Jedwabista (silka)

prowincja Jiangxi (czyt. dziangsi), góry Wūjī (łu'dzi), miasto Fushu (fuszu). Zawsze opisywane jako pięciopalczaste, "futrzaste", nawet brodate; później również czubate (choć pierwotnie bez wypukłości czaszki)." Chińską nazwa rasy wu-gu-ji - oznacza czarnoskóry. Wiele wskazuje na chińskie pochodzenie kur jedwabistych, ale nie można tego stwierdzić z całkowitą pewnością. Pierwsze wzmianki o tego typu kurach w Europie, można znaleźć w zapiskach członków wyprawy  Marco Polo (około 1290-1300r ). Starożytny Jedwabny Szlak rozciągał się od Chin do współczesnego Iraku i prawdopodobnie tą drogą jedwabiste trafiły na nasz kontynent. Kolejna wzmianka z roku 1598, pochodzi z Włoch, Aldrovandi wspomina o kurczaku, który ma "futro jak czarny kot".W Europie pierwsze kury jedwabiste przedstawiano w objazdowych cyrkach jako krzyżówkę kurczaka i królika - co uznawano za prawdopodobne jeszcze w XIX wieku ! Głowa jest ozdobiona czubkiem w kształcie pompona. Grzebień przypomina orzech włoski ma niemal okrągły kształt. Jest on koloru czarnego lub dojrzałej morwy  - każdy inny kolor sugeruje domieszkę innej rasy.

Zausznice są owalne, turkusowe dzwonki koloru grzebienia. Dziób krótki, dość szeroki u podstawy, powinien być szary / niebieski. Oczy ciemne.

Wzorzec

Jedwabista miniaturowa

D.Zwerg-Seidenhühner GB Silkie F.Polue soie NL Zijdehoenders

Pochodzenie

Na Dalekim Wschodzie kura o tej wyjątkowej strukturze piór znana jest od co najmniej tysiąca lat. Kojarzona jest zazwyczaj z Chinami, gdzie jak podają przekazy, przywilej jej chowu miała tylko arystokracja z otoczenia dworu cesarskiego, a przez samego władcę traktowana byłą jako maskotka. Do Europy trafiła kilkaset lat temu, zachwalana przez przemyślnych kupców jako krzyżówka kury z królikiem.

Cechy użytkowości.

Znakomicie wysiaduje jaja i opiekuje się młodymi dzięki czemu powszechnie wykorzystywana jest jako tzw.nasiadka. Jej szczególną cecha jest brak umiejętności latania.

Wrażenie ogólne

Przysadzista o budowie zaokrąglonej kostki,ze wznoszącą się linią grzbietu, postawa mniej niż średniej wysokości. Dobrze rozwinięte jedwabiste pióra, skóra ciemnoniebieska u wszystkich odmian barwnych. Wszystkie warianty barwne występują z brodą i bez brody.

Cechy rasowości koguta

Głowa: mała, zaokrąglona.

Dziób: krótki, mocny, niebieski do czarnego.

Broda : opadająca z przodu, pełna: brak podziału między broda a bokobrodami.

Czubek: średniej wielkości, pióra ściągnięte do tyłu, w tylnej części występują pojedyncze, dłuższe pióra jedwabiste.

Grzebień: w formie i strukturze przypomina połowę orzecha włoskiego, bez kolca, w przedniej części poprzecznie pomarszczony, czarnoniebieski.

Oczy: duże, czarnobrązowe.

Policzki: niebieskoczarne.

Zausznice: małe z mocnym połyskiem, w odcieniu turkusowoniebieskim.

Dzwonki: okrągłe, o delikatnej strukturze, czarnoniebieskie, u brodatych mało rozwinięte i przykryte brodą.

Szyja: krótka, dobrze upierzona, brodate mają pełne bokobrody.

Tułów: szeroki w formie zaokrąglonej kostki.

Ramiona: szerokie, nieco wystające.

Grzbiet: szeroki, krótki wznoszący się ku tyłowi.

Siodło:szerokie o miękkich piórach, bogate w puch, z bogatymi piórami.

Pierś: mocno wypełniona, szeroka i zaokrąglona, usytuowana  nisko.

Brzuch: pełny, bogato upierzony.

Skrzydła: krótkie, szerokie, noszone poziomo. 2/3 pierwszego i drugiego rzędu jest przekształconych i ma strukturę jedwabistą: zewnętrzne chorągiewki mogą zwisać jako luźne kosmyki.

Ogon: pełny, osadzony wysoko; chorągiewki sterówek i głównych sierpówek od podstawy zamknięte, na końcach mogą się otwierać; powinien być bogato wypełniony piórami puchowymi.

Uda: krótkie, bogato upierzone jednakże bez tzw. sępich piór.

Skoki: mniej niż średniej wielkości, czarnoniebieskie: z zewnętrznej strony pokryte krótkimi piórami.

Palce: pięć, piąty wyraźnie oddzielony, dłuższy od tylnego, z lekko podniesionym pazurkiem; pomiędzy tylnymi palcami niewielki kawałek skóry, na przednich niewielka ilość małych piórek.

Upierzenie: bogato rozwinięte, bogate w pióra puchowe; pióra jedwabiste, miękkie, zamknięte i zwisające jak włosy, o miękkich stosinach, bez zwiniętych obu części pióra wokół stosiny.

Skóra: na całym tułowiu czarnoniebieska; taka pigmentacja występuje także w mięśniach, kościach i wewnętrznych organach.

Cechy rasowości kury

Cechy podobne jak u koguta z wyjątkiem różnic uwarunkowanych przez płeć. Nieco krótsze i bardziej miękkie upierzenie czyni ją wizualnie bardziej przysadzistą od koguta.Czubek bardziej stabilny, nie przykrywa oczu. Grzebień mniejszy aniżeli u koguta, równomiernie uformowany, z poprzecznymi fałdami jednej trzeciej części z przodu. Także mniejsze niż u koguta dzwonki, wyraźnie bardziej okrągłe. U brodatych są mniej rozwinięte i przykryte przez brodę.

Duże błędy rasowości

Płaski brzuch, wąski lub długi tułów, opadająca linia grzbietu i ogona. Za twarde bez jedwabistej struktury pióra, słabe upierzenie. Mocno rozwinięte, zbyt długie sierpówki, mało rozwinięte sterówki, mocno powykręcane pióra w skrzydłach. Zbyt mało oddzielone od siebie tylne palce, uwydatniające się sępie pióra, łapcie. Inna aniżeli czarnoniebieska barwa skóry, grzebienia i dzwonków. Brak poprzecznych fałd na grzebieniu u koguta. Białe, czerwonawe lub czarnoniebieskie zausznice.Mocno rozjaśniona barwa oczu. U zwierząt brodatych niewyraźnie widoczna broda i bokobrody lub widoczne dzwonki. U zwierząt bez brody guzowate kępki piór w grzywie.

Miniaturowa

Pochodzenie

Miniaturyzacją zajmowali się Holendrzy.

Odmiany barwne:

-biała

-czarna

-czerwona

-jastrzębiata

-kuropatwiana przyciemniona (dzika)

-lawendowa

-niebieska

-srebrzysta przyciemniona (dzika srebrzysta)

-żółta

Masa ciała: kogut 600 g, kura 500 g.

Nieśność roczna: 120 jaj.

Masa jaja: 28 g.

Barwa skorupy jaja: biała do kremowej.

Rozmiar obrączki: kogut -12, kura 12.

"Wzorce. Drób rasowy" (2012)

Zainteresowanych tematem zapraszam na forum http://www.forum.woliera.com/