setting

Świat

Larp jest osadzony w realiach inspirowanych światem Wiedźmina, stworzonym przez Andrzeja Sapkowskiego i rozwiniętym przez gry CD PROJEKT RED. 

Jest to świat zbliżony do rzeczywistości europejskiego XIII-wiecznego średniowiecza. Kontynent jest podzielony na królestwa i księstwa, którymi rządzą feudalni władcy. Warunki życia nie odbiegają od średniowiecznych standardów. W miastach żyje bogate mieszczaństwo i biedne pospólstwo, tłum rzemieślników zrzesza się w cechy, działają karczmy, zamtuzy i łaźnie. Ekonomia nie ogranicza się do bezpośredniego handlu i wymiany – działają banki i kantory, korzysta się z weksli i pożyczek. Na wsiach żyją chłopi, którzy tak, jak w wiekach średnich podlegają swemu panu, pracując dla niego na roli i umierając w bitwach, w których dowodzą nimi nieznający broni palnej rycerze i możni. Wojny o ziemię i wpływy są powszechne, tak samo jak dziesiątkujące ludzi zarazy. To również okres bardów i trubadurów, którzy opiewają w pieśniach i balladach mądrość władców, zwycięskie bitwy i piękno dam, ale także przekazują legendy, ludowe wierzenia i aktualne informacje geopolityczne.

Są dwie istotne różnice, które powodują, że ten świat nie jest znanym nam średniowieczem: obecność magii, oraz istnienie innych, niż ludzie, ras rozumnych. 

Magia

Magia pojawiła się na Kontynencie po owianym legendami katastrofalnym wydarzeniu, którym była Koniunkcja Sfer. Wskutek tej magicznej katastrofy w świecie pojawiło się wiele nowych gatunków stworzeń, zazwyczaj nieprzyjaznych ludziom. Istoty pokoniunkcyjne występują na całym Kontynencie, a każdy gatunek ma specyficzne dla siebie miejsce bytowania. Stanowią one realne i powszechne zagrożenie. Do ochrony przed nimi powołani są  wiedźmini – płatni i skuteczni zabójcy potworów. Ich podstawowe zdolności magiczne wraz z rygorystycznie wypracowanymi umiejętnościami walki powodują w zwyczajnych ludziach obawę i niechęć. Za to osoby umiejące korzystać z magii i wykształcone we władaniu magią – czarodziejki i magowie – budzą respekt, mają wpływ na władców, kształtują międzynarodową politykę, a ich motywy często są niezrozumiałe dla niewtajemniczonych.

Nieludzie

Nieludzie to ogół wszystkich stworzeń rozumnych, które nie są ludźmi. Pojęcie to powstało po Koniunkcji Sfer. Do tej grupy zaliczamy elfy, krasnoludy, niziołki, gnomy, driady, vrany i bobołaki.

W tym zestawieniu ludzie są rasą najmłodszą, bardzo ekspansywną i agresywną wobec pierwotnych mieszkańców Kontynentu, którzy zostali zmuszeni do wycofania się ze swoich siedlisk. Aktualnie, zarówno ludzie, jak i nieludzie, żyją obok siebie, jednak ich koegzystencji nie można nazwać przyjacielską i pokojową. Liczne tarcia często przeradzają się w otwartą agresję. 

Miejsce akcji 

Przesieka to mała wieś na pograniczu, mijana przez wojska, okradana z zapasów, ale nigdy naprawdę ważna. To się zmieniło z chwilą ekspansji nilfgaardzkiej. 

Nilfgaard zajął Temerię. Redania jeszcze nie jest w stanie wojny – jeszcze. Wiele nadgranicznych miejscowości zniknęło z map. Przejęto mosty, magazyny i księgi podatkowe, a ludzi przesiedlono – Temerczyków siłą, Redańczykom, mieszkającym na granicy, zasugerowano opuszczenie domów po dobroci, póki jeszcze mogą. Przesieka jest jednym z miejsc, do których trafili przesiedleńcy.

To ziemia pod władzą Cesarstwa. Rządzi nią Aurelius var Vanhart, namiestnik pogranicza, dawny trybun – człowiek, który co prawda woli ład od rzezi, lecz jednocześnie zna ciężar obowiązku, który na nim spoczywa. Nilfgaard wprowadza tu swoje rządy bez zbędnej przemocy: spisuje ziemię, nakłada podatki, stawia urzędy, przysyła medyków i uczonych. Osadnicy sprowadzeni z Południe mają żyć obok tych z Północy i z czasem zatrzeć dawne podziały. Nilfgaardczycy są traktowani lepiej. Nieludzie stoją w prawie równo z ludźmi. Ofir jest traktowany jak ważny partner handlowy i zachował przywileje handlowe, Toussaint witane jest życzliwie, jako kraj lenny. Cesarstwo potrafi być bardzo uprzejme, gdy mu to służy.

Pomimo wojennego zamętu Przesieka żyje. Ludzie kłócą się o ziemię i ceny, o to, czyja krzywda jest starsza. Jedni chcą ułożyć się z nową władzą. Inni czekają, aż coś się zachwieje. Jedni współpracują bez pytania o barwy. Inni liczą zysk na cudzym nieszczęściu.

Oficjalnie panuje tu porządek. Nic dziwnego – tylko szaleniec wystąpiłby z bronią w ręku przeciw uzbrojonym i wprawnym w boju żołnierzom Czarnych, oraz bojownikom Scoia’tael. Może nie ma ich zbyt wielu w samej Przesiece, ale to tylko pozory. 

Cesarstwo uwielbia porządek, szczególnie w tak gorącym okresie – raporty dotyczące sytuacji w nadgranicznym miasteczku wysyłane są przynajmniej raz w tygodniu. Brak informacji będzie skutkował wysłaniem w to miejsce ekspedycji karnej z oddalonego o kilkanaście mil Chwostów/Flochburga, obecnie przemianowanego na Caudavaro. 

Szersza wiedza o świecie gry

Z perspektywy miejsca, w którym będzie się toczyć rozgrywka, precyzyjna wiedza o historii, geografii i polityce nie jest potrzebna większości postaci. Jeśli twoja grupa i twoja postać jest uwikłana głębiej w wątki międzynarodowe, doskonałym źródłem wiedzy będzie Historia | Wiedźmin Wiki. Jeśli jednak nie masz powiązań na wysokim szczeblu państwowym, ani nie zamierzasz wnikać głębiej w polityczną grę, wystarczająca będzie podstawowa wiedza, którą otrzymasz poniżej w formie skondensowanej. 

Kalendarium

Rok 1267

Mija 200 lat od Powstania Aelirenn i trzy lata z okładem od rzezi Cintry. Trwa II Wojna Północna.

Na Ostrowie Pontarskim, gdzie mieszka mocno mieszane społeczeństwo, panuje względny spokój. Nastroje są dość napięte, gdyż z frontu dochodzą wieści, że spora część nieludzi dołączyła do komand Scoia’tael i stoi po stronie Nilfgaardu. Na Ostrowie nieludzie stanowią zdecydowaną mniejszość. Są tu tolerowani, ale jednocześnie pozbawieni większości praw i przywilejów. To powoduje wśród nich spore niezadowolenie i próby zmiany niekorzystnych warunków życia. Wśród mieszkańców są osoby, które im sprzyjają i popierają ich walkę o równe traktowanie, jednak zdecydowana większość jest obojętna lub wręcz przeciwna zmianom. Sytuacja staje się niebezpieczna, kiedy na Ostrowie dochodzi do szeregu tragicznych wydarzeń, o które zostają oskarżeni nieludzie. To prowadzi do rozruchów, które szybko eskalują w stronę pogromu. Dzięki interwencji kapłanki Melitele nie dochodzi do masakry, jednak nieludzcy mieszkańcy Chwostów-Flochburga zostają zmuszeni do opuszczenia Ostrowa.

Rok 1268

II Wojna Północna kończy się zawarciem Pokoju Cintryjskiego. Krótko po zakończeniu wojny wybucha epidemia Catriony – gorączki krwotocznej zwanej też Czerwoną Śmiercią.

Dla Chwostów-Flochburga koniec wojny oznacza powrót do normalności. Sytuacja stabilizuje się: odżywa rzemiosło i handel, karczmy zaczynają przynosić dochody. Kapłanki Melitele, przy finansowym wsparciu nieznanego darczyńcy, otwierają lecznicę w jednym z opuszczonych przez nieludzi domów. Z czasem ludzie zaczynają zastanawiać się, czy wypędzenie nieludzi na podstawie niepewnych oskarżeń było rozsądnym posunięciem.

Rok 1270

Czas leczy rany i pomaga zapomnieć. Na terenie Ostrowa pojawili się i osiedli nowi nieludzie. Są tu akceptowani, ale nadal traktowani z pewną nieufnością i nie mają takich przywilejów, jak ich ludzcy sąsiedzi. Nieludzie i półludzie mieszają się z tubylcami. W tym samym czasie, na terenie Królestw Północy komanda Scoia’teal nadal prowadzą wojnę podjazdową, nie przyjmując do wiadomości informacji o zakończeniu wojny. 

Rok 1271 (czasy obecne)

Dochodzi do ataków na koronowane głowy. Ich ofiarami padają król Aedirn, Demawend III i władca Temerii – Foltest, co doprowadza do ogólnego chaosu. 

Jesienią wybucha  III Wojna Nilfgaardzka: wojska Nilfgaardu zaatakowały Temerię i Aedirn. II Armia Temerska pod wodzą Jana Natalisa miała zatrzymać agresorów na linii Dol Blathanna – Carbon. Udawało im się to przez trzy dni. Potem zostali rozbici, a Natalis zaginął w akcji. Zaatakowane Aedirn nie stawiało oporu, gdyż po śmierci Demawenda, wojnie z Henseltem i secesji Wolnego Państwa panował tam ogromny chaos. Podczas działań wojennych Redania pozostawała neutralna, a Radowid ignorował błagania północnych państw o pomoc. Przed pierwszymi śniegami Nilfgaardczycy dotarli do Pontaru.