Begin jaren tachtig verscheen er een nieuw filmformaat dat de fotografie voorgoed moest veranderen: de Disc-film. Kodak introduceerde dit in 1982, in een tijd waarin eenvoud en compactheid steeds belangrijker werden voor de amateurfotograaf. In plaats van een filmrol zat de film in een platte schijfvormige cassette met vijftien opnamen van ongeveer 10 bij 8 millimeter. Het idee was dat iedereen zonder gedoe foto’s kon maken: geen rol meer die verkeerd geladen kon worden, maar een handzame schijf die je in één beweging in de camera klikte.
Ook andere camerafabrikanten stapten in op deze nieuwe technologie. Minolta bracht verschillende modellen uit, waaronder de Disc-5 en de Disc-7. De Disc-5 verscheen in 1983 en was een compacte, strak vormgegeven camera met een vaste focuslens. Hij beschikte over twee sluitertijden, een ingebouwde flitser en een lensdeur die de camera netjes afsloot. Minolta probeerde hiermee een balans te vinden tussen eenvoud en betrouwbaarheid.
De Disc-7 was wellicht nog opvallender. Dit model werd beroemd door de bolle spiegel die voor op de camera zat, speciaal bedoeld om zelfportretten te maken. Daarmee was het eigenlijk een vroege “selfie-camera” – een idee dat pas decennia later echt populair werd. Sommige uitvoeringen van de Disc-7 waren zelfs uitgerust met een uitschuifbare staaf, zodat je de camera iets verder van je af kon houden. Daarmee liep Minolta zijn tijd vooruit.
Toch bleek het succes van de Disc-film van korte duur. Ondanks de slimme techniek en het gebruiksgemak waren de negatieven simpelweg te klein om scherpe vergrotingen te maken. De afdrukken voldeden voor een fotoalbum, maar wie meer kwaliteit verlangde, greep al snel terug naar 35mm-film. Kodak stopte in 1988 met de productie van Disc-camera’s, en in 1998 verdween ook de filmcassette uit de schappen.
Vandaag de dag zijn de Disc-5 en Disc-7 vooral bijzondere verzamelobjecten, tastbare herinneringen aan een tijd waarin fabrikanten experimenteerden met nieuwe vormen van fotografie. Ze laten zien hoe innovatie, gebruiksgemak en design samenkwamen in een formaat dat zijn tijd ver vooruit leek, maar uiteindelijk toch het onderspit moest delven.