Psy ras drobnych

Wychodząc od książki Olgi Hund, twórczynie spektaklu badają instytucjonalne mechanizmy opresji wobec kobiet, a także społeczny konstrukt mitu choroby psychicznej oraz sposób jego funkcjonowania w kulturze. Opisywana przez Hund heterotopiczna przestrzeń szpitala i obowią zująsce w nim zasady, skupiają jak w soczewce wszystkie absurdy związane z koniecznością partycypacji w społecznie usankcjonowanych rytuałach i warunkach, które należy spełnić, aby zostać uznanym za "osobę normalną”. Szpital funkcjonuje tu nie jako miejsce rekonwalescencji, ale jako schronisko, w którym przechowywane są jednostki, które nie potrafią odnaleźć się w rzeczywistości późnego kapitalizmu.

Spektakl stanowi również próbę demitologizacji doświadczenia choroby w jego romantycznej, popkulturowej odsłonie. Psy ras drobnych to teatralny coming-out i terapia grupowa w jednym. Świadectwo doświadczenia choroby, wyznanie dotyczące realiów hospitalizacji i wyzwanie rzucone widzowi. Oddział damski szpitala w krakowskim Kobierzynie staje się symboliczną anty-arką, mitycznym statkiem szaleńców, na którego pokładzie bohaterki spektaklu wyruszają w podróż egzystencjalną, próbując nadać sens doświadczeniu choroby i odpowiedzieć na pytanie, czym właściwie jest owa upragniona „normalność”.