Ik kom net terug van een rondje hardlopen en het ging voor geen meter. Steeds maar weer een stukje rustig lopen, ik kom er toch wel. Normaal krijg ik tijdens mijn rondje de ene creatieve gedachte na de andere, maar ook dat gebeurde niet. Voordat ik alles duidelijk had over mezelf, zou ik er enorm van balen. Het had een reden kunnen zijn voor een angstaanval. Ik zou mezelf afvragen waarom het niet gaat zoals ik wil, wat was er mis.

En daar is wel een reden voor. Want naast alle angsten die ik al had, moest de grootste klap nog komen. Ooit was ik ineens heel vaak erg moe en daar bleek een enorm lelijke ziekte achter te zitten. Gelukkig heb ik die overwonnen en geniet nog meer dan voorheen. Dat heeft het me geleerd.....de vanzelfsprekendheid van "morgen weer een dag" is helemaal niet vanzelfsprekend. Nog nooit was ik zo bang als toen. Voordat ik ziek werd ben ik eigenlijk best wel ondankbaar geweest. Ik had het zwaar met alles en dacht dat de wereld soms wel eens beter af was zonder mij. Tot ik mijn zoon moet vertellen dat het wel eens afgelopen kon zijn. Nou....Ik heb tot alle goden gebeden....meer gesmeekt!!! Ik besefte dat ik nog helemaal niet klaar met mijn leven mee was en was zo bang dat het toch al afgelopen was. Opgeteld met de angst die ik altijd al had, was ik volkomen van het pad af. Ik kon eigenlijk niets meer...niet eens afspraken onthouden in het ziekenhuis. Ik flipte bij het minste of geringste. Voor de mensen die toen om me heen waren....dank je, zonder jullie geduld was ik er niet meer geweest. Jullie waren een enorme drijfveer om niet het koppie te laten hangen. Jullie waren er allemaal precies op de juiste tijd. Helaas hebben jullie mij in deze nare situatie ook dingen zien doen die ik zelf niet eens meer weet. Maar ik was zo bang....als iemand mij toen had verteld dat het zou helpen om van hier naar Rome te kruipen had ik dat gedaan. Mijn verstand liet me soms volledig in de steek. Ik heb dan ook plechtig aan alle goden die je maar kan bedenken en ook het Omniversum beloofd dat als ik het zou overleven, ik dan veel dankbaarder zou zijn. Genieten van alles wat er wel was en mezelf een beter leven gunnen. De drang om een oplossing te vinden was enorm. Ik kon niet zonder te vechten ten onder gaan.

Dus ik vocht tegen al mijn angsten en gelukkig heb ik de mazzel dat ik inmiddels 5 jaar in mijn reserve tijd zit. En ik geniet inderdaad met volle teugen!!! De wereld is nog nooit zo mooi geweest toen ik besloot niet meer zo bij de lelijkheid stil te staan. Door alles ben ik inderdaad gaan geloven in de woorden van mijn 2 psychologen: “Vechten kan ik wel en dat verleer ik niet”. Dus als er wat op mijn pad komt dan komt standje oorlog vanzelf wel weer om de hoek. Mocht ik het toch verliezen....dan hadden het er maar weinig beter gedaan. En nu lig ik zelf in een deuk....Ik heb werkelijk mijn angst om weten te buigen naar mijn sterke punt en ben er trots op. Vroeger was ik nooit trots op mezelf en als ik iets toch wel redelijk vond, dan kon het altijd beter. Ik had de lat veel te hoog liggen waardoor het nooit goed genoeg was en er uiteindelijk angst bij kwam kijken.

Ik doe werkelijk wat ik toen in het toppunt van mijn ellende beloofd heb! Het schrijven van mijn verhaal hoort hier achteraf ook bij.

Toen ik merkte dat het hardlopen niet ging, zag ik de frustratie al lang om de hoek komen. Maar deze kwam voor niets en kon weer terug in de hoek. Ik vroeg mezelf natuurlijk wel af waarom het niet ging, maar ik heb dat wel vaker. Dat is ook iets met erfelijkheid en ik wil dat nog wel eens vergeten. Soms heb ik te veel energie en loop zelfs wel eens aan het eind mijn eigen huis voorbij. Aan het eind van de straat kom ik er dan achter dat ik al klaar was. Maar soms wil het ook wel eens niet, dan lig ik een paar dagen op bed. Die kant kennen maar weinig mensen van mij. Vroeger ging ik al scheldend gewoon door of vertelde niet dat ik niets kon. Er was dus behalve een paniek reactie vanuit een nare ervaring in mijn leven (ik ben moe, dus ziek, nu ga ik dood) nog zeker een andere logische verklaring (dit heb je zo vaak). Kort om, na de onbewuste reactie....shit het lukt niet.... was ik me gelijk bewust van mijn eigen gedachten en liet me hierdoor niet leiden. Ik vroeg me daarna af wat ik nou moest met de creatieve gevoelens die deze keer ook niet kwamen, want ik wilde graag verder met mijn boek. Toen besefte ik dat ik alles had geschreven wat ik wilde, behalve dit hoofdstuk. Thuis gekomen pakte ik mijn tablet en schreef dit hoofdstuk net zo vlot als de rest. Ik heb nog nooit een boek geschreven en ben dus zelfs dyslectisch zoals te lezen was in het begin. Maar ik laat me niet meer tegenhouden door iets wat moeilijk is. Ik probeer het gewoon en alles wat wel lukt, is mooi mee genomen. Als het niet lukt dan heb ik het toch geprobeerd. En eerlijk gezegd, als iets niet lukt wil ik het waarschijnlijk ook niet zo graag, anders doe ik nog wel een poging. Angst is niet meer het resultaat van een mislukte ervaring. Sterker nog, deze ervaring leerde me hoe het niet moet. Dus bij de volgende poging heb ik gewoon meer ervaring, waardoor de kans van slagen hoger komt te liggen.

Zo ben ik dus begonnen met het schrijven van dit boek. Terwijl sommige vrienden al zeker waren dat ik het kon. Okay, het is geen literair, wetenschappelijk hoogstandje met geschiedenis geworden. Maar dat is ook nooit echt de bedoeling geweest. Ik wilde mijn verhaal vertellen voor mezelf. Maar ook met iedereen die gehinderd wordt door angst. Ik hoop dat mijn verhaal je helpt om er ook mee om te kunnen gaan en vind het super dat je het hebt willen lezen.

xxxAnnA