Embedded Files
De Wirgin Edixa is een 35mm viewfinder-camera uit West-Duitsland, geproduceerd door het bedrijf Wirgin uit Wiesbaden in de jaren 50, met een introductie rond 1953–1954. Het was de eerste camera die de naam Edixa droeg, een naam die later door Wirgin werd gebruikt voor meerdere camera-series, waaronder SLR’s en subminiatuurmodellen. Oorspronkelijk zou de camera “Edina” heten, maar deze naam werd gewijzigd nadat Kodak bezwaar maakte vanwege de gelijkenis met hun “Retina”-merknaam.
De camera maakt gebruik van standaard 135-film (35mm film) en is volledig mechanisch opgebouwd zonder automatische functies of ingebouwde lichtmeter. Het is een handmatige camera die bedoeld is voor fotografen die volledige controle willen over belichting en scherpstelling.
De Edixa is uitgerust met een Steinheil Cassar 40mm f/3.5 lens. De scherpstelling gebeurt handmatig via een ring rond de lens. Ook het diafragma en de sluitertijd worden handmatig ingesteld via ringen en bedieningsonderdelen op de lens. De camera gebruikt een Vero-sluiter met sluitertijden van 1/25 tot 1/200 seconde, plus een bulb-stand voor lange belichtingen.
Qua bediening beschikt de camera over een filmtransporthendel aan de bovenkant, een ontspanknop met schroefdraad voor een kabelontspanner, een handmatige film-teller, een cold shoe voor accessoires en een terugspoelknop voor de film. De filmdeur opent aan de zijkant en er zijn kleine vensters aanwezig voor de film-teller en de zoeker.
De camera heeft een compact formaat van ongeveer 12,5 bij 7,6 bij 5,9 centimeter en beschikt over een standaard 1/4 inch statiefaansluiting aan de onderzijde.
De Wirgin Edixa wordt tegenwoordig vooral gewaardeerd als verzamelobject en als klassiek voorbeeld van vroege Duitse 35mm fotografie. Dankzij de volledig mechanische bouw en de klassieke Steinheil-lens is het een geliefde camera onder liefhebbers van analoge fotografie
1e Foto's gemaakt op de nieuwe begraafplaats van Veldwijk (Ermelo)
De nieuwe begraafplaats van Veldwijk in Ermelo is een historische instellingsbegraafplaats die verbonden is met de psychiatrische inrichting Veldwijk. In tegenstelling tot een reguliere dorpsbegraafplaats heeft deze plek een duidelijke relatie met de geschiedenis van de geestelijke gezondheidszorg.
De begraafplaats ligt in een bosrijke omgeving en kenmerkt zich door een stille, verstilde sfeer. Veel graven zijn omgeven door bomen, struiken en mos. Grafstenen staan vaak scheef of zijn deels overwoekerd, wat de plek een melancholisch en tijdloos karakter geeft.
Het terrein werd aangelegd in 1906 vanwege ruimtegebrek op de oude begraafplaats. De eerste begrafenis vond plaats in 1908. Begravingen vonden plaats tot in de jaren zestig, met een laatste bijzetting in 1973. De begraafplaats was verdeeld in drie vakken:
Vak A: eerste en tweede klasse graven
Vak B: derde klasse graven
Vak C: graven voor personeel
Hier liggen voornamelijk patiënten van de psychiatrische inrichting begraven, evenals verpleegkundigen en personeel. Ook enkele bekende personen hebben hier hun laatste rustplaats, waaronder Willemina van Gogh, de zus van Vincent van Gogh.
De begraafplaats valt op door de variatie in grafstenen en de sterke invloed van de natuur. Mossen en begroeiing geven de stenen een verweerd uiterlijk. Sommige grafstenen bevatten bijzondere details of onjuistheden, en delen van het terrein zijn dichtgegroeid waardoor graven minder zichtbaar zijn.
Vanwege de historische betekenis als onderdeel van de Nederlandse psychiatrische geschiedenis is de begraafplaats in 2004 opgenomen op de gemeentelijke monumentenlijst.
Page updated
Google Sites
Report abuse