"Sa Mga Tinik ng Pag-ibig"
Pag-ibig isang salita, ngunit kay bigat sa damdamin. Marami na ang sumulat, umawit, at lumuhod para rito. Isang damdaming kay sarap damhin, ngunit kay sakit kapag iniwan. Sa unang sulyap, tila ito'y bulaklak mabango, makulay, kaakit-akit. Ngunit gaya ng rosas, may tinik rin ito. Sa simula, punô ng kilig ang bawat mensahe, bawat tingin, bawat hawak ng kamay. Para kang nasa ulap, at ang mundo’y tila umiikot sa inyong dalawa. Ngunit habang lumilipas ang panahon, dumarating ang pagsubok selos, distansya, pagdududa, at katahimikang parang yelo. Isang araw, natagpuan ko ang sarili kong umiiyak sa gitna ng gabi. Iniwan ako ng taong akala ko’y mananatili. Pinili niyang lumayo, habang ako’y naiwan sa pag-asang babalik siya. Napagtanto ko, ang pag-ibig ay hindi laging masaya. Minsan, ito’y pagtitiis, pag-unawa, at paminsan-minsan, pagbitaw. Ngunit sa sakit na iyon, natuto akong magmahal nang mas totoo una sa lahat, ang sarili. Dahil ang pag-ibig ay hindi lamang paghahanap ng taong magpapasaya sa’yo, kundi pagtuklas ng halaga mo kahit mag-isa ka. Ngayon, naniniwala pa rin ako sa pag-ibig. Hindi dahil sa saya nitong dala, kundi dahil sa lakas nitong ibinubunga. Kapag minahal mo nang tama, hindi ka mawawasak kahit masaktan. Matututo kang tumayo, ngumiti, at muling magmahal. Dahil ang tunay na pag-ibig, hindi lang matamis ito’y totoo, matatag, at kahit masakit minsan, may hatid na paglago.