Urrup Antzerkia gara, Ordiziako antzerki talde amateurra. Adin eta belaunaldi desberdinetako pertsonak biltzen gara, zaletasun berak elkartuta: antzerkia egiteak. Batzuek urte asko daramatzagu taldean; beste batzuk iritsi berriak dira. Batzuk gozatzera eta ikastera datoz; beste batzuek, berriz, hemen aurkitu dute ibilbide profesional bati ekiteko lehen urratsa. Nahasketa eta etengabeko berritze hori gure izaeraren parte dira.
Talde amateurra gara eta hala izaten jarraitu nahi dugu: zaletasunagatik egiten dugu antzerkia, gustuko dugulako, baina oso serio hartzen dugu eszenatokira eramaten dugun obra bakoitza.
Gure historia 1991n hasi zen, Marisol Caverok, haren anaiak eta Ordiziako Oianguren Institutuan antzerkian lehen urratsak emanak zituzten hainbat lagunek esperientzia hari beren kabuz jarraitzea erabaki zutenean.
1992an taularatu genuen lehen obra: Juan José Alonso Millánen Cuéntalo tú, que tienes más gracia. Garai hartan Grupo de Teatro Ordizia izena genuen oraindik. 1993an Jakintza Ikastolak antolatutako Ordiziako Kilometroak 93 ekimeneko jardueretan ere parte hartu genuen, eta oraindik bere bidea bilatzen ari zen proiektu hari forma ematen jarraitu genuen.
1994an beste urrats garrantzitsu bat egin genuen, Rosa Rojo taldea zuzentzen hasi zenean. Ordutik, belaunaldiz belaunaldi, gure lana gidatu eta lagundu du oholtza gainean.
Lehen urte haietan Shakespeare, Oscar Wilde, Lorca, Chéjov, Aristófanes eta beste hainbat idazleren lanak iritsi ziren; komedia, drama, umore beltza, haurrentzako antzerkia eta geuk sortutako edo egokitutako obrak. Euskara ere pixkanaka gure eszenatokira iritsi zen, askotan taldearen inguruan egindako itzulpen eta egokitzapen lanari esker.
1999an hartu genuen gaur arte gurekin jarraitzen duen izena: Urrup.
Eta lehen urte haietatik behin eta berriz errepikatu den hitzordu bat dago: udako estreinaldia Ordizian. Hamarkadetan zehar, jaiak iristeak entsegu asteak, urduritasuna, dekoratuak, jantziak eta azken ukituak ekarri dizkigu, Herri Antzokiko ikusleekin berriz elkartu aurretik.
Ordiziatik gure lanak Beasainera, Lazkaora, Ataunera, Zaldibiara, Ormaiztegira, Zegamara, Tolosara, Soraluze eta beste hainbat herritara eraman ditugu, Goierrin zein Goierritik kanpo.
Antzerkia ez da oihala irekitzen denean hasten.
Aurretik hilabeteetako lana dago: urte horretan taldea osatzen dugun pertsonei egokituko zaien obra bilatu; testuak moldatu edo itzuli; pertsonaiak aurkitu; dekoratuak irudikatu eta eraiki; jantziak, musika, kartelak, argiak, soinua... eta entsegu ordu asko.
Gure historiaren zati handi bat horrela egin dugu: denon artean eta eskura izan ditugun baliabideekin.
Urte hauetan guztietan publiko eta egoera askotarako lanak ere prestatu ditugu: haurrentzako ikuskizunak, martxoaren 8ari lotutako emanaldiak, adinekoen egoitzetarako saioak, elkarteentzako lanak eta gure inguruko kultur eta gizarte bizitzarekin lotutako beste hainbat ekimen.
Komunitatearekiko lotura hori gure obrak eta estreinaldiak bezainbeste da Urrupen parte.
Hasierako urteetatik, pertsona asko sartu eta atera dira Urrupetik. Batzuek hamarkadak daramatzate gurekin; beste batzuek obra batean edo batzuetan parte hartzen dute; eta badira inoiz eszenatoki batera igo gabe iristen direnak ere.
Taldearentzat, berritze hori ez da inoiz zerbait negatiboa izan; aitzitik, proiektuak bizirik jarraitzeko, fresko mantentzeko eta belaunaldien arteko loturak sortzeko arrazoietako bat da.
Urte hauetan Urrup antzerkira hurbiltzeko, probatzeko, ikasteko eta hasieran zaletasun hutsa zirudiena zerbait gehiago bihur zitekeen deskubritzeko leku bat izan da. Gure taldetik igaro eta ondoren ibilbide profesionala egin duten interpreteen artean daude Aitziber Garmendia, Sara Cózar, Garikoitz Lariz, Maider Bartolomé, Gorka Lariz y Erea López, besteak beste. Beste hainbat lagunek ere antzerkiarekin, telebistarekin, zinemarekin eta arte eszenikoekin lotuta jarraitu dute modu batean edo bestean.
Baina gehien-gehienok askoz arrazoi xumeago batengatik gaude hemen: antzerkia egitea gustatzen zaigulako.
Ez da beharrezkoa horretatik bizitzeko asmorik izatea. Nahikoa da jakin-mina izatea, ikasteko gogoa eta eszenatokia eta talde-lana elkarrekin partekatuz gozatzeko gogoa.
Aurpegiak aldatzen dira. Antzezlanak aldatzen dira. Antzerkia egiteko modua ere asko aldatu da laurogeita hamarreko hamarkadako lehen entsegu haietatik.
Testu bat pertsonaia bihurtzeko elkartzen jarraitzen dugu; espazio huts bat biziz betetako eszenatoki bihurtzeko; eta hilabeteetako lana publikoarekin partekatutako une bihurtzeko.
Elkarrengandik ikasten jarraitzen dugu. Jende berria hartzen jarraitzen dugu. Entseguetan barre egiten eta oholtzara atera aurretik urduri jartzen jarraitzen dugu.
Eta aretoko argiak itzali, fokuak piztu eta beste istorio bat hasten den une horren zain jarraitzen dugu.
Urrup beti izan da talde irekia. Ez duzu esperientziarik behar, ezta antzerkia ogibide bihurtzeko asmorik ere.
Probatzeko, ikasteko, gozatzeko, jendea ezagutzeko eta oihalaren alde honetan zer gertatzen den deskubritzeko gogoa baduzu, idatz iezaguzu.