Ο δρόμος μου έχει γεμίσει φυλλάδια - πάλι.
Κάθε διαφημιστική εταιρεία φυλλαδίων προσλαμβάνει υπαλλήλους-διανομείς και τους ξαμολάει στους δρόμους με εντολή "Γέμισε τον κόσμο φυλλάδια".
Κι αυτοί, φοβούμεοι μην απολυθούν, χώνουν φυλλάδια όπου βρουν.
Σε πόρτες, παράθυρα, δέντρα, θυροτηλέφωνα, ζαρντινιέρες, αυτοκίνητα, μηχανάκια... παντού.
Αλλά αυτό είναι το μισό κακό της ιστορίας.
Το άλλο μισό είναι οι παραλήπτες.
Κατεβαίνουν από τα σπίτια τους, βρίσκουν τα φυλλάδια και... τα πετούν στο δρόμο.
Ούτε σκέψη να τα πετάξουν στα σκουπίδια και, φυσικά, ούτε λόγος να τα πάνε μέχρι τον πλησιέστερο κάδο ανακύκλωσης.
Κι έτσι τα φυλλάδια, αδιάβαστα και χωρίς να επιτελέσουν κανένα σκοπό, προσθέτουν απλά στο ...αστικό ντεκόρ.
Και σκέπτομαι:
Είναι τόσο δύσκολο για τους διαχειριστές των πολυκατοικιών να σκεφθούν να τοποθετήσουν ένα κουτάκι στην είσοδο με την ένδειξη "Φυλλάδια εδώ", έτσι ώστε οι διανομείς να τα τοποθετούν εκεί και οι ένοικοι να μπορούν να παίρνουν όσα θέλουν και τα υπόλοιπα να είναι μαζεμένα και τακτικά μέχρι να πάρουν το δρόμο τους για τα σκουπίδια/ανακύκλωση;
Μάλλον είναι.
Γιατί κανείς δεν το κάνει. Πρέπει να υπάρχει κάποιος νόμος της φύσης που απαγορεύει στους αστούς εν γένει να βλέπουν μακρύτερα από τη μύτη τους. Ακόμη κι όταν αυτή είναι γεμάτη με τη σαπίλα της πόλης τους.