Pieczęć Boga

Tam, gdzie oblicze Prawdy...

zapuszcza korzenie

Tam prawdziwa miłość,

a w niej prawdziwe wytchnienie duszy.

Idę pod prąd tego świata. Patrzę na przewrotność istnienia.

Powiedziałbym to, o czym myślę

ale komu?

Nie znają tego imienia,

nie znają tej mowy i tego języka.

Pogubili się w swoich trybach życia.

Uważając, że go znają.

Tak pijani pożądaniem kunsztu zdarzeń,

wyrzekli się dobrowolnie prawdziwych wydarzeń.

Myląc ścieżki powrotu, po omacku mówiąc:

Kochamy świat swoich wrażeń.

To przecież śmierć!

Nie wiedząc, że mu tak na imię

skorodowanym obszyciem.

A tak mało trzeba,

By spojrzeć Prawdzie w oczy.

I cieszy

Natura PrawdyW swym spokoju uczuć

Szukasz swych namiętności

Upajasz się winem niewinności

By zakosztować ciepło dusz

Jakie to piękne i miłe żyć światem czystości

Nie dowie się tego nikt

Kto tego nie zakosztował.

Tam gdzie natury Wzrasta zboże

W ewangelicznej obroży myśli

Wchodząc w świat czysty

Zasiewając plantacje prawdziwych uczuć

Żywych ciał

Kochając prawdziwego Boga

Jego naturą.

Żegnając się ze strukturą która nas zabijała

Odcinając nas od korzeni źródła natury

Tak pozbawiając nas soków prawdziwej ziemi

Które życie nasze miało zmienić.

To ten, który wszystko stwarza

On, tylko on, nasz Ojciec wszystkich dusz

Co prawdziwym darem nas obdarza.

Zasiewa w nas

Darem prawdziwego ołtarza.

Darem prawdziwym

Skarbem urodziwym

Mądrością odwieczną

Prawdy poznaniem

Dając nam prawdziwy skarb swój na powitanie

Byśmy panowali w prawdziwej sile i nadania

Bożej Mocy

Wiary i przekonania

Niszcz

Drogi Prawdy Czas

Tam gdzie serca pragnienia nosisz

Tam gdzie drogi prawdy czas

Bo któż obudzi delikatność sumień mas.

By przejrzało ludzkie plemię

Oczami  Boga  gór

By pojęło znamiona nieba

Wzniesione kluczem ewangelicznym.

Które to otwiera nam drzwi i wrota.

Wynosi prawdziwego Boga

I jego najdroższa z najprawdziwszych cech

Cnota

A w nim  pieczęć Boga

By wbić w człowieczą  duszę

i przeszyć ją mieczem Prawdy

Zagoić rany pogardy.

By ludzkie plemię zaśpiewało pieśń swoją.

z dala od swych zmartwień.

które to go zabijały

tak by nas ożywiły

miłością balsamu życia.

Podążając za prawdziwą pielgrzymką dusz

Którą to poprowadzi sam Bóg.

Wbijając  nam prawdziwą pieczęć życia.

A my nie wiemy jak ona wygląda.