O fomento da participación do alumnado na ciencia preséntase a miúdo como un medio para abordar os problemas máis perentorios do mundo nas próximas décadas. Por exemplo, se se fomenta hoxe o interese e os logros dos nenos e nenas no eido da ciencia, é posible que poidan chegar a converterse en líderes e axentes do cambio á hora de abordar os grandes retos científicos e tecnolóxicos do mañá . Con todo, desde a perspectiva da sustentabilidade, este é un punto de partida problemático. As crises mundiais actuais, como o cambio climático e a perda de biodiversidade, esixen unha rápida transformación da sociedade para lograr a sustentabilidade social e ecolóxica desde agora, non nun futuro abstracto, cando os nenos de hoxe alcanzasen a idade adulta. De feito, o cambio climático xa está a causar estragos a escala mundial en forma de fenómenos meteorolóxicos extremos máis frecuentes e intensos e provocando trastornos ambientais, sociais e económicos sen precedentes. Reimaxinar o propósito mesmo da educación científica -máis aló de perfeccionar o "potencial" da mocidade para tomar medidas decisivas no futuro- converteuse nunha necesidade. 

É necesario que a sociedade se transforme rapidamente cara á sustentabilidade de maneira que nenos e mozos participen de forma substancial na aprendizaxe tanto na acción sobre o medio ambiente, como en redefinir a ciencia non como unha "vantaxe competitiva" para protexerse da ameaza dunha futura subordinación, senón como un proceso de colaboración para imaxinar e promulgar futuros sostibles na actualidade. Ademais, dada a natureza abafadora dos retos da sustentabilidade, é necesario fomentar as accións informadas do alumnado sobre temas de sustentabilidade de maneira que promovan o seu interese e compromiso continuado. Que pasaría se situásemos aos nenos e nenas como actores críticos para a sustentabilidade hoxe como medio para fortalecer e reimaxinar simultaneamente o compromiso científico para o benestar das persoas e o planeta?