quest 3

TERUG IN SNEEK

Michon was inmiddels allang terug van de Coolblue.

Marnix en Benno hadden nu enkele Smart lampen in hun kamer, en meteen hadden ze enkele tegenwoordig verplicht te plaatsen Rookmelders aangeschaft.

Een eerste eenvoudige opzet van het huis in de Homey omgeving was ook al tot stand gekomen.

Hun kinderen konden nu hun lampen in hun eigen kamer bedienen via de Homey app op hun mobiel. Voorlopig hielden ze voor de woonkamer ook nog een Google Home account aan voor de Nest speaker en enkele andere features die via spraak te besturen zijn via Google Home.

In ieder geval was de opzet geslaagd. De woonkamer besturing ging openbaar via Homey en Google Home, en voor ieder lid van het huis waren lampen in andere kamers te besturen.

Verder was Michon van plan om naast luchtkwaliteit meters ook de thermostaat smart te installeren.

Omdat Michon en Petra liever niet hadden dat hun kinderen de verwarming telkens hoger konden zetten in hun kamer, hadden ze niet voor multi zone thermostaten gekozen. Alles bleef centraal via de tiptoets bediening in de woonkamer of via de Google Home app / Homey / en via de app van de fabrikant van de thermostaat.

Ze hadden beslist dat Google Home specifiek voor de woonkamer omgeving was en de Homey voor de overige automatisering door heel het huis.

Verder werden enkele hoofd verlichting punten die al bediend werden via een schakelaar, zo geïnstalleerd dat ze nog gewoon via de schakelaar aan/uit gingen.

Voor Michon en Petra was er nog een toevoeging aan de Google Home op hun mobiel met meerdere meetpunten in hun huis met TAPO energiemeters, ondersteund door een Homey Dongle die centraal in de meterkast het energieverbruik aangaf die ook via de app van Homey op hun account te lezen was.

Die manual voor ieder lid van het gezin was niet echt nodig, want iedereen was zo snel in het oppakken van de routines dat Michon niet eens hoefde uit te leggen hoe ze het moesten gebruiken.

Inmiddels was het al weer een week geleden dat ze Rien en Trudy tegenkwamen in Amsterdam.

Michon was wel nieuwsgierig of Rien zijn boek had ontvangen, en nam plaats achter de woonkamer PC om Rien een mail te sturen.

Marnix en Benno waren nu respectievelijk 11 en 9 jaar oud.

Marnix kreeg binnenkort een desktop PC op zijn kamer, omdat hij over een jaar naar de middelbare school zou gaan. Daarvoor had hij wel een PC nodig, aangezien veel content die behandeld word op school ook online te vinden is, en om nou alles via vaders PC uit te printen, ging ook weer zoveel inkt en papier kosten. Dus Marnix vroeg Michon al regelmatig of hij op zijn PC kon kijken op het internet. Vaak was hij dan op zoek naar een betaalbare PC voor in zijn slaapkamer.

Maar beide zonen waren op de mobiel regelmatig in de ban van allerlei soorten spelletjes die gratis op je mobiel te zetten waren. Dit hielden ze trouwens nogal verborgen van hun ouders, vaak zeiden ze dat ze even op hun kamer gingen, terwijl ze daar alleen maar spelletjes speelden op hun mobiel.

Maar Michon had wel door dat de batterijen van de Smartphones van hun zonen vaak al flink leeg waren.

Bij Michon en Petra stond in hun slaapkamer ook een bureau met PC. Daarvanuit kon Michon veel automatisering inregelen die hij niet op de woonkamer PC wou hebben. En tot zijn verbazing had hij geen van beide zonen ooit betrapt op zijn PC.

DE POSTZEGELBEURS

In Utrecht zaten Rien en Trudy aan tafel te ontbijten. Het was nu woensdag en komend weekend was er in Delft een postzegelbeurs waar ze graag heen gingen.

Rien keek nog even na of ze die zondag geen afspraken hadden staan, hij zelf in ieder geval niet.

Dus vroeg hij Trudy of zij ook die bewuste dag kon.

Dat plan ging dus uitkomen.

Die bewuste zondag gingen Rien en Trudy met de auto naar Delft.

In een zaaltje aan de Brasserskade in Delft was de bijeenkomst. Rien en Trudy hadden beide hun ruilalbums meegenomen. Hun echte verzameling bleef thuis aangezien ze deze wel via een app op hun telefoon konden raadplegen, om zo te zien wat ze graag als aanvulling wilden hebben.

Beide ruilalbums werden neergelegd op een tafel met hun naam erbij.

Maar het gezelschap was nog niet compleet, het was nu 11.45 uur en de officiële start van de ruilbeurs was 12.00 uur. Dus kregen ze een lekker bakkie koffie uit een thermoskan. In een plastic bekertje. Dat was een lekker opwarmertje, dat konden Trudy en Rien wel appreciëren.

Achter iedere tafel met postzegels stond een stoel, en algauw was de beurs officieel gestart.

Één van de tafels viel wel op omdat er wel zes ruilalbums op lagen, Rien keen de albums uitgebreid door en raakte in gesprek met de eigenaar. Hij bleek uit Vlaardingen te komen, een plaats waarvan Rien niet precies de locatie wist. Maar er stonden ineens andere geïnteresseerden aan de tafel.

Rien ging Trudy erbij halen, want hij had een paar mooie Nederlandse zegels gezien met originele lak die hij nog mistte. En in deze mooie collectie zat misschien ook nog iets voor Trudy.

Richard van ’t Hof was de eigenaar van de begeerlijke zes ruilalbums, en nu stond Trudy ook te kijken. Mijnheer… u bent Richard gezien uw kaartje op de tafel?

“Inderdaad”, zei Richard, “en wat u ziet is niet mijn complete ruil verzameling. Maar de rest kunt u bekijken op mijn ruil app die je via het internet kunt bezoeken”.

“Als ik uw email adres mag, dan zal ik een uitnodiging toesturen voor mijn online ruilalbums”.

“Dank U”, zei Trudy, “maar volgens mij heeft mijn man wel al iets moois gevonden in uw ruilalbum”. “Dus kom gerust ook even naar onze tafel kijken, dat is hier drie tafels verder”.

Rien was in gesprek met een gegadigde voor een paar zegels uit zijn collectie, toen Trudy met Richard aan kwam lopen. “Rien, heb jij nog zin in een bakkie koffie”? vroeg Trudy aan haar man.

“Jazeker, zei Rien… en je hebt Richard meegenomen. Wilt u ook nog een bakje koffie Mijnheer van ’t Hof”? “Nog een vraagje”, zei Rien tegen Richard. “Heb jij ook in je ruilbeurs thuis nog postzegels met dieren of piano’s”? “Dat op zeker”, zei Richard. “Anders komen jullie een keertje langs in Vlaardingen”! “Het is hier niet eens zover vandaan, langs de Nieuwe Waterweg”.

Rien praatte nog even verder met Richard, en ze wisselden ook nog adressen uit. Rien zou eerst via het internet de app met ruilpostzegels gaan raadplegen van Richard. Dan konden ze altijd nog een afspraak maken om naar Vlaardingen te gaan.

Aldus dit verslag van de postzegelbeurs aan de Brasserskade te Delft.

TELEFOONTJE TUSSEN MICHON EN RIEN

Michon wilde het nu toch weten of Rien intussen zijn boek ontvangen had.

Michon : “Hallo Rien”.

Rien : “Dat tref je zeg, je belt mij op  mijn vast lijn nu. Maar wij zijn gelukkig thuis.”

Michon : “Dat is zeker geluk hebben…. Ik wou vragen of mijn boek is aangekomen?”

Rien : “Jazeker Michon, over de Oklahoma’s toch?”

Michon : “Jazeker, wat vond je ervan?”

Rien : “Ik vond dat picknicken wel leuk ja, ook zelf vroeger, en waar haal jij die Zuid-Afrikaan vandaan in jouw fantasie?”

Michon : “Nou hij sprak Nederlands, dus dat was makkelijk een extra karakter uit een ander Continent!”

Rien : “Maar was dat nou een zwarte Afrikaan of een blanke?”

Michon : “Ze willen hem wel koppelen aan een Nederlands blondje, maar de huidskleur heb ik niet bepaald. Dat laat ik aan de fantasie van de lezer over!”

Rien : “Ik vond het wel een leuk boek, maar wel een beetje kort”.

Michon : “Ik ben ook een beginnende schrijver, en het geeft iets afleiding van mijn werk”.

Rien : “Jullie moeten toch een keertje naar Utrecht komen, wij hebben namelijk ook leuke hobby’s”.

Michon : “Maar jij bent toch stemmer…. Pianostemmer”.

Rien : “Daar verdien ik mijn brood mee. Inderdaad Michon. Maar er is meer dan alleen werk, al schrijf ik geen boeken”.

Michon : “Laten we afspreken dat ik een aantal data aan je voorstel via de mail. Dan prikken we een datum dat we allebei kunnen, en dan komen wij met de bus en trein naar Utrecht”.

Rien : “Perfect, dan kom ik jullie wel afhalen op Utrecht Centraal Station”.

Michon : “Prima, en de groeten nog van Petra. En groet ook Trudy van ons”.

Rien : “Dat is dan wederzijds. We spreken elkaar nog!”

IN VLAARDINGEN

Richard van ’t Hof was thuis vandaag. Hij had zijn ruil postzegel boeken weer netjes opgeborgen.

Maar het was zomer nu.. en dan had hij het heel druk. In de zomer werkte hij namelijk in een Italiaanse IJs Salon (ook in Vlaardingen trouwens), en hij moest vaak vroeg beginnen omdat hij ook altijd hielp bij het bereiden van het ijs. Het was inmiddels begin Juni en de temperaturen buiten liepen gestaag op, wat ook aan het aantal bezoekers te merken was.

Ze gingen pas in de middag open, maar hij hoefde de avonddienst niet te werken, omdat hij ’s-Ochtends al de ijs had staan te bereiden. Dus hij ging om 16.00 uur al naar huis.

Thuis kon hij zich werpen op zijn hobby postzegels verzamelen, en door een erfenis zat hij er goed bij financieel. Gedurende de wintermaanden leefde hij van zijn eigen financiën. Wel gaf hij in de wintermaanden nog part-time les aan een horeca school.

Maar vandaag was hij al om 16.00 uur vrij, en toen hij thuiskwam keek hij nieuwsgierig naar zijn mailbox op zijn computer… was er al een bericht binnen van Rien die hij ontmoet had op de beurs in Delft?

DE PIANOSTEMMER 2

Rien had vandaag twee klanten.. een klavier in de ochtend en een vleugel in de middag.

Zijn eerste klant was dichtbij in Nieuwegein, maar voor de middag moest hij helemaal naar Venlo afreizen. Vooral het klavier bleek nog redelijk goed qua toon afstemming, maar in Venlo bleek de vleugel wel flink van slag af. Die laatste klus ging wel iets meer kosten voor de klant, aangezien hij bijna alle toonhoogten opnieuw moest afstellen. Maar het was het meer dan waard, aangezien de eigenaresse van de vleugel een dame op leeftijd was die tevens nog een goede pingel in de vingers had. Steeds tussendoor speelde even een stukje voor Rien, en dat vond hij wel zo leuk.

Op de terugweg naar Utrecht was Rien dan ook in opperbeste stemming.

Om 17.00 uur belde Rien vanuit de auto met Trudy, om door te geven dat hij op weg  naar huis was.

Maar vanuit Venlo is het nog wel een aardig ritje naar Utrecht. Trudy kon in ieder geval inschatten wanneer hij ongeveer thuis zou zijn. En ze had al boodschappen gedaan voor het avondeten, maar vooral had ze vijgen gekocht, de favoriet van Rien. Dus dat had hij ook nog iets voor na het diner.

Bovendien was het mooi zomerweer, en aangezien ze een vrijstaand huis hadden, konden ze in de tuin dineren. Met zulk mooi weer, was dat wel erg leuk. Nog voordat ze het eten ging bereiden, borg ze nog een paar boeken op die ze aan het lezen was. Ieder met haar eigen boekleggers erin. Ook dat stond weer mooi opgeruimd. Ook zag ze nog het boek liggen van ‘de Oklahoma’s’. Rien had die reeds gelezen, maar ze legde het boek nog even netjes opzij. Misschien kon ze haar man een beetje uithoren over dit boek als ze straks in de tuin aan het eten waren.

Rien had een goede stemming op weg naar huis, vooral zijn laatste klant was echt top leuk geweest.

Hij had een uitvoering van Mozart opstaan op de geluidsinstallatie in zijn auto. Maar moest natuurlijk wel zijn aandacht bij het verkeer houden, en niet bij de maat van de muziek. Dus hij zette toen het verkeer iets drukker werd het geluid iets zachter in de auto. Niet alleen van de muziek en het inspannende rijden kreeg hij het warm, maar in Venlo had zijn auto ook nog eens in de volle zon geparkeerd gestaan, dus de airco loeide nog eens mooi door Mozart heen. Maar hij koelde nu wel af. Thuis had die een garage aan huis, en die gebruikte hij altijd erg graag. “Dat scheelt ook weer in de wasbeurten van je auto”, zei die altijd tegen  Trudy…. Trouwens was dat gewoon ook waar toch!!

Trudy hoorde de garage deur opengaan, en daar kwam Rien aan.

Rien liep achterom, en trof daar Trudy aan, die net met twee cappuccino’s aan kwam lopen.

“Kon je de auto nog een beetje koel houden Rien”, vroeg Trudy. “Wat ik je nog wou vragen Rien”, zei Trudy….”hoe vond je het boek van Michon, je weet wel de kennissen van de Brettenzone”.

Rien draaide  zijn ogen in de oogkas, terwijl hij met zijn neus in het schuim van de cappuccino zat.

Trudy zag dat gebeuren, “ik wacht wel even schat” zei Trudy.

Rien keek over de schouder van Trudy naar binnen en zag iets liggen op de salontafel, hij herkende het zakje, “Trudy, zie ik daar nou een zak met vijgen liggen, ik herken het logo op het zakje van de plaatselijke notenboer”. “Ja, maar eerst krijg je zo te eten, en ik wil nog antwoord op mijn vraag, anders kom je niet aan de vijgen… afgesproken”.

Rien zei “die cappuccino is trouwens onwijs lekker, en die vraag van je ben ik alweer vergeten!”

Trudy keek een beetje geïrriteerd… ‘de Oklahoma’s’ je weet wel dat boek wat je per POSTNL kreeg helemaal uit Sneek!!

“Oja… natuurlijk, nou hij kan wel schrijven hoor”. “Het gaat over een vriendengroep, en die titel van dat boek, dat is hun bijnaam.”

Trudy keek een beetje beteuterd, ”het is geen vrouwenboek toch”. “Ze hebben ook twee zonen, dus die leven in zo’n wereldje Trudy”, zei Rien.

“Maar hoe was je dag vandaag”, vroeg ze aan haar man. “Nou, zei Rien. Dat was nog een pittig klusje daar in Venlo. Ik dacht ik ben zo klaar, maar die hele vleugel was uit de toon gevallen.”

“Maar nu we het toch over Sneek hebben, wanneer komen ze langs dan Michon en Petra”? vroeg Rien aan Trudy. Trudy zei “ dat weet ik nog niet, ze zouden met een voorstel komen per mail!”

“Welk mail adres heb je dan gegeven?” wou Rien van Trudy weten. “Ik denk ons privé mail, die op de PC in de studeerkamer staat. Daar kunnen we toch zo wel even naar kijken, dan kunnen we meteen onze agenda checken” zei Trudy.

BEZOEK UIT SNEEK

Het was al weer even geleden, maar Michon had een bevestiging gehad van hun afspraak per mail.

Inmiddels was het al zover, en Michon en Petra stonden klaar bij de bushalte naar Heerenveen.

De bestemming was Utrecht…. “Voor een mooi concert”, grapte Michon tegen Petra. “Hij is wel pianostemmer”, zei Petra, “maar of hij ook goed kan spelen, dat weet ik ook nog niet.”

“Ik ben benieuwd”, zei Michon.

Maar toen kwam de bus aanrijden… op naar Station Heerenveen!!

Aangekomen bij Station Heerenveen, blijkt dat de straat Trambaan heet, terwijl hier geen trams rijden! “Én Petra”, zegt Michon, “voor het ontwerp van het stationsgebouw hebben ze een prestigieuze prijs gewonnen”. “Om precies te zijn – de Brunel Award – en het gebouw is ontworpen door de Nederlander Jan van Belkum”, zegt Michon. “Toch gemakkelijk zo’n smartphone, dan kun je van alles opzoeken”.

Al snel zagen ze de trein aan komen rijden, ze hadden stoelen met tafeltjes, dat was wel heel comfortabel. Toen Michon en Petra arriveerden in Utrecht stond de klok inmiddels op 10.15 uur.

Station Utrecht is best groot, en ze wisten niet waar Rien precies zou staan. Maar na een kort telefoontje met Rien, konden ze hem gauw vinden. Al snel zagen ze het huis van Rien en Trudy, en Rien vertelde dat ze een mooi terras hadden aan huis. Daar zaten ze dan, in de zon en met een lekker drankje, spa rood, voor zich. Trudy pakte het boek van Michon, en verontschuldigde dat ze het nog niet gelezen had, “máár“ zei ze, “Rien heeft het wel gelezen!”

Michon verklapte dus verder maar niets over het verhaal aangezien het nog op de stapel lag voor Trudy. En iets verklappen is nooit leuk…. Besefte ook Michon. Maar eerst een gezellig praatje aan de tuintafel!! “Hoe gaat het met jullie zonen”, wilde Rien weten.

“Met Marnix en Benno gaat het goed, Marnix gaat binnenkort naar de middelbare school, hij zit nu in zijn laatste jaar op de lagere school, en Benno moet nog een tijdje voordat hij een studiekeuze gaat maken.” “Dus best spannend allemaal, dat wel.” ”Wat voor een studie wil Marnix gaan doen”, wilde Trudy weten. “Marnix stelt zijn keuze nog even uit, dus hij gaat voorlopig naar het VMBO”.

Michon en Petra kregen een rondleiding door het huis van Rien en Trudy. En natuurlijk stond er in de grote woonkamer een vleugel, waarop Rien kon spelen. “Maar is het zo dat pianostemmers ook graag piano spelen”, vroeg Michon aan Rien. Rien vertelde dat zijn collega’s over het algemeen een goed pianospel hadden, en hijzelf speelde ook maar al te graag een stukje op de vleugel.

Rien vroeg dan ook meteen of Michon en Petra ook een instrument bespeelden… hetgeen de twee ontkennend moesten beantwoorden. “Máár“, zei Michon, onderweg in de auto spelen we wel muziek af via de mobiel, dus we zijn wel muziekliefhebbers!

Rien vertelde dat hij wel een versterker had met bluetooth, dus dat ze wel konden laten horen wat ze heel leuk vonden… Michon pakte zijn telefoon en keek onder zijn historie in de Youtube Music app. Michon keek Petra aan, zullen we die lijst opzetten?

Michon keek Rien aan en zei: “dit is wel leuk, een afspeellijst die ‘de Camerafabriek’ heet”

Terwijl de muziek op de achtergrond speelde op de stereo van Rien, liet Rien zijn habitat voor zijn huisdieren zien, “kijk ik heb een aantal cavia’s en hamsters in huis”, “echter tegen mijn zin lopen ze niet vrij rond, dat vind ik eigenlijk best jammer”. Rien vertelde dan ook over zijn onderzoek naar ziekten bij knaagdieren, voornamelijk van knaagdieren die vrij rondliepen in de natuur. “Maar daar is niet veel lectuur over”, zei Rien. Rien veranderde ineens van onderwerp, nu Trudy er toch niet bij is, dat is een puik stukje werk, dat boek over ‘de Oklahoma’s’, heb je dat op papier uitgewerkt toen je het schreef, of ging dat met de PC?

Het was wel een project op de woonkamer PC vertelde Michon aan Rien. En is uiteindelijk erin ontaard dat we ook een Smart Home willen. Dus recent ben ik druk in de weer geweest met Marnix en Benno, best leuk voor die kids. We gaan nu stap voor stap steeds meer automatiseren.

“Maar”, zegt Rien, “heeft het je ook wat meer rust gebracht?”

“Nee, natuurlijk niet. Je moet het wel bijhouden, en hopen dat je Wifi niet wegvalt. Maar ook daar hebben we nu een Homey Pro voor, die schijnt het bij weggevallen Wifi nog gewoon te doen!”

“Wat een gedoe”, zegt Rien. “Wij willen dat allemaal niet in huis hebben. En trouwens is Trudy bijna altijd aan huis, dus die zorgt gewoon dat alles op rolletjes loopt.”

“Dan hebben wij de postzegels en de hamsters”, zei Rien. “En wel boeiend is het percentage ziekte gevallen onder knaagdieren vergeleken in een kouder of warmer klimaat.”

“Én wat is daar het antwoord dan op?” “Nou”, zei Rien. “Ik heb het volgende kunnen vinden”,

Hoewel exacte percentages per klimaatregio moeilijk te geven zijn zonder lokale epidemiologische data, is het duidelijk dat warme klimaten doorgaans gepaard gaan met een hoger risico op infectieziekten bij knaagdieren. Koude klimaten bieden enige bescherming, maar brengen andere gezondheidsuitdagingen met zich mee.

“Dus dat vind ik zeer boeiend, maar vraag met niet of ik mijn Hamsters mee neem naar Benidorm en of ik bang ben dat ze onder de hitte bezwijken”, zei Rien. Trouwens hebben wij de Marmotten weggedaan toen met die Twin Towers crash, de Hamsters kregen daar extreme stress van.

“Maar nu ben ik een beetje nieuwsgierig”, zei Rien, kun je dat ook oproepen op je mobiel… je lichten aan/uit doen thuis via dat Smart Home gedoe? “Ja, dat kan ook op afstand”, zei Michon.

“Maar niets voor jullie, dat elektronische gedoe”, heb ik begrepen. “Maar op de achtergrond speel je nu wel muziek via het internet op je stereo”, “dat klopt”, zei Rien in reactie op de stelling van Michon.

“Dat vind ik dan wel weer kunnen”, zei Rien.

“Wat ons betreft kan de muziek wel iets harder, aangezien we toch buiten op het terras zitten, dan horen we er tenminste nog iets van!!” zei Michon. Zo gezegd zo gedaan, toen Rien en Michon weer buiten kwamen, werd er meteen over de muziek gesproken. “Nu kunnen wij het ook horen”, zei Petra, en Trudy knikte instemmend.

“Kunnen wij volgende keer op een uitje naar Zutphen”, vroeg Petra. “Hoezo”, zei Trudy.

“Nou”, zei Petra…. Die muzieklijst is best leuk die nu afspreelt, maar die man van die playlist heeft  ook nog een aantal sites. Bést leuk en informatief… en als je meekijkt dan kun je via zijn site nowhereland.nl naar driedubbel.net… en daar promoot die ook die stad.

“Hoe zit dat dan precies, laat mij dat zien”, zei Trudy. “Ooooo, zei Trudy, dat is een werkstuk voor zijn school geweest denk ik, nog origineel getypt op een typmachine.”

“Kom op, Trudy, dat is toch leuk. Het is een onwijs gave stad. Daar moeten we echt naartoe gaan, vind ik”, zei Petra. “Nou Petra, dan heb je meteen de goede te pakken, want ik ga over onze agenda”, zei Trudy. “Luister eens allemaal, ook jullie Michon en Rien. Wij willen binnenkort op een uitje naar Zutphen, op onderzoek in nowhereland!!” “Wat is dat dan”, wilden Michon en Rien weten. “Dat komt daarna wel”, zei Petra. “OK, zeiden Michon en Rien. Als het maar een leuk uitje is.”

BEZOEK AAN VLAARDINGEN

Nadat ze de playlist van ‘de camerafabriek’ hadden afgeluisterd, en een afspraak voor een uitje naar Zutphen hadden gemaakt met Michon en Petra, vroeg Trudy aan Rien of hij al een afspraak had gemaakt met Richard… je weet wel, die in Vlaardingen woont. “Nee, nog niet”, zei Rien. Maar jij beheerd onze privé agenda toch, en jij bent ook handig met die PC op de studeerkamer, dus stuur jij maar een berichtje aan Richard.”

Inmiddels was het een maand verder en stonden Rien en Trudy op de stoep bij Richard in Vlaardingen. Op de deur stond netjes een naambordje met R. van ’t Hof. Dus ze wisten zeker dat ze goed zaten. Maar plotseling ging de deur open, en vreemd genoeg zagen ze niet Richard.

“Nog bedankt Richard”, zei de beste man die in de deuropening stond. Klaarblijkelijk had Richard net even bezoek van een ander gehad. Maar toen deze man weg was, verscheen Richard in het vizier. “Hoi Richard”, zei Rien. “Ik heb nog een aantal zegels voor je meegenomen!!”

“Hoe zijn jullie hier gekomen”, wilde Richard meteen weten…. “Per trein, via Gouda”, zei Rien.

“Laat maar zien wat je hebt meegenomen”, zei Richard, jullie maken mij benieuwd. Intusseen had Richard al voor koffie gezorgd voor het hele gezelschap. “Het gaat om een aantal Nederlandse zegels met het thema Europa”, ik ben benieuwd of je ze al hebt?”, zei Rien.

“Richard nam het ruilboekje van Rien aan en keek meteen verwonderd, “ik wist niet dat het om zegels met de originele lak ging”. “Dat is best mooi. En hoezo ben ik de gelukkige… mag ik deze zegels dan houden?” ”Het is een cadeautje”, zei Rien.

“Daar maak je mij best blij mee”, zei Richard. “Ik had deze zegels al wel in mijn collectie, maar ik moet toegeven, dat ik ze nog niet - met originele lak – had. “Maar, zei Richard, een verrassing van mijn zijde… want ik heb recent een ruilalbum ingericht met zegels met afbeeldingen van piano’s en dieren.” “Jouw, favoriete onderwerpen toch…dan kunnen we ruilen!!” “En schrik niet, als het zegels van dat bewuste ruilalbum zijn, dan krijg je er tien cadeau van mij…. ECHT WAAR!!”

Het was dan eindelijk zover, pincet en vergrootglas kwamen tevoorschijn, en er heerste ruim tien minuten een volledige stilte. Tot dan, “heb je nog een bakkie koffie”, zei Trudy. Richard was volledig in gedachten opgegaan, dus tikte Trudy hem even aan. Hij keek op en zei, ”Wat is er?”

“Heb je nog koffie?”….. zei Trudy nogmaals. “Natuurlijk, sorry ik was even afwezig in gedachten, ik ga het meteen maken…. Of willen jullie liever cappuccino?” “Als je dat hebt, zou echt super zijn. “Wat kies jij Rien”, “ik ga ook voor cappuccino”, zei Rien.

Wat zo onderhand duidelijk werd is dat Richard alleenstaand was, althans er was verder niemand te bekennen in huis dus waagde Trudy het erop. “Vraagje Richard, ben jij helemaal alleen nog, ofte wijl, heb je nog geen relatie?” Richard keek op van een van de albums en zei: “Inderdaad ik ga zelfstandig en alleenstaand door het leven, maar ik heb vrienden zat en dat gaat goed zo.”

“Wat is verder nog wil laten zien,” zei Richard… “Op mijn PC staat mijn site open voor de ruilbeurs, ik heb namelijk een heleboel albums in een grote kast staan, maar dat allemaal doorkijken, daar is geen beginnen aan. Dus kijk gerust ook even op de PC die hiernaast staat.”

Maar voorlopig had in ieder geval Rien het druk met het speciale album met piano en dieren zegels.

“Het is inmiddels 1 uur  en ik heb voor jullie een brunch bereid. Dus neem gerust plaats aan de tweede tafel, die staat in de keuken” zei Richard.

Ze aten gedrieën en dat werd aangevuld met een karaf jus d’orange en een fles bronwater.

Dat smaakte in ieder geval heel goed.

Richard vertelde hun dat er over twee maanden weer een postzegelbeurs was aan de Brasserskade in Delft, met de vraag of hun beide ook nog zin hadden om te komen. “Dan ga ik mijn best doen om ook nog interessante postzegels voor jullie beide te vinden. Rien en Trudy stemden hier mee in, maar wilden nou eerst weleens zien waar of die ijssalon nou zat waar Richard werkte in de zomermaanden. Rien en Trudy pakte al hun spullen en zetten die alvast klaar voor straks als ze naar huis gingen, vervolgens gingen ze te voet naar de ijssalon. Was dat even lekker zeg. Ze konden nog even bijpraten, en na een halfuurtje bij de ijssalon geweest te zijn, gingen Rien en Trudy op huis aan.