว์ การคิดค้น แต่ความรู้ในประเทศกลับถูกควบคุมอย่างเข้มงวดไม่ให้เผยแพร่ ในประเทศมีการทำเกษตร(แต่ปลูกได้เฉพาะพืชเขตหนาว ดอกไม้) และล่าสัตว์ตามป่าลึก สลับกับเทือกเขาสูง จึงเป็นสถานที่อันดีสำหรับนักล่า

• นำเข้า ไม้ เครื่องเทศ โลหะ วัตถุดิบพื้นฐาน ผลผลิตทางการเกษตร บุคคลากรหัวกะทิ

• ส่งออก สิ่งประดิษฐ์ต่อยอดจากวัตถุดิบเหล่านั้น นวัตกรรม สิ่งประดิษฐ์ที่ทำให้มนุษย์ขี้เกียจ เช่น กล้องดูดาว กล้องส่องทางไกล แผนที่โลกทรงกลม ชุดเซ็ตทำความสะอาดไม้เท้าและดาบ ชุดเซ็ตดื่มชามีเสียงดนตรี หนังสือ ชุดหมากรุก อะไรที่ไม่เป็นจำแต่พอมีแล้วก็สบายดีจัง, ชุดขนสัตว์ฟูๆ, ของเล่นสิ่งบันเทิง, บุคคลากรหัวกะทิ