เช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลงมายังทุ่งหญ้า มดขยันออกจากรังแต่เช้าเพื่อหาอาหารและเก็บสะสมไว้สำหรับฤดูหนาว

มด:
“วันนี้อากาศดีจัง เราต้องรีบหาอาหารและเก็บสะสมไว้ เพราะเมื่อถึงฤดูหนาว อาหารอาจหาได้ยาก”

ตั๊กแตน:
“จะรีบไปทำงานทำไมกันล่ะมด? ตอนนี้อากาศดี เรามาสนุกกันดีกว่า!”

มดขยันเดินไปตามทุ่งนา เก็บเมล็ดพืชและอาหารทีละชิ้น แม้ของบางอย่างจะหนักกว่าตัวมันหลายเท่า แต่มดก็ไม่ยอมแพ้

มด:

“ถึงจะเหนื่อย แต่ถ้าเราพยายามทีละนิด ทุกวันเราก็จะมีอาหารมากขึ้น”

ตั๊กแตน:

“เหนื่อยเปล่า ๆ มั้ง! มาสนุกกับฉันดีกว่า”

มดเห็นว่าตั๊กแตนเอาแต่เล่น จึงเตือนให้ตั๊กแตนเตรียมอาหารไว้สำหรับฤดูหนาว

มด:

“ตั๊กแตน ถึงเวลานี้อากาศยังอบอุ่นก็จริง แต่ฤดูหนาวกำลังจะมาถึงนะ ควรเตรียมอาหารไว้บ้าง”

ตั๊กแตน:

“ไม่ต้องห่วงหรอก! ฤดูหนาวยังอีกนาน วันนี้ฉันอยากสนุกมากกว่า”

มด:

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าลืมว่า การเตรียมพร้อมตั้งแต่วันนี้จะช่วยเราในวันข้างหน้า”

เวลาผ่านไปหลายเดือน ฤดูร้อนเริ่มหมดลง ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี อากาศเริ่มเย็นลง มดยังคงทำงานและเก็บอาหารอย่างต่อเนื่อง

มด:

“ดีจริง ๆ ที่เราเตรียมอาหารไว้ตั้งแต่ตอนที่ยังมีเวลา”

ตั๊กแตน:

“พรุ่งนี้ค่อยหาอาหารก็ได้ วันนี้ขอเล่นอีกสักหน่อย…”

ในที่สุดฤดูหนาวก็มาถึง หิมะปกคลุมพื้นดิน อากาศหนาวเย็น ตั๊กแตนออกหาอาหาร แต่กลับพบว่าไม่มีอาหารให้หาเหมือนเมื่อก่อน

ตั๊กแตน:

“หนาวเหลือเกิน! อาหารก็ไม่มีเลย… ฉันไม่น่ามัวแต่เล่นเลย”

ตั๊กแตน:

“ตอนนี้ฉันจะทำอย่างไรดี?”

ตั๊กแตนเดินทางไปยังรังของมดด้วยความหิวและหนาว เมื่อมดเปิดประตูออกมา ตั๊กแตนจึงขอความช่วยเหลือ

ตั๊กแตน:

“มดเพื่อนรัก ฉันหิวและหนาวมาก ฉันไม่มีอาหารเลย ขออาหารให้ฉันสักหน่อยได้ไหม?”

มด:

“เข้ามาก่อนเถอะตั๊กแตน ข้างนอกหนาวมาก”

ตั๊กแตน:

“ขอบใจนะ ฉันเสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของเธอ”

หลังจากได้รับความช่วยเหลือ ตั๊กแตนได้เรียนรู้ว่าความสนุกเป็นสิ่งที่ดี แต่เราต้องรู้จักรับผิดชอบหน้าที่และเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต

ตั๊กแตน:

“ฉันเข้าใจแล้ว ความสนุกเป็นเรื่องดี แต่เราต้องรู้จักทำงานและเตรียมพร้อมด้วย”

มด:

“ใช่แล้ว ถ้าเราขยันและวางแผนตั้งแต่วันนี้ วันข้างหน้าเราก็จะไม่ต้องลำบาก”

ตั๊กแตน:

“ฤดูหนาวครั้งหน้า ฉันจะขยันเก็บอาหารตั้งแต่ต้นฤดูเลย!”

เมื่อฤดูหนาวผ่านไป ฤดูใบไม้ผลิก็มาถึง ตั๊กแตนเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการทำงานและเก็บอาหารอย่างขยันขันแข็ง มดมองดูด้วยความภูมิใจ

ตั๊กแตน:

“ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าอีกแล้ว!”

มด:

“เยี่ยมมาก! เมื่อเราขยันและไม่ยอมแพ้ ความสำเร็จก็จะตามมา”