Franciszek Bujak (1875-1953) urodził się w rodzinie chłopskiej, we wsi Maszkienice pod Brzeskiem. Od 1894 r. studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1899 r. uzyskał stopień naukowy doktora i rozpoczął pracę jako asystent Seminarium Historycznego oraz jako bibliotekarz w Bibliotece Jagiellońskiej u boku Karola Estreichera. Następnie zatrudnił się w Krajowym Archiwum Akt Grodzkich i Ziemskich w Krakowie. W centrum jego ówczesnych zainteresowań pozostawały dzieje społeczno-gospodarcze małych małopolskich miejscowości, co zaowocowało monografiami: rodzinnej wsi Maszkienice, miasteczka Limanowa oraz wsi Żmiąca. W 1905 r. przedstawił rozprawę habilitacyjną Studia nad osadnictwem Małopolski. Była to pierwsza habilitacja z historii gospodarczej w nauce polskiej, a jego wykład habilitacyjny Historia stosunków gospodarczych, wygłoszony 15 listopada, uznaje się za początek historii gospodarczej jako dyscypliny uniwersyteckiej w nauce polskiej. W 1908 r. opublikował pierwszy tom dzieła Galicja - wciąż jedynego syntetycznego ujęcia dziejów społeczno-gospodarczych Galicji. Jesienią 1920 r., już jako profesor, objął Katedrę Historii Społecznej i Gospodarczej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Tutaj w 1925 r. zapoczątkował zespołowy projekt Badania z Dziejów Społecznych i Gospodarczych. W 1931 r. wraz z Janem Rutkowskim z Poznania zapoczątkowali wydawanie, ukazującego się do dzisiaj, czasopisma „Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych”. W 1903 r. ożenił się z Ewą Kramsztyk (zm. 1909), z którą miał troje dzieci - Ewę, Jakuba oraz Stanisława. Niestety Stanisław zmarł w 1916 r., córka Ewa zmarła w 1927 r., a Jakub zaginął w górach Kornwalii w 1945 r. W 1932 r. Bujak ponownie ożenił się ze swoją kuzynką Anną Bujak. Zmarł w Krakowie w 1953 r. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim. 

Autor tekstu: prof. dr hab. Piotr Franaszek

Tadeusz Manteuffel (1902-1970) urodził się w rodzinie ziemiańskiej w Rzeżycy w Inflantach, zmarł w Warszawie. Rozpoczął w 1919 r. studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, kiedy to został ranny i stracił rękę. Doktorat obronił w 1924 r. Następnie dzięki stypendiom zagranicznym zapoznał się z bibliotekami i archiwami we Francji, Anglii i we Włoszech. Za specjalizację obrał mediewistykę, której poświęcił całe swoje życie naukowe. W latach 1929-1930 uzyskał stypendium z Funduszu Kultury Narodowej, dzięki któremu przebywał w uniwersytetach w Paryżu i Heidelbergu. Habilitację uzyskał w Uniwersytecie Warszawskim po opublikowaniu rozprawy Teoria ustroju feudalnego według Consuetudines Feodorum XII-XIII. Prócz działalności naukowej pracował w Archiwum Oświecenia, inwentaryzując dokumentację XIX-wieczną, następnie w Archiwum Akt Nowych. W czasie II wojny światowej, działając w strukturach państwa podziemnego i współpracując z Biurem Informacji i Propagandy, był członkiem redakcji „Wiadomości Polskich” oraz angażował się w organizację tajnego nauczania. Po wojnie był profesorem w Katedrze Historii Powszechnej Średniowiecznej, pełnił także funkcję wieloletniego kierownika Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Czynnie działał w Towarzystwie Miłośników Historii, współorganizował I Kongres Nauki Polskiej, współtworzył PAN, był członkiem Rady Redakcyjnej „Przeglądu Historycznego”. Pokolenia studentów historii zapoznawały się z dziejami średniowiecznej Europy dzięki jego podręcznikowi. 

Autor tekstu: dr hab. Wiktor Szymborski, prof. UJ 

Marian Kukiel (1885-1973) historyk, wojskowy, polityk. Jako jeden z pierwszych badaczy zajął się historią wojskowo-polityczną narodu polskiego w epoce zaborczej. Monografia Próby powstańcze po trzecim rozbiorze (Warszawa 1912) była pionierskim opracowaniem tego słabo znanego epizodu walk o niepodległość. Był docentem historii nowożytnej i historii wojskowości na Uniwersytecie Jagiellońskim (1927-1939), po II wojnie światowej współorganizatorem, a następnie prezesem Instytutu Historycznego im. Generała Sikorskiego w Londynie. Jako żołnierz - najpierw legionista podczas I wojny światowej, następnie zawodowy oficer Wojska Polskiego (1918-1926 i 1939-1946), kończący swoją karierę w stopniu generała dywizji; a wreszcie jako polityk - zastępca (1939-1940) oraz minister spraw wojskowych (minister obrony narodowej) w latach 1942-1949. Jego karierę wojskową w II Rzeczpospolitej dość nieoczekiwanie przerwał spór z Józefem Piłsudskim na tle oceny sprawowania dowództwa w bitwie warszawskiej 1920 r., w wyniku czego został przeniesiony w stan nieczynny. Takie książki jak Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej (Poznań 1912), Wojny napoleońskie (Warszawa 1927), Zarys dziejów wojskowości w Polsce (Kraków 1929) czy wreszcie Wojna 1812 roku (Kraków 1937) stały się na kilka dziesięcioleci podstawowym źródłem informacji dla Polaków o tych zagadnieniach. Marianowi Kukielowi, bojownikowi o wolność ojczyzny podczas dwóch wojen światowych i wojny polsko-bolszewickiej, nie dane było wrócić z emigracji do kraju ani dożyć odzyskania przez Polskę pełnej niepodległości. Jego przeglądowe prace historyczne wydawane na emigracji nie docierały do szerszego grona odbiorców w kraju, a przedwojennych pozycji w PRL-u nie wznawiano. Spóźniony renesans zainteresowania jego postacią i dokonaniami nastąpił dopiero w latach 90. XX w., po obaleniu systemu komunistycznego. 

Autor tekstu: prof. dr hab. Michał Baczkowski 

Władysław Semkowicz (1878-1949) był bez wątpienia jedną z bardziej wyrazistych postaci polskiego środowiska historycznego doby dwudziestolecia międzywojennego. Urodzony we Lwowie, w rodzinie profesora Uniwersytetu Lwowskiego, Aleksandra Semkowicza (1850-1923), za namową ojca podjął tamże studia w zakresie geografii, historii oraz prawa. W 1902 roku doktoryzował się na podstawie napisanej pod kierunkiem Oswalda Balzera (1858-1933) pracy Nagana i oczyszczenie szlachectwa w Polsce XIV. i XV. wieku, a w 1909 roku uzyskał habilitację w zakresie nauk pomocniczych historii, którą w 1914 roku poszerzył o historię średniowieczną. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wówczas wokół genealogii rycerstwa polskiego, geografii historycznej, heraldyki, paleografii oraz sfragistyki. W 1916 roku przeniósł się do Krakowa, obejmując w Uniwersytecie Jagiellońskim po Stanisławie Krzyżanowskim (1865-1917) Gabinet Nauk Pomocniczych Historii, którym kierował do 1947 roku. Aktywnie uczestniczył, jako ekspert, w procesie kształtowania się granic odrodzonego państwa polskiego oraz rewindykacji dóbr kultury (konferencje pokojowe w Paryżu i Rydze). W 1922 roku założył w Polskiej Akademii Umiejętności Komisję Atlasu Historycznego Polski. W 1927 roku został zastępcą przewodniczącego polskiego Komitetu Narodowego przy Międzynarodowej Unii Geografii (Union géographique internationale), a w kolejnym roku (1928) wiceprezesem Komisji Geografii Historycznej przy Międzynarodowym Komitecie Nauk Historycznych (Comité international des sciences historiques). W maju 1939 roku w Luksemburgu został wybrany przewodniczącym tej Komisji, jednak odmówił przyjęcia funkcji. Brał aktywny udział w Międzynarodowym Kongresie Geografii Historycznej w Belgii w 1930 roku, Zjeździe Geografów i Etnografów Słowiańskich w Bułgarii w 1936 roku, czy Międzynarodowym Kongresie Historycznym w Zurychu w 1938 roku. Był nadto członkiem honorowym Czechosłowackiego Towarzystwa Geograficznego w Pradze (1928) oraz Bułgarskiego Towarzystwa Geograficznego w Sofii (1936). 

Autor tekstu: dr hab. Marcin Starzyński, prof. UJ 

Oskar Halecki (1891 Wiedeń - 1973 White Plains USA) historyk. Urodził się w rodzinie austro-węgierskiego feldmarszałka Alojzego Oskara Haleckiego, jego matka Leopoldyna Dellimanić była Chorwatką. Zdecydował się na studia historyczne. Od pierwszego roku studiów publikował prace po polsku, w sumie w okresie studiów (1909-1913) ogłosił 18 prac. Jego mistrzami byli Stanisław Krzyżanowski, Wiktor Czermak i Wacław Sobieski. W 1913 roku obronił doktorat, a w 1915 uzyskał habilitację. Był ekspertem delegacji polskiej na konferencję pokojową w Wersalu w 1919 roku. W tym samym roku został powołany na katedrę historii w Uniwersytecie Warszawskim, pracował tam do 1939 roku. Angażował się w działania Ligi Narodów, kierował w Genewie przy Lidze Narodów Biurem Propagandy Zagranicznej przy Prezydium Rady Ministrów. Wraz z profesorem Marcelim Handelsmanem zainicjował w 1927 roku powstanie Federacji Towarzystw Historycznych Europy Wschodniej. Aktywnie uczestniczył w pracach CISH oraz brał w międzynarodowych kongresach nauk historycznych w Brukseli 1923, Oslo 1928, Warszawie 1933 i Zurychu 1938. Od 1929 zaangażował się w organizację w Warszawie i Krakowie VII Międzynarodowego Kongresu Nauk Historycznych. Był członkiem zarządu Komitetu Organizacyjnego, redaktorem wydania wystąpień polskich. Był współautorem przygotowanej przed kongresem publikacji L’historiographie polonaise du XIXe et du XXe siècle. VIIe Congrès International des Sciences Historiques. Varsovie 1933. Oraz popularnego wydania w języku francuskim historii Polski, La Pologne 963 à 1914. Essai de Synthèse historique. Paris 1933. Od 1944 roku do przejścia na emeryturę w 1961 roku kierował Katedrą Europy Wschodniej na jezuickim Fordham University w Nowym Jorku. Był zwolennikiem jasnego wyodrębnienia Europy Środkowo-Wschodniej, którą traktował jako przedmurze cywilizacji zachodniej. 

Autorka tekstu: dr hab. Maria Stinia, prof. UJ