Bracia

„The Wolfpack” opowiada historię sześciu braci, których ojciec, zainspirowany religią Hare-Kriszna, chciał stworzyć w domu rodzaj alternatywnej, szczęśliwej społeczności. Aby uchronić synów od negatywnego wpływu społeczeństwa, ograniczał ich kontakty ze światem wewnętrznym. Przez 14 lat bracia Angulo niemal nie opuszczali swojego mieszkania na Manhattanie. Oglądali jednak dużo filmów - odgrywali je we własnym mieszkaniu. Pewnego dnia, 15-letni wówczas Mukunda, zbuntował się i wyszedł z mieszkania wbrew zakazowi ojca. Wydarzenie to zapoczątkowało nowy etap w życiu braci.

W pracy nad adaptacją skupiłam się na dwóch wątkach tej historii: relacji braci z ojcem oraz roli, jaką odgrywały filmy w ich życiu. Symboliczne „ojcobójstwo”, którego dokonują bracia, otwiera im drogę do wolności i samodzielności, ale ceną, jaką muszą za to zapłacić jest wyrzeczenie się ojca. Z kolei pasja, z jaką bracia oglądali filmy, a następnie je odgrywali skłania do refleksji nad pierwotną potrzebą uczestnictwa w narracji dla rozwoju duchowego człowieka oraz potrzebą odgrywania tych opowieści. Baśnie, legendy, mity, powieści, historia, religia, a wreszcie filmy okazują się niezbędne dla utrzymania psychicznego dobrostanu.