CP 1 ET

DE BRETTENZONE

Het was intussen begin Mei, en Michon en Petra stonden klaar om te vertrekken naar Amsterdam met de auto. Nog snel haalde Michon de standaard voor zijn Smartphone aan de voorruit van de auto.

Nu zijn we er klaar voor. We gaan eerst naar Amsterdam Sloterdijk, alhoewel de fietstocht vertrekt vanaf Amsterdam CS. Dan nemen we van Sloterdijk de bus naar Centraal Station Amsterdam.

Zo gezegd, zo gedaan. Maar onderweg waren nog even helemaal in de ban van een afspeellijst op Youtube die Michon gevonden had om af te spelen in de auto. Het heette ‘de Camerafabriek’ van Tyson Vlek. “Dit is een puike afspeellijst Petra”, zei Michon onderweg in de auto, terwijl ze langzaamaan Flevoland zagen passeren. De navigatie bracht hun naar een parkeerplekje bij station Sloterdijk. Ze hadden niet veel spullen mee, maar Petra had wel gezorgd voor een makkelijke tas die ook aan de bagagedrager kon van de gehuurde fiets.

Op het perron van Sloterdijk namen Michon en Petra beide een banaan uit de voorraad voor onderweg. Het duurde wel even, maar na 11 minuten wachtten kwam de trein naar Amsterdam CS aanrijden.

Op het plein voor het station CS stond een dame met een groot bord met MNLK erop te zwaaien.

Petra porde Michon in de zij, daar moeten wij vast zijn, “denk je ook niet”? zei Petra tegen Michon.

Het klopte volledig, algauw stonden Michon en Petra tussen een groep enthousiaste jongeren… OOO, wat voelden ze zich ineens oud!! Maar al snel kreeg iedereen een voucher voor een huurfiets, en toen de groep compleet was, ging iedereen achter de reisleiding aan naar de fietsenstalling.

“Nu jullie allemaal jullie fietsen hebben, kunnen jullie op je mobiel inloggen op het routeplan van dit uitje van de NMLK, dan zullen jullie mij verder niet meer zien. De fietsen moeten binnen 24  uur ingeleverd worden op ditzelfde adres. Ik wens jullie allemaal een fijne dag toe”!!

Aangezien de groep voornamelijk uit jongeren bestond en Michon en Petra toch iets ouder waren, namen ze al snel het besluit om niet met de groep mee te fietsen, maar hun eigen tempo te bepalen.

Op een andere plek:

Rien en Trudy stonden te hannesen om hun fietsen van het autodak af te halen in West-Amsterdam bij een parkeerplaats. “Jouw idee Trudy, we hadden ook fietsen kunnen huren. Maar zo nodig weer die fietsen bovenop het dak van de auto”, zei Rien. “Onterechte kritiek”, zei Trudy, “we zijn  nu al op de plaats van bestemming. Maar kijk om je heen hier is het nog niet zo mooi”. “Maar dat komt wel zo meteen. “Daar heb je dan wel weer gelijk in”, zei Rien.

“Trudy, heb jij dat routeplan van de ANWB niet vergeten mee te nemen”, wou Rien weten.

Trudy was even vergeten waar ze het had gestopt, maar algauw stond ze met een kaart te zwaaien.

“Gelukkig maar”, zeiden ze beiden.

“Kijk Rien”, “er staan ook kunstwerken op de route in de Brettenzone”. Dat vond Rien wel zo leuk, en al gauw stonden ze beiden langs de zijde van de weg startklaar richting de Brettenzone.

Op een andere plek:

Michon en Petra waren intussen vertrokken richting de Brettenzone, maar eerst een stop. Want in de binnenstad van Amsterdam en aangrenzende straten waren maar al te leuke terrasjes.

De fietsen werden binnen gezichtsveld gestald, en al snel zaten Michon en Petra een glas fris te drinken.

Ze zagen enkele jongeren op de fiets passeren die ze herkenden van het uitje. Maar eerst nog een tweede frisje en even een sanitair intermezzo. Puik en klaar stonden Michon en Petra klaar om verder te gaan op de fiets.

De ontmoeting:

Rien en Trudy kwamen aan bij de rand van de bebouwde kom in Amsterdam West en konden op de ANWB zien dat ze al bijna in de Brettenzone waren. Rien maakte al een paar foto’s onderweg om later te kunnen terugzien, en al snel naderden ze het eerste kunstwerk. “Dit moet nu wel de Brettenzone zijn”, zei Trudy. En inderdaad, op de app van de ANWB werd de locatie getoond, ze waren op hun bestemming. Terwijl ze even waren afgestapt om op een bankje te gaan zitten passeerden er een groot aantal jongeren op de fiets. “Die hebben vast ook een uitje”, zei Rien.

Iets verderop stonden de planten al heel mooi te bloeien, en Rien en Trudy genoten er gewoon van.

Ze maakten nog een mooie tocht door de  hele Brettenzone, maar zo groot bleek het nou ook weer niet te zijn. Op de terugweg kwamen ze nog een terrasje tegen, en daar gingen ze even  zitten.

“Kom hier”, zei Trudy tegen Rien… hier zijn nog een paar plaatsen vrij. Maar op datzelfde moment kwamen Michon en Petra aanlopen…”zijn deze plaatsen al bezet”, vroeg Petra.

Trudy keek Petra aan, de linker tafel hebben wij al, maar kom er anders bij zitten, we kunnen wel een praatje gebruiken. Michon en Petra maakten kennis met Rien en Trudy. Ze waren van globaal dezelfde leeftijd. “Kijk”, zei Petra, daar komt de rest van de groep van de NMLK!!

Trudy wilde wel eens weten van Petra wat dan wel de NMLK was. “Dat is zo eenvoudig”, zei Petra.

Dat betekend - Nieuw Mensen Leren Kennen -.

“Leuk zeg, ik wist niet dat dat bestond”, zei Trudy. Dus zo zijn jullie hier beland. “En wat is jullie uitje precies”, wou Trudy weten. “Een uitstapje naar de Brettenzone”, zei Petra.

“Dat is best grappig”, zei Trudy. Ons uitstapje is ook naar de Brettenzone, maar dan via de ANWB.

Michon en Petra stelden zich netjes voor, Michon werkt voor Friesland Magazijnen in Sneek en bovendien heeft hij zelf een boek geschreven genaamd ‘de Oklahoma’s’. “Verder hebben wij twee zonen”, vertelde Petra. “De oudste heet Marnix en de jongste Benno”. “Maar zij hadden geen zin om mee te gaan”. “We hebben ons afgescheiden van de groep omdat het allemaal jongeren waren, en wij wel 15 jaar ouder zijn dan hun”, zei Petra. “Leuk zeg”, zei Trudy. “Mijn man is pianostemmer, en wij hebben gezamenlijke hobby’s… ten eerste philatelie, en ten tweede bestudeerd mijn man ziekten bij dieren, voornamelijk bij knaagdieren. Hij kan daar heel aandoenlijk over vertellen”.

Verder bleek dat Petra een echte muziek liefhebber was, en na een tijdje gepraat te hebben met elkaar, wisselden de twee stellen contact gegevens uit.

“Dan nodigen wij jullie een keertje bij ons thuis uit”, zie Trudy “in Utrecht”.

“Dat lijkt ons heel leuk”, zeiden Michon en Petra.

“Maar Michon, kun je ons dat boek alvast toesturen”, vroeg Rien… hoe heette het ook alweer?

“de Oklahoma’s”, zei Michon. “Ik zal het je zo snel mogelijk toezenden”!!

 IN SNEEK THUIS

“Ligt mijn boek al klaar”, vroeg Michon aan Petra.

“Ik heb er net eentje uit de voorraad gehaald”, zei Petra. “Ik heb hem op het aanrecht gelegd”.

“Ik meld hem wel aan bij de pakket service van TPG posterijen, dan komen ze hem bij ons ophalen”.

“Intussen was Michon druk bezig met een aantal TAPO energie meters die hij ging plaatsen in huis”. “Die meters houd ik buiten het Homey Pro bereik”, zei hij tegen zijn vrouw.

“Verder hoeft niemand dat te weten, ook Marnix en Benno niet”, Petra knikte bevestigend met haar hoofd. “Daar ben ik het volledig mee eens Michon”, zie Petra.

“En  Oja”, Petra : “Die Smart Lampen van EGLO zijn een stuk goedkoper als die van HUE, dus daar kies ik voor, dan kunnen we die namelijk nog gewoon bedienen met onze schakelaars aan de wand”. “Hoe werkt dat dan”, wilde Petra weten…”want als je die lampen met de gewone schakelaars moet uit en aan doen, dan zijn ze toch niet Smart”? “Dat klopt”, zei Michon. Maar de kleur instellen doe je met de app op je mobiele Smartphone. Dat is wel Smart dus”.

Petra begreep er niet veel van, ze liet het Smart Home maar over aan haar man. Zij vond dat toch een beetje abacadabra, maar Michon had aan alle gezinsleden beloofd dat hij een manual zou schrijven als het allemaal functioneerde. Als dat maar goed gaat, dacht Petra bij zichzelf.

Voor Michon was dat Smart Home met de Athom Homey Pro, ook nog wel een nieuwtje.

Maar hij keek hiervoor naar instructie video’s op het internet.

Ineens zag hij in een flits de naam ‘de Camerafabriek’ langs komen op Youtube.

“Hey Schat”, “kom eens hier, ik zie hier die afspeellijst die we in de auto speelden op weg naar de Brettenzone… weet je dat nog”?

Als in een flits stond Petra naast hem, hoe vind jij dat dan? “Hij zal wel in de historie gestaan hebben”, zei Michon. “En kijk eens, hij heet Tyson Vlek, en zie die begeleidende tekst”:

Alleen gekken sluiten vrede. dus nu begrijp je dat je én niet gek bent én dat ik je probleem begrijp.

“Wel een beetje raar”, zei Petra. Maar kijk eens hij heeft ook een boek geschreven onder dezelfde dezelfde naam als de playlist… en hij heeft nog veel meer muziek erop staan. “Ik ben wel erg benieuwd naar die andere playlists van hem op Youtube”, zei Michon.

Michon ging de volgende dag met Marnix en Benno op stap… hij zei “We gaan een paar Smart Home produkten aanschaffen bij de Coolblue”.

DE PIANOSTEMMER 1

Rien is pianostemmer…. en vandaag was hij onderweg per auto met al zijn spullen naar een klant echter was hij zijn stemvorken vergeten mee te nemen. Dus was hij snel onderweg terug naar Sneek om zijn materieel op te pikken.

Normaliter had Rien altijd klassieke pianomuziek aanstaan onderweg tijdens zijn werk, maar deze keer had die New Age muziek aanstaan, en bijna onmiddellijk moest hij bij die klanken denken aan hun uitje in de Brettenzone. Enigszins nieuwsgierig keek hij op de POSTNL app toen hij parkeerde voor zijn huis. Hij zag dat er een pakje aangemeld was voor bezorging bij hem thuis.

“Zou dat dan al dat boek zijn, hoe heette het ook alweer? Hij keek even in de notities op zijn telefoon….Oja, het heette ‘de Oklahoma’s’.-

De Oklahoma’s

Rien had eindelijk het boek in zijn handen.

En bladerde het door…. De Oklahoma’s bleek een groep Helmondse vrienden te zijn, die elk begin van de zomer in het weekend op zaterdag naar Den Bosch afreisden om daar met de hele groep aan de rand van de binnenstad te picknicken, het gezellig te hebben onderling en bij te praten over wat ze allemaal hadden meegemaakt. Deze hechte groep vrienden waren het onderwerp van het Boek dat door Michon geschreven was. Ze namen zelf kleden mee, voedsel, drank, gitaren, bladmuziek en een goed humeur.

In het verhaal ontvingen ze ook een keer een goede vriend van één van de leden, hij was Zuid-Afrikaans en was in transitie tussen studies. Hij had in December zijn studie in Zuid-Afrika afgerond en had vervolgens een half jaar voor zichzelf omdat hij op de Universiteit van Utrecht instroomde. Vanwege het andere klimaat, was hij in de zomer op het Zuidelijk Halfrond weggegaan en zou hij in de zomer op het Noordelijk Halfrond verder studeren.

Als tussenmoment was hij tijdelijk bij één van de Oklahoma’s ingetrokken, en volgde voor een paar maanden een studie Grieks, aangezien hij taalkundig iets beter onderbouwd wilde zijn.

Veel Griekse termen kwamen terug in vele Europese talen, alhoewel je mobiel tegenwoordig ook vrijwel alles kon vertalen, zonder veel wachttijd.

In het boek proberen de Oklahoma’s de Zuid-Afrikaan te koppelen aan een bij voorkeur blonde Nederlandse schone dame, echter dat wil niet echt lukken. De goedgemutste Zuid-Afrikaan, gaat vervolgens na een keertje mee geweest te zijn naar Den Bosch voor het traditionele picknicken, zelf in zijn gympen in de driekleur van de Zuid-Afrikaanse vlag, op avontuur naar Utrecht om daar in het uitgaansleven een vriendin te vinden.

                                                 ----------------------------------------

Rien  vond het wel vermakelijk geschreven, maar legde het even naast zich neer.

Binnenkort zou hij het aan zijn vrouw laten zien, en als ze het allebei hadden gelezen, zou het wel tijd zijn om het stel uit Sneek uit te nodigen in hun domicilie in Utrecht.