Mi nombre es Gorka.
Desde que tengo memoria, el dibujo ha sido mi refugio y mi lenguaje. A los cinco años, con los dedos aún torpes pero el corazón encendido, descubrí la pintura. El gouache se convirtió en mi aliado, un puente entre la imaginación y el papel. Con los años, las líneas se hicieron más precisas, los trazos más seguros. A los quince, el mundo dejó de ser plano: las perspectivas, las tres dimensiones, el equilibrio entre luz y sombra me atraparon sin remedio. No solo quería entenderlas, quería dominarlas.
La ingeniería fue el sendero natural para un espíritu que buscaba estructura en el arte y belleza en la técnica. Entre cálculos y planos, nunca dejé de dibujar. Pero fue a los 28 años cuando descubrí un nuevo horizonte: el diseño gráfico. Los programas digitales se convirtieron en mis pinceles modernos, y con ellos tejí formas, conceptos y emociones.
La escultura, ese arte de moldear el vacío, también dejó su huella en mi mirada. Chillida y Oteiza me enseñaron que en el espacio habita el significado, que el vacío es tan importante como la materia. Así, mi pasión evolucionó, encontrando su propia voz en la intersección entre el arte y la técnica, entre la mano que dibuja y la mente que imagina.
Ni Gorka naiz.
Oroitzapenak ditudanez geroztik, marrazketa nire babeslekua eta hizkuntza izan da. Bost urte nituela, hatzak oraindik baldar baina bihotza bor-bor, pintura aurkitu nuen. Gouachea nire aliatu bihurtu zen, irudimenaren eta paperaren arteko zubi. Urteen poderioz, lerroak zehatzago bihurtuz joan dira, eta trazuak seguruago. Hamabost urte nituela, munduak laua izateari utzi zion: perspektibek, hiru dimentsioek eta argiaren eta itzalaren arteko orekak harrapatu ninduten erremediorik gabe. Ez nituen soilik ulertu nahi, menderatu nahi nituen.
Ingeniaritza izan zen bide naturala artean egitura eta teknikan edertasuna bilatzen zituen espiritu batentzat. Kalkuluen eta planoen artean, inoiz ez nion marrazteari utzi. Baina 28 urte nituela, zerumuga berri bat aurkitu nuen: diseinu grafikoa. Programa digitalak nire pintzel modernoak bihurtu ziren, eta haiekin formak, kontzeptuak eta emozioak ehundu nituen.
Eskulturak ere, hutsunea moldatzeko arte horrek, bere arrastoa utzi zuen nire begiradan. Chillidak eta Oteizak irakatsi zidaten espazioan esanahia bizi dela, hutsunea materia bezain garrantzitsua dela. Horrela, nire pasioa aldatu zen, eta bere ahotsa aurkitu zuen, artearen eta teknikaren arteko elkargunean, marrazten duen eskuaren eta imajinatzen duen buruaren arteko bidegurutzean.