Clasificación: Orden Charadriiformes; familia Scolopacidae

Nome científico: Tringa nebularia

Nome en castelán: Archibebe común

Lonxitude: 30-33 cm

Envergadura: 68-70 cm

Identificación: É unha limícola de tamaño mediano, estilizada, coas patas bastante largas, de color verde amarillento, e pico de considerable lonxitude, lixeiramente curvado para arriba, coa base verdosa e a punta negra. O adulto en librea nupcial presenta as plumas das partes superiores de coloración variable, unhas oscuras con festóns brancos e outras grises con raquis e muescas escuras. O pescozo, o peito e as partes inferiores son brancas, cun forte barrado marrón oscuro e na parte central dos costado. O adulto no reproductor é grisáceo, pero cun aspecto moteado debido aos bordes blancos das plumas das partes superiores, que presentan un festonado negro interior; o peito e as zonas inferiores son completamente blancos. O individuo xuvenil luce as plumas superiores marróns con bordes crema e festóns oscuros e un lixero barrado marrón no peito, coas rexións inferiores brancas. En vuelo, as partes superiores móstranse bastante oscuras, có obispillo moi pálido que se prolonga en cuña polo dorso. Na cola aparece un difuso barrado transversal.

Canto: O sue reclamo máis característico, producido tamén en vuelo, é un tiu tiu tiu moi lastimeiro.

Clasificación: Orden Anseriformes; familia Anatidae

Nome científico: Anas platyrhyncos

Nome en castelán: ánade azulón

Lonxitude: 50-60 cm

Envergadura: 81-95 cm

Identificación: No plumaxe do macho de ánade azulón destaca o color verde brillante con irisaciones que presenta na cabeza e pescozo. Un estreito colar branco separa a este do peito, que é castaño. O torso é parduzco; as partes ventrais, grises, e a popa, de cor negro, resalta sobre os extremos brancos das rectrices. O pico é amarelo coa uña negra, en tanto que as patas posuen unha coloración anaranxada. Como rasgos característicos no diseño deste ánade destacan, por un lado, as duas plumas negras e rizadas que presentan sobre a cola e, por outro, ou lente, dunha tonalidad azul violácea, moi patente no vuelo. Como ocorre coa maioría das anátidas, esta especie presenta un acusado dimorfismo sexual. Neste caso, as femiass teñen un tamaño algo menor que a do macho e son moi crípticas, con un plumaxe parduzco moteado no que tan solo resalta a lente, do mesmo color que no macho. Os xóvenes mostran gran parecido coas femias, si ben a tonalidade xeneral é algo avermellada.

Canto: O macho emite un sordo e nasal wruab, similar ao croar dunha rana, que repite dous ou tres veces, en tanto que o sonido máis habitual na femia é un graznido rápido —cuac cuac cuac cuac—, cuxa intensidade disminue gradualmente.

Clasificación: Orden Ciconiiformes; familia Ardeidae

Nome científico: Egretta garzetta

Nome en castelán: garceta

Lonxitude: 55-65 cm

Envergadura: 88-106 cm

Identificación: É unha garza de mediano tamaño, de plumaxe sempre branco, con largas patas negras —a excepción dos dedos, que son amarillos— e pico longo, de color negro e en forma de daga. O individuo reproductor exhibe un par de plumas alargadas na nuca, un grupo de plumas filamentosas e desflecadas no peito e o torso e, principalmente na época de cortexo, unha pequena área de piel desnuda situada delante do ollo, que adquiere unha intensa tonalidad amarillenta. Os exemplares non reproductores carecen dos ornamentos anteriormente mencionados, e o fragmento de pel desnuda xunto ao ollo é, no seu caso, de cor gris azulado ou verdoso. O xoven, pola súa parte, é similar ao non reproductor, pero có pico algo parduzco. No vuelo é completamente branca e adopta a característica silueta das ardeidas, co pescozo recollido en forma de “S” e as patas estiradas sobresalendo por detrás da corta cola.

Canto: Silenciosa fora das colonias, noutras ocasións (principalmente no vuelo) emite unha especie de ladrido ronco e xordo: wuorj o juaooj.

Clasificación: Orden Charadriiformes; familia Laridae

Nome científico: Chroicocephalus ridibundus

Nome en castelán: gaviota reidora

Lonxitude: 34-37 cm

Envergadura: 100-110 cm

Identificación: gaivota pequena, axil, cunha carapucha parda escura na época de cría, pero pálida cunha mancha escura detrás da orella o resto do ano.

Alimento: vermes, sementes, peixes

Canto: reclamos fortes, estridentes, guturais e agudos.

Clasificación: Orden Charadriiformes; familia Scolopacidae

Nome científico: Numenius arquata

Nome en castelán: Zarapito real

Lonxitude: 40-42 cm

Envergadura: 76-89 cm

Identificación: Esta limícola de tamaño entre mediano e grande, moi similar ao zarapito real pero de menor talla, caracterízase por poseer un longo pico curvado, ainda que considerablemente máis reducido que o do seu parente. As patas nesta especie son azuladas e algo máis curtas que a anchura do corpo. Como carácter distintivo posee patentes marcas cefálicas consistentes nun píleo escuro, atravesado por unha fina lista pileal máis clara, cellas blanquecinas e bridas escuras. O mozo e o adulto distínguense con dificultade, xa que a diferenza básica estriba nas plumas das partes superiores, que son escuras con muescas pardas no caso do adulto, mentres que no mozo as muescas aparecen máis claras. Tamén poden diferenciarse pola lonxitude do peteiro, máis curtonos mozos. En canto aos sexos, machos e femias distínguense, igualmente, pola lonxitude do peteiro que, como sucede no caso do zarapito real, resulta máis longo nelas. No voo vese pardo nas partes superiores, cos extremos alares algo máis escuros e o obispillo pálido; na cola apréciase un difuso barrado transversal.

Canto: Profiere un grito, tiututu, semellante a un trino silbante.

Clasificación: Orden Pelecaniformes; familia Phalacrocoracidae

Nome científico: Phalacrocorax carbo

Nome en castelán: cormorán grande

Lonxitude: 65-80 cm

Envergadura: 90-105 cm

Identificación: Recorda ao corvo mariño grande, ainda que se distingue del por ser máis pequeno e esbelto e por poseer a cabeza e o peteiro máis pequenos, a frente máis marcada e o pescozo máis estreito que a cabeza. A gorxa é totalmente negra e a comisura do peteiro, amarela, destaca sobre o tono xeral negruzco. Non presenta un marcado dimorfismo sexual, ainda que os machos son algo maiores que as femias en promedio. No periodo de cortexo, os adultos mostran unha cresta curvada cara arriba que nace da frente, así como o peteiro máis escuro e o plumaxe máis lustroso, cas plumas do dorso cos bordes marcados de tal modo que suxieren un deseño de escamas. Os mozos poden distinguirse dos adultos hasta o ano seguiente por lucir o ventre de cor crema. No voo, o corvo mariño cristado diferénzase do grande por resultar máis lixeiro, e por efectuar os desplazamentos de maneira máis directa e sen planeos, á vez que mostra unha silueta do pescozo máis estreita. Fóra da agua ten o costume de colocarse sobre as rochas cas ás abertas para deixar secar o seu plumaxe.

Canto: Nas colonias de cría emite sonidos roncos e guturales.

Clasificación: Orden Charadriiformes; familia Charadriidae

Nome científico: Charadius chalidris

Nome en castelán: chorlitejo patinegro

Lonxitude: 15-17 cm

Envergadura: 42-45 cm

Identificación: Esta limícola de pequeno tamaño e movementos nerviosos posee un peteiro curto e apuntado e patas moi escuras de aproximadamente a mesma lonxitude ca anchura do corpo. O macho adulto en plumaxe nupcial presenta chamativos dibuxos cefálicos, pois luce as cellas e a fronte brancas, en contraste coa barra frontal, a brida e as plumas auriculares negras; o píleo é grisáceo, pero se torna vermello na nuca, mentras que o colar é aberto e de cor negro. A femia é semellante, pero en ela o negro é sustituido por un marrón máis escuro que o das partes superiores e carece de plumas vermellas na nuca. O adulto non reproductor e o mozo son similares á femia en plumaxe nupcial, pero as plumas das partes superiores presentan bordes pálidos, máis destacados no caso do inmaduro.

Canto: Emite un pirr ou píorrrr curto e duro. En época reproductora o seu reclamo consiste en un krruuui-krruuui bastante seco con variacións, que en ocasiones desemboca en un ki-ki-ki explosivo.

Clasificación: Orden Charadriiformes; familia Charadriidae

Nome científico: Charadrius hiaticula

Nome en castelán: chorlitejo grande

Lonxitude: 17-19,5 cm

Envergadura: 35-41 cm

Identificación: Esta limícola de pequeno tamaño, ainda que de aspecto robusto, caracterzase por poseer unha voluminosa cabeza rematada por un peteiro bastante curto. O macho adulto en plumaxe nupcial luce un colar negro e característicos dibuxos cefálicos en forma dunha marcada cella branca e unha línea negra que parte do píleo e surca a cara da ave ata o peteiro, enmarcando a rexión frontal, branca. O peteiro presenta a base laranxa e a punta negra e as patas son, asimesmo, laranxas. A librea nupcial da femia é moi similar á do macho, aindaque co negro máis apagado. Nos adultos non reproductores, en cambio, a fronte únese ca cella, as zonas negras son menos intensas e o laranxa do peteiro apenas resulta perceptible. As aves mozas asemellanse aos exemplares non reproductores, aindaque cas plumas do dorso ribeteadas do negro e ante.

Canto: O reclamo en voo consiste nun piiip aflautado. Cando se atopan en bandos, emite un pu-ip disílabo, ca primeira nota máis grave.

Clasificación: Orden Passeriformes; familia Troglodytidae

Nome científico: Troglodytes troglodytes

Nome en castelán: chochín común

Lonxitude: 9-10,5 cm

Envergadura: 13-17 cm

Identificación: O chochín común é un paxariño de pequeno tamaño, aspecto compacto, cabeza voluminosa e cola curta, que se caracteriza por poseer un plumaxe pardo-vermello, algo máis claro nas partes inferiores, finamente vermiculado de tonos máis escuros. Sobre o ollo presenta unha marcada cella de cor crema. O peteiro é fino e algo curvado, con distinta lonxitude según a subespecie. As diferenzas entre idades e sexos son moi sutís e resultan difíciles de recoñecer no campo. De carácter inquieto, o chochín —unha das especies máis pequenas da nosa avifauna— cando se excita soe sacudir e levantar a súa cola formando un ángulo de 90 graos, antes de desaparecer entre a densa vexetación.

Canto: Sorprendentemente potente para o seu tamaño, o canto, tanto do macho como da femia, é un trino limpio e sonoro que recorda ao de un canario. A voz de chamada é un chasquido semellante a un traqueteo: cherrr.

Clasificación: Orden Passeriformes; familia Muscicapidae

Nome científico: Saxicola torquata

Nome en castelán: tarabilla común

Lonxitude: 13 cm

Envergadura: 18-21 cm

Identificación: túrdido de pequeno tamaño e aspecto rechoncho, con cabeza redondeada, ás e cola curtas e de cor escuro, e manchas brancas na zona escapular, moi visibles no vo. Os machos presentan un diseño moi vistoso no que a cabeza negra contrasta co peito alaranxado, e o obispillo branqueciño confronta coa cola escura nos adultos. As femias e os novos mostran un diseño similar ao macho, aínda que son máis pardos. Esta ave gusta de posarse nos lugares prominentes e ten un vo rápido e directo, con forte batido de ás.

Canto: Breve, agudo e repetitivo, componse dun trino curto e chirriante. O seu reclamo resulta característico e consiste nun chasquido curto, repetido insistentemente: chac-chac.

Clasificación: Orden Columbiformes; familia Columbidae

Nome científico: Streptopelia decaocto

Nome en castelán: tórtola turca

Lonxitude: 31-33 cm

Envergadura: 47-55 cm

Identificación: Ave de mediano tamaño, similar á rula europea, aínda que lixeiramente maior . Caracterízase polos seus tonos ante pálidos e a súa cola alongada, co extremo branco e a base negra. Presenta un fino colar negro, que se extende polos laterais do pescozo, pero que está ausente nos máis novos. Ambos sexos son similares. Ten un vo rápido e lixeiro, con potentes batidos de ás.

Canto: O canto consiste nun arrullo alto e penetrante (cu-cuu-cu), repetido insistentemente.

Clasificación: Orden Piciformes; familia Picidae

Nome científico: Picus sharpei

Nome en castelán: pito real ibérico

Lonxitude: 31-33 cm

Envergadura: 40-42 cm

Identificación: É un paxaro carpintero grande e robusto, de aspecto inconfundible, en cuxa plumaxe dominan claramente os tons verdosos, máis intensos nas rexións dorsais, lixeiramente agrisados ​​nas ventrais e con matices amarelados na grupa. Carece de manchas e raias —salvo, lixeiramente, na rexión anal—, pero presenta un rechamante patrón de coloración na cabeza, onde a gorra é vermella e os ollos, amarelados, están enmarcados por unha máscara negra. Os machos (debuxo 1) e as crías teñen un bigote negro e vermello, que é exclusivamente negro nas femias (debuxo 2). A plumaxe xuvenil caracterízase por estar moi moteada, sobre todo nas partes baixas, aínda que, en xeral, a súa coloración é máis apagada que a do adulto, non teñen máscara e presentan un iris máis escuro.

O seu voo é moi característico, cunha traxectoria ondulada na que o paxaro combina tramos nos que bate as ás con outros nos que as dobra.

Canto: O canto desta especie é inconfundible e é emitido tanto por machos como por femias durante todo o ano; Poderíase definir como unha especie de relincho, moi sonoro, que o paxaro executa nunha secuencia rápida, que dura uns dous ou tres segundos. A diferenza doutros paxaros carpinteros, é inusual que o paxaro carpintero use tambores para comunicarse.

Nome científico: Galerida christata

Nome en castelán: cogujada

Clasificación: Orden Passeriformes; familia Alaudidae

Longitud: 18cm

Envergadura: 29-38 cm

Identificación: aláudido de mediano tamaño, de tons pardos e raiado escuro. Na cabeza destaca a presenza dunha crista, así como o seu deseño facial, cun estriado moi marcado. De aspecto regordete, posúe cabeza grande, pico alongado, e cola curta e redondeada. En voo presenta ás anchas e cola curta, esta última de ton escuro no centro e ante nos bordos.

Canto: Similar ao da cotovía montesa, é melodioso, pero máis estridente. Inclúe suaves e longos sons afrautados, curtos asubíos e trilos. O reclamo, característico e facilmente reconocible, é un tuui-tii-tuu, que sobe e baixa de ton.

Clasificación: 0rden Passeriformes Familia Paridae

Nome científico: Cyanistes caeruleus

Nome en castelán: herrerillo común

Lonxitude: 11,5 cm

Envergadura: 17,5 - 20 cm

Hábitat: Bosques de ribeira e bosques mixtos por debaixo dos 1600 m, no inverno tamén parques e xardíns. Visitante de comederos no inverno. Require buratos para reproducirse e é usuario de caixas niño.

Identificación: Ás azuis e dorso azul ou verde oliva, máis intenso no adulto. Partes inferiores amarelas cunha franxa central lixeiramente marcada no ventre. Cabeza característica moi redondeada, con cella negra e cara branca, coroada por unha capucha azul.

Etoloxía: carácter animado e nervioso; móvese entre as ramas das árbores de forma moi activa mentres busca comida. Adoita colgar boca abaixo nos extremos das ramas. Insectívora durante a primavera e o verán, máis omnívora no inverno, cando prefire os alimentos ricos en graxas vexetais.

Distribución: Península Ibérica Illas Baleares, practicamente presente en toda España, só falta nalgunhas zonas do val do Ebro, Terra de Campos, A Mancha, val do Guadalquivir, árido sueste, interior de Valencia e Murcia e Serra Nevada.

Voz: A canción é un asubío trisílabo, moi agudo ao principio e lixeiramente máis grave e rasposo na última sílaba máis longa.

Clasificación: Orden Passeriformes; familia Fringillidae

Nome científico: Fringilla coelebs

Nome en castelán: pinzón común

Lonxitude: 14-16 cm

Envergadura: 24,5-28,5 cm

Identificación: Ten o tamaño dun pardal, que se distingue ben por ter —tanto os machos como as femias— unha mancha branca chamativa sen sombreiro, pouco visible. Ademais, tamén se aprecia outra banda branca que atravesa a súa parte media, así como outras dúas bandas brancas máis as plumas externas da cola. Mostra un claro dimorfismo sexual. Os machos diferéncianse polos seus tonos salmón na barriga, ou peito e as bochechas; o seu píleo e a caluga reflicten núcleos gris azulados; Ademais, na primavera presentan unha banda negra na fronte, xusto por riba da mandíbula superior do peteiro —que é de base ancha e non moi longa—. As femias, pola contra, presentan unha plumaxe dominada por tons pardos apagados e comparten cos machos a grupa verdosa . O pimpín común pódese confundir co pimpín real. Pero esta última especie, normalmente invernante, carece de bandas brancas e presenta unha rabadilla branca conspicua.

Na primavera, os pinzóns son aves do bosque. Os machos cantan sobre pólas altas de árbores ou matogueiras que bordean claros do bosque ou que forman parte de parques, bosques de ribeira ou límites en paisaxes agrícolas. Por outra banda, no inverno agrúpanse en grandes bandadas e mestúranse con verderóns comúns, seríns, verderóns serranos, liño común, xemelgos, pinzóns, etc. Buscan sementes en barbeitos, cardonais, prados, piñeirais, prados de montaña, etc., e concéntranse en xunqueiras ou outras masas vexetais densas para durmir.

Canto: Este pinzón fai diferentes chamadas, dependendo de se está pousado ou voando. No primeiro caso, trátase dun pío sonoro e penetrante: chiip. No segundo, é un traxe suave e débil. O canto do macho é moi característico e poderoso. Repite unha estrofa que comeza cunha serie ascendente en intensidade (tuit-tuit-tuit-tuit...), á que se une unha segunda máis curta e rápida (chot-chot-chot...), para rematar con un berro final e brusco.

Clasificación: Orde Passeriformes; familia Turdidae

Nome científico: Erithacus rubecula

Nome en castelán: petirrojo

Lonxitude: 14-16,5 cm

Envergadura: 20-22 cm

Identificación: Paxariño rechoncho, sobre todo no inverno, cando afunde as súas plumas para xerar unha capa de aire quente no seu interior. Os machos e as femias teñen unha cor idéntica. Na súa plumaxe destaca a ampla mancha laranxa que se estende pola cara, a gorxa e o peito, que aparece bordeada por unha banda gris irregular e sutil. O resto da plumaxe non é moi vistosa. O marrón verdoso domina no dorso e ás, e o branco sucio no ventre. As crías novas, antes da muda parcial a finais do verán, presentan unha plumaxe marrón, con case todas as súas plumas salpicadas no extremo de manchas amareladas. O paporrubio europeo móvese rutineiramente polo chan en busca de insectos. Pousase nas ramas altas das árbores para cantar, ben no inverno ou na época de cría. É moi agresivo, tanto con exemplares da mesma especie como con outras aves, non só na época de cría, senón tamén durante o inverno. Neste último período, as parellas sepáranse e defenden territorios individuais.

Cantando: Emite insistentemente unha chamada seca (tac), que repite con frecuencia irregular: tac-tac..., tac-tac-tac. A canción é máis elaborada e melodiosa. Chama e canta durante todo o día, pero sobre todo moi cedo pola mañá, mesmo antes do amencer.

Clasificación: Orde Passeriformes; familia Emberizidae

Nome científico: Emberiza cirlus

Nome en castelán: escribano soteño

Lonxitude: 15-16,5 cm

Envergadura: 22-25,5 cm

Identificación: lixeiramente máis pequeno que a escribenta amarela, é un habitante característico dos campos atlánticos, e a súa presenza está limitada a unha pequena franxa de clima eurosiberiano. Diferéncianse, da escribenta amarela, pola cor da grupa —gris oliva na escribenta común—, pola posesión de marcadas bandas laterais na cara e, en xeral, por presentar menos zonas amareladas na plumaxe. O macho na época de cría mostra unha ampla franxa pectoral gris oliva, un babero negro conspicuo na gorxa e unha máscara da mesma cor; ademais, conserva a coroa e a caluga extensamente gris oliva, con finas raias escuras, durante todo o ano.

Canto: o reclamo de chamada habitual é un zitt fino, agudo e algo melancólico; tamén emite un tiuu das mesmas características, aínda que máis grave. O canto na primavera é unha secuencia rápida de notas repetidas, un pouco máis dun segundo de longo, sri-sri-sri-sri, que moitas veces cambian o ton a un sre-sre-sre.

Clasificación : Orde Passeriformes; familia Fringillidae

Nome científico: Choris chloris

Nome en castelán: Verderón común

Lonxitude : 15 cm

Envergadura : 24,5-27,5 cm

Identificación :Podería ser descrito como un "pardal verde". É teimudo, cun peteiro ancho e forte. Destaca a súa cor, verde esmeralda, con rechamantes manchas amarelas no ombreiro, nas plumas das ás e na cola . As femias teñen cores máis discretas que os machos, pero ambas son moi semellantes. Só as crías son algo diferentes, xa que cando saen do niño presentan unha plumaxe moteada nas partes inferiores, e o verde do seu manto e cabeza é moito máis apagado que o dos adultos. A súa coloración aseméllase á dos verderíns de montaña, os siskins e as serinas, aínda que o verderón común é ben recoñecido polo seu maior tamaño e por ter grandes manchas amarelas nas súas ás. Cando voa, este detalle é útil para distinguilo de seríns, liñaceiros e xílgaros.

Cantando : Como outros pinzóns, ten diferentes chamadas e un canto nupcial moi característico. Ao voar, adoita emitir un potente trino (chiri-ri-ri), pero cando está pousado, só ou en grupo, produce un chuiit algo máis forte que o dos pinzóns comúns. Por outra banda, os machos teñen unha canción fácil de recoñecer, con tres estrofas rápidas (choro-ro..., chi-ri-ri..., chuing-ching...), rematadas cun longo e profundo bip metálico (pruiiing).

Clasificación: Orde Passeriformes; familia Fringillidae

Nome científico: Linaria cannabina

Nome en castelán: pardillo

Lonxitude: 13 cm

Envergadura: 21-25 cm

Identificación: O liñaceiro é un paxaro delgado e estilizado, cun peteiro curto e unha cola longa e con muescas. A súa plumaxe é marrón no dorso e ocre moi pálido nos flancos e ventre. Presenta manchas alongadas ou estrías, moito máis abundantes e visibles nas femias. Ademais, os machos son inconfundibles na primavera, xa que amosan unha rechamante cor carmín na fronte e no peito. En voo, ambos sexos e as crías do ano amosan unha mancha branca débil pero notable, que destaca contra a cor negruzca das súas ás. Ademais, o par exterior de plumas do rabo é branco. Tanto as femias como as crías do ano, pola súa discreta plumaxe, pódense confundir con bisbitas. Non obstante, os bisbitas teñen un peteiro longo e delgado e, o que é máis importante, "camiñan", mentres que os liñaceiros, como o resto dos frinxílidos, "saltan" cando se moven polo chan. Pola súa banda, o hábito dos liñaceiros de buscar alimento no chan os diferencia das escribentas, que adoitan verse pousadas ​​nas pólas dos arbustos. As escribentas ​​tamén son máis grandes e menos gregarias que os liñaceiros. Fóra da época de cría, o liñaceiro común desprázase en grandes bandadas, que adoitan estar mesturadas, xa que se mesturan con outros frinxílidos, como seríns, xílgaros, verdeirois, etc.

Canto: En voo emite un reclamo moi característico, composto por dúas notas (chii-chie), que repite insistentemente. O canto dos machos, moito máis elaborado, combina chíos e gorxeos que poden lembrar algunhas notas do verdeirol.

Clasificación: Orden Ciconiiformes; familia Ardeidae

Nome científico: Ardea cinerea

Nome en castelán: garza real

Longitud: 84-102 cm

Envergadura: 155-175 cm

Identificación: A garza real é unha ave de gran tamaño —a maior das ardeidas que frecuentan o noso país—, de figura estilizada, longo pescozo e coloración xeral agrisada, cun deseño variable segundo a idade e a época do ano. Durante o período reprodutor, a cabeza dos adultos loce unha coloración branca e aparece adornada por unha liña negra e un par de longas plumas desta mesma cor, en tanto que o pescozo, branco tamén, áchase asucado lonxitudinalmente por dúas bandas paralelas negruzcas . O longo e afiado pico presenta un ton avermellado, e as rexións dorsais son maioritariamente cincentas, cunha rechamante mancha negra nos ombreiros. Fóra da época de cría, o deseño é menos contrastado, sen as plumas ornamentais da cabeza e co peteiro amarelado. En voo adopta a postura característica das garzas, co pescozo encolleito en forma de “S” e as patas estiradas sobresaíndo por detrás da cola, aínda que a garza real resulta facilmente diferenciable do resto dos seus parentes debido ao seu gran tamaño.

Canto: Ademais de producir outras vocalizacións, fundamentalmente cando se atopa en compañía doutras garzas dentro das colonias de cría, emite un son moi característico, como un a aarj, áspero e moi sonoro.

Clasificación: Orde Piciformes; familia Picidae

Nome científico: Dendrocopos major

Nome en castelán: pico picapinos

Lonxitude : 23-26 cm

Envergadura : 38-44 cm

Identificación : A especie comparte a coloración típica dos picos, con tons moi intensos e definidos. A rexión dorsal é branca e negra e presenta un patrón característico . Ten raias negras a ambos os dous lados da cara e do pescozo, que se unen ao peito, peteiro, ombreiros e pescozo. As rexións ventrais son brancas, sen raias nin fosas, e a zona anal ten unha extensa e rechamante coloración avermellada. O dimorfismo sexual apréciase sobre todo na caluga: vermello nos machos e negro nas femias . A plumaxe das crías é máis difusa, con partes ventrais brancas sucias e menor intensidade de vermello na zona anal; así mesmo, distínguense dos adultos por ter unha coroa vermella .

Cantando : A vocalización máis común do pico carpintero é un tchik sonoro e sonoro, que se repite a intervalos de tempo irregulares, que parece empregar como aviso ou cando está nervioso. A miúdo, emite unha reivindicación máis vehemente, composta por unha secuencia rápida: kjettettettett, coñecida como "neigh". Outro son característico dos picidas é o tamborileo, que practican para marcar o territorio e chamar a atención das femias. O reclamo tamborileo distínguese da alimentación ou a perforación, porque nos primeiros os golpes son moi rápidos e consecutivos; non en van, o carpinteiro é o carpinteiro máis rápido que tamborilea.

Clasificación: Orden Columbiformes; familia Columbidae

Nome científico: Streptopelia turtur

Nome castelán: tórtola común

Longitud: 26-28 cm

Envergadura: 47-53 cm

Identificación: Ave esvelta, lixeira e de porte delicado. Ten o dorso e os ombreiros alaranxados e moteados de negro, un colar de listas negras e brancas, a cabeza e o pescozo de cor gris azulado, e o peito rosado. Cando voa destacan as rémiges escuras, unha franxa alar agrisada e o dorso alaranxado. A cola mostra un patrón de cor característica, con base negra e ampla banda terminal branca. O seu voo é rápido, áxil e errático, con fortes batidos e cambios constantes de dirección.

Canto: Emite un arrullo suave e monótono, bisilábico, que pronuncia repetidamente: tur-tuur-tuur. O canto pode ser realizado por ambos os sexos, aínda que o macho dispón dunha versión máis rápida no cortexo

Clasificación: Orde Passeriformes; familia Turdidae.

Nome científico: Phoenicurus ochrurus

Nome en castelán: colirrojo tizón

Lonxitude: 14-15 cm

Envergadura: 23-26 cm

Identificación: ave de pequeno tamaño e deseño peculiar, cun obispillo e calda de característico cor roxo. Ou macho presenta ou peito e a cara de cor negro azabache, e o resto do corpo escuro, cunha mancha branca nas ás . As femias e os mozos son pardogrisáceos. Moi terrestre, afai pousarse con figura ergueita mentres axita a súa cola vermella. Ten voo amariposado, con batido rápido de ás.

Canto: característico e inconfundible, é moi sonoro e audible. Comeza cuns asubíos curtos, unhas notas repetidas, e segue cun peculiar e áspero carraspeo metálico que termina cunha estrofa atropelada e rápida.