Δε θα αναφερθούμε εδώ τόσο στο τί έχει προσφέρει γενικά το Ελληνικό κράτος και τα ιδρύματά του στην Ελληνική μουσική (έρευνα, ιστορία, είδη, όργανα κλπ) και τί όχι. Το ενδιαφέρον και η έρευνα για τα ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα ξεκινά μόλις τη δεκαετία του 1950 με την μελέτη της Δέσποινας Μαζαράκη "το λαϊκό κλαρίνο στην Ελλάδα" (πρωτοποριακή μελέτη για την εποχή της) που εκδόθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Η βιβλιογραφία για τα λαϊκά μουσικά όργανα είναι ως σήμερα ελάχιστη ως ανύπαρκτη.

Το κράτος έδειξε κάποιο ενδιαφέρον στη συλλογή μουσικού υλικού (πχ. Γεννάδιος βιβλιοθήκη) , και αυτό όμως το υλικό δεν βλέπει ποτέ το φως. Πολύ περισσότερο έχουν ενδιαφερθεί ιδιωτικά ιδρύματα και Σύλλογοι, ιδρυμένοι από ερευνητές - μελετητές. (Λύκειον των Eλληνίδων, ιδρύθηκε το 1911 , με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως βασιλικού διατάγματος που ενέκρινε το πρώτο καταστατικό, από την Kαλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν, Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μέλπως και Οκταβίου Μερλιέ που ιδρύθηκε το 1930 από τη Μέλπω Μερλιέ, Σύλλογος Θεάτρου Ελληνικών Χορών "Δόρα Στράτου", ιδρύθηκε το 1953 και είναι κοινωφελής οργανισμός επιχορηγούμενος από το Υπουργείο Πολιτισμού και τον ΕΟΤ, Σύλλογος προς διάδοση της Εθνικής Μουσικής Σίμωνος Καρά (ΚΕΠΕΜ), ιδρύθηκε το 2009 από την Αγγελική Καρά).

Το μουσείο Λαϊκών οργάνων Συλλογής Φοίβου Ανωγειανάκη - Κέντρο Εθνομουσικολογίας (ΜΕΛΜΟΚΕ) είναι το μόνο κρατικό ίδρυμα που αφορά τα λαϊκά όργανα και τη λαϊκή παραδοσιακή μουσική και ιδρύθηκε το 1991.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελληνική μουσική σε κάθε ενορχηστρωτική της διάσταση δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ σαν αυτόνομο πολιτιστικό φαινόμενο. Η προβολή της λοιπόν, (κυρίως εκτός Ελλάδας), όπου δηλαδή το κράτος τη χρειαζόταν για εθνικούς λόγους ήταν πάντα εξαρτημένη από τα χορευτικά συγκροτήματα του Λυκείου των Ελληνίδων, της Δόρας Στράτου, της Ελένης Τσαούλη. Να σημειώσουμε ότι η Ελληνική αστική τάξη εκείνη την εποχή (δεκ. του 50) προκειμένου να έχει κι αυτή μια διεθνή "λύση" σε επίπεδο αντιπροσώπευσης της λαϊκής μουσικής - λαϊκής παράδοσης στο εξωτερικό, ίδρυσε χορευτικά συγκροτήματα, τα οποία προσελάμβαναν λαϊκούς οργανοπαίκτες, πολλούς από το Σύλλογο της "Αλληλοβοήθειας" για να υπάρχει μια "αντιπρόταση" στα φολκλορικά συγκροτήματα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών (τα οποία ήταν αρτιότατα οργανωμένα και μουσικά και χορευτικά).

Η Δόρα Στράτου αναφέρει ότι πήρε την ιδέα της ίδρυσης του θεάτρου Ελληνικών Χορών της, από ένα Γιουγκοσλαβικό συγκρότημα που είχε παρακολουθήσει στο εξωτερικό. Η Εκκλησία έχει διαδραματίσει και διαδραματίζει ρόλο συγκρότησης ορχηστρών παραδοσιακών οργάνων (με την στοιχειώδη υποδομή των αντίστοιχων της ανατολικής μουσικής, αλλά η δραστηριότητά της έχει περισσότερη σχέση με το διδακτικό μέρος (σε κατηχητικά, σχολές Εκκλησιαστικής Μουσικής κλπ).

Βασικά όμως το Ελληνικό κράτος, η Ελληνική αστική τάξη δεν μεθόδευσε ποτέ κάτι σοβαρό για να συγκροτήσει μια στοιχειώδη κρατική ορχήστρα εθνικής μουσικής. Η εξαρτημένη της φύση, πρώτα και κύρια σε οικονομικό επίπεδο (γιατί το οικονομικό καθορίζει και το πολιτικό και το πολιτιστικό), ο διαμεσολαβητικός της ρόλος από γεννησιμιού της και η αιώνια υποταγή της στις απαιτήσεις των ξένων προστατών της την έσπρωχνε να μπαλώνει τις περισσότερες φορές πρόχειρα τις ελλείψεις της, υπό το φόβο της άσχημης εικόνας της σε διεθνές επίπεδο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις των διεθνών φολκλορικών φεστιβάλ όπου η Ελλάδα έχει αντιπροσωπευτεί από άθλιες ξεκούρδιστες μικρές ορχήστρες (τοπικών χορευτικών Συλλόγων), κι έχει γίνει ρεζίλι διεθνώς. (π.χ. στο διεθνές φολκλορικό φεστιβάλ της Λευκάδας).

Η ύπαρξη Κρατικής ορχήστρας Εθνικής Μουσικής είναι πρώτα και κύρια για την κάθε χώρα (καπιταλιστική ή όχι) μέγιστης σημασίας Εθνικό και πολιτικό θέμα, γιατί καθορίζει την ίδια της την εικόνα, στις διεθνείς της σχέσεις. Υπάρχουν βέβαια και χώρες του καπιταλιστικού κόσμου, που έχασαν την παράδοσή τους ολοκληρωτικά, γιατί κι εκεί, η εμπορική δισκογραφία την εξαφάνισε ολικά ή μερικά (π.χ. η Ιταλία και η Γαλλία). Και αυτές όμως, μέσω των κρατών τους συγκρότησαν κάτι για να το προβάλλουν σαν εξαγώγιμο. Η Ελλάδα ποτέ.

Για τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οι Κρατικές Ορχήστρες εθνικής μουσικής ήταν από τα σημαντικότερα εθνικά θέματα. Εδώ να αναφέρουμε ότι η ύπαρξη και μόνο κρατικών ορχηστρών διασφαλίζει την μόνιμη και σταθερή εργασία των μελών της. Στις ορχήστρες αυτές θα κάνουν πρόβες και θα εργαστούν οι απόφοιτοι των δημόσιων μουσικών Ακαδημιών. Ο σεβασμός προς το πρόσωπο του λαϊκού μουσικού - εκτελεστή ήταν δεδομένος καθώς και η εκμάθηση του κάθε λαϊκού οργάνου ήταν λεπτομερής (σύμφωνα με τις μεθόδους εκμάθησης που έχουν εκδοθεί σε κάθε χώρα).

Από τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης κρατικές ορχήστρες λαϊκής μουσικής (καθώς και θέατρα) ιδρύθηκαν πρώτα και κύρια για τις ανάγκες του λαού (ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές) και έπειτα για εξαγώγιμη χρήση (αυτό έλαβε χώρα μετά το 1950). Το ίδιο και στη σοσιαλιστική Κίνα. Στην πρώην Σοβιετική 'Ένωση ιδρύθηκε το πρώτο και μοναδικό στην ιστορία της ανθρωπότητας κρατικό τσιγγάνικο θέατρο, το θέατρο Romen που απασχόλησε και απασχολεί ως σήμερα αναρίθμητες κρατικές ορχήστρες (Mόσχα, 1931).

Καταβλήθηκε τεράστια προσπάθεια εξάλειψης του αναλφαβητισμού των Roma, της μόνιμης εγκατάστασής τους, και τον προσανατολισμό τους όχι αποκλειστικά στη μουσική (σε αυτόν τον κλάδο τους οδηγούσε πάντα η παλιά τσαρική πλουτοκρατία για να τους έχει στην υπηρεσία της σαν διασκεδαστές) αλλά και στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τα εικαστικά.

*(Σε άλλες χώρες όμως, που εντάχθηκαν στον ανατολικό συνασπισμό χωρών κι έγιναν στην πορεία "δορυφόροι" της σοβιετικής Ένωσης, όπως η Ρουμανία, παρά τη δωρεάν μουσική παιδεία απ΄ την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και την καλή υποδομή έγιναν και κάποια σημαντικά λάθη , όπως απαγορεύσεις από την κρατική (δημόσια) δισκογραφική ΕLECRECORD σε Roma μουσικούς να παίζουν π.χ. ανατολίτικη μουσική, από φόβο αλλοίωσης της Ρουμανικής παραδοσιακής μουσικής)

Στην Αλβανία, τα λαϊκά όργανα (κλαρίνο, βιολί, λαούτο, ντέφι κ.ά) διδάσκονταν στην Ακαδημία τεχνών και υπήρχαν και κρατικές χορωδίες πολυφωνικού τραγουδιού, όπως και στη Βουλγαρία.

Σκόπιμα ψευδής είναι επίσης η άποψη ότι στην Σοβ. Ένωση απαγορευόταν η δυτική κλασική μουσική. Πολλοί καλοί ερμηνευτές που αντιπαρατέθηκαν στην επανάσταση του 1917, οικειοθελώς αποχώρησαν για δυτικά κράτη. Πλειάδα άλλων παρέμεινε στην Σοβ. Ένωση όπου απασχολήθηκε σε κρατικές ορχήστρες, στελέχωσε τη δημόσια κρατική εκπαίδευση και ηχογράφησε κλασικό ρεπερτόριο μέρος του οποίου κυκλοφόρησε διεθνώς το 2000 σε δίσκους ακτίνας. Γυρνώντας στην περίπτωση της Ελλάδας, και με δεδομένη αφ’ενός την εξάρτηση της χώρας από τους ξένους παράγοντες, την καταστροφή του ίδιου του εγχώριου μουσικού προϊόντος μέσω της αντικατάστασής του με άλλα , εμπορικά, θα λέγαμε ότι δε θα ήταν μόνο ανυπόστατο να ζητάμε, προτείνοντας στο κράτος να πράξει αυτό το οποίο γνωρίζει πολύ καλά ότι θα έπρεπε να έχει κάνει εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά και επικίνδυνο και για το μουσικό κλάδο. Κλείνοντας, παραθέτουμε μια σειρά δίσκων παραδοσιακής - λαϊκής μουσικής απ΄ όλο τον κόσμο , από τον κατάλογο της Αμερικάνικης Εταιρίας ARC music (ARC MUSIC PRODUCTIONS INTERNATIONAL, Florida, USA), σαν παράδειγμα για το τί εξάγει μουσικά η Ελλάδα τόσα χρόνια σε σχέση με άλλες χώρες, και πόσο προβάλλει την αυθεντική παραδοσιακή - λαϊκή μουσική παγκόσμια...(ή καλύτερα, τί της λένε οι ξένοι να εξάγει).

✓ ΕUCD 1816, Μουσική παράδοση της Κορσικής (Petru Guelfucci)

✓ ΕUCD 1765, Τα μακάμ της Συρίας

✓ ΕUCD 1339, Ρωσική θρησκευτική μουσική ✓ ΕUCD 1630, Πορτογαλία: Amalia Rodrigues, queen of Fados.....

✓ EUCD 1829, Ελλάδα: famous Greek composers , Mikis Theodorakis

✓ ΕUCD 1620, Eλλάδα: Michalis Terzis, magic of the Greek bouzouki

✓EUCD 1091, Ελλάδα: ΤΗΕ ΑΤΗΕΝΙΑΝS, Best of Greece (τα κομμάτια του δίσκου: Μαργαρίτα Μαργαρώ (Μ.Θεοδωράκης), Φτωχογειτονιές (Δ.Πολυχρόνης), Ελικόπτερο (Κ.Σμυρνιός), Έπαθα την πλάκα μου (Κ.Σμυρνιός), Σόλο Νικολόπουλου, Θα ΄ρθει άσπρη μέρα και για μας (Σ.Ξαρχάκος)

Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα προτείνουμε ή θα υποδείξουμε στο Ελληνικό κράτος τί θα κάνει σε σχέση με κρατική ορχήστρα.

Δεν θα χτυπήσουμε μια πόρτα που από χρόνια είναι ξεκάθαρο ότι δεν ανοίγει ποτέ. Αυτό επί της ουσίας μας αποδυναμώνει και μας καθιστά ζητιάνους μπροστά σ ένα κράτος που στην τελική είναι πλήρως αδιάφορο για την ύπαρξή μας , όπως έδειξε και το θέμα των επιδομάτων εν όψει της πανδημίας του κορονοϊού.

Το κράτος οφείλει να χτυπήσει τη δική μας πόρτα και όχι εμείς τη δική του. Το μεγάλο θέμα είναι ότι χωρίς μια ή περισσότερες τέτοιες ορχήστρες , ακόμα και αν αναγνωριστούν τα πτυχία των οργάνων, δεν θα μπορούν να εργαστούν πουθενά οι αυριανοί πτυχιούχοι... θα είναι, παρά τους κόπους τους, αδύνατο να απασχοληθούν κάπου σταθερά.

Διεκδικούμε και απαιτούμε εργασία των μελών μας σε χώρους επιταγμένους από το κράτος και το υπουργείο Πολιτισμού, για αυτό το σκοπό από τη νέα χειμερινή περίοδο.

Οι εξετάσεις, όπως τις γνωρίζουμε όλοι από τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος, σε κάθε είδους γνώση (στη δημόσια αλλά και ιδιωτική εκπαίδευση), παρά τις υποσχέσεις των εκάστοτε κυρίαρχων για δήθεν αξιοκρατία, στην πραγματικότητα λειτουργούν τις περισσότερες φορές φράζοντας το δρόμο προς την ένταξη στην παραγωγική διαδικασία (στη δουλειά).

Με πρόσχημα τον έλεγχο της "άρτιας" γνώσης και γενικά της γνώσης του κάθε αντικειμένου, επιτρέπουν σε ελάχιστους μόνο (αναλογικά με το πλήθος των εξεταζόμενων) να δουλέψουν και να ζήσουν.

Στον τομέα της κλασικής μουσικής παιδείας στην Ελλάδα, οι εξετάσεις των ωδείων κλπ, (σε συνδυασμό με την πλήρη έλλειψη μουσικής παιδείας από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση), παίρνουν ένα χαρακτήρα όχι μόνο ταξικό (εφόσον, στην τελική ουδείς πτυχιούχος μπορεί να απορροφήσει και να εργαστεί ως εκτελεστής μουσικού οργάνου) αλλά και βαθιά και παράλογα καταπιεστικό προς τον υποψήφιο μαθητή, έτσι ώστε η αποθάρρυνσή του σε σχέση με τη μουσική του καλλιέργεια , να είναι βέβαιη.

Η δοκιμασία όμως για την ένταξη Νέων Μελών σ ένα Σύλλογο σαν κι αυτόν που υπάρχει αναγκαιότητα να ιδρυθεί σήμερα δεν έχει καμία σχέση μ΄ αυτού του είδους τις εξετάσεις - δοκιμασίες, γιατί:

1. Δεν είμαστε εμείς, οι ιδρυτές αυτού του Συλλόγου, εξουσία η οποία θα επιβάλλει εξετάσεις που θα φράζουν το δρόμο στα νέα μέλη, όπως κάνει η εκάστοτε κρατούσα κυβέρνηση διά μέσω του υπουργείου παιδείας , στην εκπαιδευτική διαδικασία που την εξυπηρετεί, κι ούτε νομίζω ότι κάποιος από εμάς θα ήθελε να παίζει αυτό το ρόλο. Ούτως ή άλλως, ένας Σύλλογος είναι ανεξάρτητος από το εκπαιδευτικό σύστημα , τις δομές του και τον τρόπο που λειτουργεί. Σκοπός του Συλλόγου είναι η κατοχύρωση (από τη λέξη οχυρό) μιας συγκεκριμένης δουλειάς από την οποία (αποκλειστικά ή όχι), ζουν τα μέλη του. Με αυτή την έννοια, κανείς από τα προτεινόμενα ιδρυτικά μέλη δε νομίζω ότι θα ήθελε εξετάσεις καταπίεσης ή αποκλεισμού από τη δουλειά του επαγγελματία μουσικού.

2. Εδώ και πολλές δεκαετίες, όλοι ξέρουμε, ότι για το ιστορικό παράδειγμα που αναφέρθηκε στην αρχή , έχουν αντιστραφεί πλήρως οι συσχετισμοί. Τώρα, σε ό, τι αφορά τη δουλειά μας και συγκεκριμένα τα λαϊκά μουσικά όργανα, τομέας δηλαδή που η επίσημη εκπαίδευση και η κρατική μέριμνα απουσιάζει και απ΄ ότι φαίνεται - θα απουσιάζει, παρατηρούμε:

✓ Ελλιπή γνώση ( και δικαιολογημένα) του κάθε οργάνου, της κατά βάση μεθόδου του. (Το ότι έχουμε να κάνουμε με λαϊκά όργανα, δεν σημαίνει όμως ότι δεν έχουν σαφή μέθοδο διδασκαλίας και ανάλογη ύλη - ρεπερτόριο).

✓ Γενική σύγχυση κοινού, "ειδημόνων", αλλά και μουσικών γύρω από το κάθε είδος (τουλάχιστον όπως το επέβαλλε το εμπόριο, η δισκογραφία). Άλλο εννοούμε μεταξύ μας όταν λέμε λαϊκό ή δημοτικό ή ρεμπέτικο τραγούδι - μουσική, κι άλλο καταλαβαίνει ο κόσμος. Ειδικά ο όρος "Σμυρναίικο" είναι ο πιο παρεξηγημένος σε ό, τι αφορά τη μορφή (όργανα) και το περιεχόμενο (ρεπερτόριο). Αυτό είναι πραγματικά απαράδεκτο, αν σκεφτούμε επίσης πόσο συχνά αναφέρεται το είδος "Σμυρναίικο" (ειδικά στις διαφημίσεις των χώρων εστίασης - ψυχαγωγίας). Αυτή η παρερμηνεία όμως, επηρεάζει κι εμάς τους ίδιους, πολύ περισσότερο τους νέους που στρέφονται προς το επάγγελμα του μουσικού - εκτελεστή λαϊκών μουσικών οργάνων.

✓ Παράλληλα, περιορισμός και αποκλεισμός των λαϊκών οργάνων (και ειδικά για το σαντούρι/ κύμβαλο, βιολί, ούτι, κανονάκι) από τη δουλειά και τους χώρους εστίασης και περιστασιακή, ακαλαίσθητη αισθητικά και ηχητικά πολλές φορές προβολή τους σε χορευτικά συγκροτήματα Συλλόγων και σε μεμονωμένες τηλεοπτικές εκπομπές. Η τελευταία διαπίστωση οδηγεί ακόμα περισσότερο στην αναγκαιότητα ίδρυσης ενός άλλου τύπου Μουσικού Συλλόγου.

✓ Δημιουργία, από το ίδιο το σύστημα , μηχανισμών απαξίωσης του μουσικού παρελθόντος, που το καθιστούν απλά γραφικό και στην καλύτερη περίπτωση μουσειακό, για να μην πούμε ότι καταδικάζουν έμμεσα την οποιαδήποτε στροφή σ΄ αυτό σαν ξεπερασμένη και αναχρονιστική, αφήνοντας βέβαια ανοιχτό το πεδίο σε οποιαδήποτε εμπορική - δισκογραφική νέα δραστηριότητα να καλύψει με νέα προϊόντα (και υποπροϊόντα) οποιαδήποτε ανάγκη του κοινού για μνήμη ή αναζήτηση εκείνου του ήχου, εκείνης της αισθητικής , εκείνου του μουσικού κόσμου.

Ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε μουσικές καταβολές μας, τις επιμέρους απόψεις μας , σαν άνθρωποι και καλλιτέχνες , έχουμε ένα χρέος: τη διαφύλαξη της Συλλογικής Μνήμης , που εκφράζει η οποιαδήποτε μουσική, μέσα σε μια ζωή που αυξάνεται ο ανταγωνισμός, η βαρβαρότητα, η αλλοίωση, η ισοπέδωση της οποιασδήποτε μνήμης , της οποιασδήποτε ταυτότητας.

Σ΄ αυτό το εγχείρημα, μπορεί ένας Σύλλογος να δράσει με:

• Διαφύλαξη της δουλειάς μας, της τεχνικής και του ρεπερτορίου του οργάνου που κρατάει ο καθένας στα χέρια του.

• Μάχη για τα δικαιώματα μας (που δεν περιορίζονται μόνο στα ένσημα), για το σεβασμό απέναντι σ΄ εμάς και στην προσφορά μας , στο λειτούργημά μας.

Σε αυτές τις βασικές κατευθύνσεις , η εξέταση - δοκιμασία - ακρόαση, όπως θέλουμε ας το πούμε, Νέων Μελών:

1. Αγκαλιάζει όλους όσους θέλουν να ενωθούν μαζί μας και να αγωνιστούν μαζί μας. Εκτός από αυτόν που υποτιμά ή ειρωνεύεται το Σύλλογο. Γιατί δεν νοείται, ο Σύλλογος να παλεύει π.χ, για ασφάλεια, για μελλοντική περίθαλψη , και να τυχαίνει μιας τέτοιας συμπεριφοράς.

2. Δεν κατακρίνει, δεν αποπαίρνει, δεν ειρωνεύεται, δεν αποθαρρύνει, δεν εκθέτει το υποψήφιο Νέο Μέλος. Πολύ περισσότερο, δεν το αποκλείει από το Σύλλογο. Τέτοιου είδους εμπάθειες κα συμπεριφορές είναι κατακριτέες, και κάθε τέτοια στάση από οποιοδήποτε μέλος της εκάστοτε επιτροπής ακρόασης , θα αναφέρεται στα πρακτικά της ακρόασης και θα αποκλείει το εν λόγω μέλος της επιτροπής ακρόασης , με βάση τον Εσωτερικό Κανονισμό λειτουργίας του Συλλόγου.

3. Στόχος της Εξέτασης - Ακρόασης είναι η πρώτη γνωριμία - επαφή του υποψήφιου με τον Σύλλογο (που η ιδρυτική του ομάδα αποτελείται από μοναδικούς και άξιους νέους καλλιτέχνες), μέσα από την ίδια του την παρουσία - performance , και αντίστοιχα η δική μας γνωριμία με αυτόν, τα μουσικά του βιώματα και τον μουσικό κόσμο που εκπροσωπεί, είτε σαν νέος επαγγελματίας, είτε σαν μαθητής.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Ορθώνουμε φωνή και ανάστημα στην κυβέρνηση, στο κράτος, σε επιχειρηματίες - εργοδότες που μας στερούν κατακτημένα δικαιώματά μας.

Ας μη γελιόμαστε και ας μην έχουμε αυταπάτες. Η επιδοματική πολιτική δεν μπορεί να σώσει κανέναν από την κατάσταση που επικρατεί και πολύ περισσότερο από αυτήν που θα επακολουθήσει. Σαν επαγγελματίες μουσικοί όμως, διεκδικούμε όλοι το επίδομα που δικαιούμαστε , όπως όλοι οι εργαζόμενοι.

Όλοι οι εργοδότες που ασφάλισαν μουσικούς με οποιοδήποτε είδος σύμβασης (αορίστου ή ορισμένου χρόνου), ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν αναστολή της σύμβασης , ώστε να μπορούσαν οι εργαζόμενοι να έπαιρναν το επίδομα. Εάν δεν προέβησαν σε αναστολή , πρέπει να προβούν σε αποζημίωση. Το πλήθος των συναδέλφων που εργάζονταν κανονικά, σε εβδομαδιαία βάση και οι συμβάσεις τους είναι ημερήσιας πρόσληψης - απόλυσης (γιατί αυτό βόλευε για τον α΄ ή τον β λόγο τον εκάστοτε μαγαζάτορα) μένουν άνεργοι, και χωρίς κανένα απολύτως βοήθημα.

Και αναλογιζόμαστε πόση ζημιά έκαναν στον κλάδο μας οι διάφορες βολεμένες φωνές καλλιτεχνών (πολλών αξιόλογων, δεν αντιλέγουμε) που περιδιαβαίνουν εδώ και κάποιες δεκαετίες σε μουσικές σκηνές, λαϊβάδικα και μπαράκια, διαφοροποιούμενοι απο την ¨πλέμπα¨ των ψυχαγωγών – διασκεδαστών...

Πόση ζημιά έκαναν και κάνουν αυτοί οι χώροι εναλλασσόμενων σχημάτων που επί της ουσίας καθιέρωσαν σε βάθος χρόνου (και με τις υπογραφές όλου σχεδόν του αξιόλογου μουσικού κόσμου) την ε λ α σ τ ι κ ό τ η τ α της δουλειάς του μουσικού μετατρέποντάς τον σε πλανόδιο από χώρο σε χώρο κατά τη διάρκεια της εργάσιμης περιόδου.

Όλοι αυτοί, «εναλλασσόμενοι» μουσικοί παρέα με ανάλογους εργοδότες, έκαναν γενικά προτιμητέες από τον εργοδοτικό χώρο τις συμβάσεις ημερήσιας πρόσληψης - απόλυσης, ακόμα και για μουσικούς που εργάζονται συστηματικά σε συγκεκριμένους χώρους. Και αυτό, με το προκάλυμμα, την καραμέλα της "ποιότητας¨", της ¨πραγματικής μουσικής", της αναζήτησης ευαίσθητου ακροατηρίου που δεν φωνάζει (πού; στα μεζεδοπωλεία!), και άλλα πολλά.

Τώρα λοιπόν, που οι μάσκες πέφτουν, ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιους εργοδότες, καταγγέλλοντας ανοιχτά, με κείμενα - καταγγελίες όσους δεν έκαναν αυτό που, - χωρίς κανένα κόστος, πέρναγε από το χέρι τους, να μας βοηθήσουν.

Δεν είμαστε ούτε λάστιχα ούτε αναλώσιμοι, για κανέναν και με τους οποιουσδήποτε όρους, σε οποιαδήποτε κατάσταση. Κατά τον ίδιο τρόπο μας σταματάνε πολλές φορές τη δουλειά κατά τη διάρκεια της εργάσιμης περιόδου (πχ. πριν ή μετά τις γιορτές) με το πρόσχημα ότι το μαγαζί ¨δεν δουλεύει" ή άλλες φορές, χωρίς καμία αιτία.

Οι εργοδότες που μας στηρίζουν, που υπερασπίζονται τα δικαιώματά μας, που μας δίνουν σταθερή δουλειά, σταθερή μέρα σε τακτό διάστημα, που μας παρέχουν σύμβαση αορίστου χρόνου, έχουν τη στήριξή μας. Όσοι μας θέλουν όλο και πιο ελαστικούς, (κάποιοι μας παρουσιάζουν και σαν αιτία που δε δουλεύουν, φορτώνουν δηλαδή την κρίση και την αδυναμία της επιχείρησής τους στη δική μας πλάτη), να καταγγέλλονται δημόσια - διαδικτυακά και δίκαια να δυσφημίζονται, όχι πρόσκαιρα αλλά και σε βάθος χρόνου ώσπου να απομονωθούν από μουσικούς και πελατεία και να αποσυρθούν από το επάγγελμα του ιδιοκτήτη χώρου ψυχαγωγίας - εστίασης, καταδικαζόμενοι από την πλειοψηφία των μουσικών.

Όλοι εμείς, τα μέλη του Πανελληνίου Συλλόγου Επαγγελματιών Μουσικών Σμυρναίικης Μουσικής εδώ και αρκετά χρόνια αγωνιζόμαστε μέσα από τους χώρους εστίασης - ψυχαγωγίας να κρατήσουμε ζωντανά τα λαϊκά μουσικά όργανα, την λαϊκή μουσική κληρονομιά, κάτω από δύσκολες, αντίξοες συνθήκες. Αρκετοί από εμάς έχουν αξιόλογη και συστηματική διδακτική δραστηριότητα. Αρκετοί επίσης εκπροσώπησαν και εκπροσωπούν την μουσική κληρονομιά της χώρας μας σε όλο τον κόσμο.

• Το αίτημα των δασκάλων μας για εθνική ορχήστρα δημοτικής - λαϊκής μουσικής, ανεκπλήρωτο εδώ και δεκαετίες…

• Τα όργανά μας, το αντικείμενό μας, χωρίς πτυχία, χωρίς αναγνώριση…

• Οι χώροι σταθερής εργασίας μας, ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι…

Διεκδικούμε το δικαίωμα στη ζωή και τη δουλειά, και απαιτούμε επιδόματα ειδικού σκοπού λόγω αναστολής εργασίας σε όλους μας, και σε όλους τους επαγγελματίες μουσικούς χωρίς προϋποθέσεις, για όσο διάστημα διαρκεί η αναστολή εργασίας μας, ενάντια στα ψίχουλα ελεημοσύνης και το διαχωρισμό τους σε διάφορες κατηγορίες.

Αγωνιζόμαστε για την ενίσχυση του συστήματος περίθαλψης και πρόληψης με προσωπικό και μέσα. Για την καθολική, πλήρη και δωρεάν πρόσβαση σε όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Για τη διενέργεια μαζικών διαγνωστικών τεστ δωρεάν.

Ενάντια στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης, του ΣΕΒ και της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. Αγωνιζόμαστε για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για μισθούς και μεροκάματα που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, ενάντια στην εργασία-λάστιχο, στο πετσόκομμα του εισοδήματος, στο χτύπημα της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζόμενων.

Παλεύουμε για:

• Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων στον κλάδο μας. Συμβάσεις αορίστου χρόνου στους χώρους εργασίας μας.

• Καθολική εφαρμογή του επιδόματος σε όλους τους επαγγελματίες μουσικούς. Σε όλα τα μέλη μουσικών Συλλόγων – Σωματείων, ανεξάρτητα απ΄ το αν έχουν πάρει το επίδομα ανεργίας ή όχι.

• Ασφαλιστική κάλυψη όλων των εργαζομένων του κλάδου.

• Καμία περιστολή των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων μας με αφορμή την πανδημία.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους του κλάδου σε Γενικές Συνελεύσεις Συλλόγων – Σωματείων με σκοπό να συνδιοργανωθούν δράσεις διεκδίκησης και αλληλεγγύης. Καλούμε σε συντονισμό των δράσεων των μουσικών Συλλόγων και Σωματείων.