Research Publication

บทคัดย่อ

การแก้ไขประมวลกฎหมายอาญาโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 19) พ.ศ. 2550 มีวัตถุประสงค์เพื่อยกเลิกข้อยกเว้นความรับผิดให้แก่สามีที่ข่มขืนกระทำชำเราภริยาที่ชอบด้วยกฎหมาย โดยมุ่งให้เกิดความเสมอภาคและความเท่าเทียมกันและเพื่อเป็นการคุ้มครองคู่สมรสฝ่ายที่ถูกกระทำให้ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย และเพื่อแก้ไขปัญหาการ เลือกปฏิบัติระหว่างเพศและขจัดความรุนแรงที่กระทำต่อผู้หญิง ผลการศึกษาพบว่ากฎหมายดังกล่าวยังมีความบกพร่องบางประการซึ่งสมควรได้รับการ แก้ไข ดังต่อไปนี้ ประการที่หนึ่ง ควรบัญญัตินิยาม “ความยินยอม”ที่จะท าให้ขาดองค์ประกอบ ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ในประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 ให้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์ อักษร ประการที่สอง ควรบัญญัติให้ขอบเขตคำว่า“คู่สมรส”ตามมาตรา 276 วรรคสี่ ให้หมายความ รวมถึงคู่สมรสที่มิได้จดทะเบียนสมรสด้วยในลักษณะเดียวกันกับพระราชบัญญัติคุ้มครอง ผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. 2550 ซึ่งเป็นกลไกคุ้มครองบุคคลที่ถูกกระทำความรุนแรงในครอบครัวเช่นเดียวกันและประการที่สาม ในกรณีคู่สมรสเป็นเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี เสนอให้แก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 277 เพื่อให้สอดคล้องเป็นไปในทิศทางเดียวกันกับมาตรา 276 วรรคสี่ 

บทคัดย่อ

มาตรการทางกฎหมายในการกำหนดเขตพื้นที่และมาตรการคุ้มครอง ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง เป็นมาตรการในการสงวนรักษาไว้ซึ่ง ความสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมทางทะเลและช่วยแก้ไข ปัญหาวิกฤตการณ์ความเปลี่ยนแปลงและความเสื่อมโทรมของทรัพยากร ทางทะเลและชายฝั่งโดยวิธีการและขั้นตอนตามกฎหมาย ในระยะเวลาที่ผ่านมา ประเทศไทยบังคับใช้กฎหมายหลายฉบับที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดเขตพื้นที่ และมาตรการคุ้มครองทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งควบคู่ไปกับพระราชบัญญัติ ส่งเสริมการบริหารจัดการทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง พ.ศ. 2558 ซึ่งกฎหมายฉบับอื่น ๆ เหล่านั้น มีมาตรการคุ้มครองทรัพยากรทางทะเลและ ชายฝั่งอยู่กระจัดกระจายกัน ทำให้เกิดความทับซ้อนกันในการบังคับใช้กฎหมาย ระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ ส่งผลให้การคุ้มครองทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ขาดการบูรณาการอย่างครบถ้วนและก่อให้เกิดปัญหาด้านประสิทธิภาพและ การบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นระบบ จึงทำให้ไม่มีความเป็นเอกภาพ ก่อให้เกิด ความสับสนในหน่วยงานของภาครัฐ ประชาชน และผู้มีส่วนได้เสียอื่น ๆ จากการศึกษามาตรการทางกฎหมายในการกำหนดเขตพื้นที่และ มาตรการคุ้มครองทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งตามพระราชบัญญัติส่งเสริม การบริหารจัดการทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง พ.ศ. 2558 พบว่า แม้หลักการ เหตุผล และสาระสำคัญของพระราชบัญญัติฉบับนี้จะมีความเหมาะสมก็ตาม แต่ก็ยังมีบทบัญญัติบางมาตราหรือบางส่วนของบางมาตราที่ยังไม่มี ความเหมาะสม ขาดความชัดเจน และก่อให้เกิดปัญหาในการปฏิบัติหน้าที่และ การตีความกฎหมาย และส่งผลกระทบต่อการบริหารจัดการ การบํารุงรักษา การอนุรักษ์ การฟื้นฟูทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง และการป้องกัน การกัดเซาะชายฝั่ง รวมทั้งการมีส่วนร่วมของประชาชน 

ผู้เขียนจึงขอเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยการแก้ไข เพิ่มเติมบทบัญญัติบางมาตราหรือบางส่วนของบางมาตราของพระราชบัญญัติ ส่งเสริมการบริหารจัดการทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง พ.ศ. 2558 ในเรื่องที่ เกี่ยวข้องกับขอบเขตการบังคับใช้กฎหมาย มาตรการทางกฎหมายในการ กำหนดเขตพื้นที่และมาตรการคุ้มครองทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งและ การกำหนดโทษจำคุก เพื่อให้พระราชบัญญัติฉบับนี้มีผลบังคับใช้ได้อย่าง มีประสิทธิภาพและมีประสิทธิผลมากยิ่งขึ้น และเพื่อให้ประเทศไทยได้มี กฎหมายกลางที่เป็นกฎหมายแม่บทเกี่ยวกับการบริหารจัดการและการคุ้มครอง ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งที่สอดคล้องกับข้อตกลงระหว่างประเทศ ภายใต้ อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพและอนุสัญญา สหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 ที่ประเทศไทยได้เข้าร่วมเป็น ภาคีสมาชิก 

บทคัดย่อ 

          การค้าประเวณีเป็นอาชีพที่ผิดกฎหมายแต่ยังคงมีอยู่ในสังคมไทยแอบแฝงขายบริการตามแหล่งท่องเที่ยว ถนน หรือตามที่สาธารณะ ปะปนร่วมกับผู้คนในสังคม เมื่อสังคมเจริญเติบโตขึ้น การค้าประเวณีถือเป็นอาชีพที่หารายได้เป็นจำนวนมากอีกทั้งไม่ต้องมีเงินทุนแต่อย่างใด ถึงจะผิดกฎหมายแต่คุ้มค่ากับความเสี่ยงในการกระทำความผิดซึ่งมีบทลงโทษทางอาญาที่น้อย ซึ่งนับว่ากฎหมายที่มีอยู่มิอาจจะทำให้เกิดความเกรงกลัวต่อการกระทำความผิดได้กฎหมายที่ระบุความผิดของผู้ค้าประเวณีแบบสมัครใจ มีเจตนาที่จะคุ้มครอง มีระวางโทษน้อย และมุ่งช่วยเหลือผู้ค้าประเวณีแต่ไม่อาจปราบปรามป้องกันหรือยับยั้งต่อจำนวนผู้ค้าประเวณีที่สมัครใจค้าประเวณีได้ทำให้กฎหมายในเรื่องนี้ใช้บังคับไม่ได้ผลและก่อให้เกิดความไม่สงบเรียบร้อยของประชาชนในสังคมและยิ่งความเจริญก้าวหน้าทางวัตถุเพิ่มมากขึ้นเท่าไรส่งผลให้ปัญหาที่มีสะสมกลายเป็นอาชญากรรมทางเพศที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

          ผู้ศึกษาได้เสนอแนะแนวทางการกำหนดความผิดทางอาญาแก่ผู้ค้าประเวณี โดยเห็นสมควรปรับปรุงบทบัญญัติมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2539 ควรกำหนดโทษความผิดทางอาญาต่อผู้ค้าประเวณีแบบสมัครใจที่มีผลต่อความสงบหรือเรียบร้อยในสังคมตลอดจนเห็นสมควรเพิ่มเติมฐานความผิดทางอาญาแก่ผู้ค้าประเวณีแบบสมัครใจทีกระทำความผิดซ้ำทั้งนี้เพื่อครอบคลุมวิธีการที่ใช้ในการกระทำความผิดมากขึ้น พร้อมทั้งปรับปรุงนโยบายเกี่ยวกับการป้องกันและแก้ไขปัญหาในส่วนผู้ค้าประเวณีให้มีความเหมาะสมยิ่งขึ้นด้วยการวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในแนวความคิดการประกอบอาชีพการกำหนดความรับผิดทางอาญาต่อผู้ค้าประเวณีแบบสมัครใจ(เตร็ดเตร่)และมาตรการการป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี     

บทคัดย่อ

          การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรการทางกฎหมายในการแก้ไขปัญหาการหลีกเลี่ยงการเข้ารับราชการทหารกองประจำการ และการหนีราชการทหาร โดยศึกษาจากกฎหมายที่เกี่ยวข้องโดยตรงคือ พระราชบัญญัติรับราชการทหาร พ.ศ.2497 พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยทหาร พ.ศ.2476 พระราชบัญญัติธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 และประมวลกฎหมายอาญาทหาร พ.ศ.2454  

           จากการศึกษาพบว่ามาตรการทางกฎหมายที่นำมาใช้บังคับในการเรียกพลเรือนเข้ารับราชการ ทหารกองประจำ นั้น มีปัญหาประชาชนจำนวนมากฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตาม มีการหลีกเลี่ยงหลบหนีไม่เข้ารับการตรวจเลือก  ทำให้เกิดกระบวนการแสวงหาผลประโยชน์จากเจ้าหน้าที่ที่ทุจริต มีกลุ่มมิจฉาชีพหลอกลวงเรียกรับผลประโยชน์ โดยอ้างว่าจะสามารถช่วยเหลือไม่ต้องถูกเกณฑ์เข้าเป็นทหารกองประจำการได้ ทำให้ประชาชนหลงเชื่อตกเป็นเหยื่อของผู้แสวงหาผลประโยชน์ จนมีความผิดเป็นคดีความติดตัว ประเด็นต่อมาคือ มาตรการในการลงโทษกรณีทหารกองประจำการ ซึ่งกระทำความผิดฐานหนีราชการทหาร นั้น ผู้บังคับบัญชาทหารไม่สามารถใช้อำนาจที่กฎหมายให้ไว้ให้เกิดผลในทางปฏิบัติได้เอย่างแท้จริง เนื่องจากมีขั้นตอนการขอความเห็นจากผู้มีอำนาจอีกชั้นหนึ่ง กล่าวคือ ในประมวลกฎหมายอาญาทหาร บางมาตราให้อำนาจผู้บังคับบัญชาทหาร ซึ่งกระทำความผิดอาญาทหารหากพิจารณาแล้วเห็นว่าเป็นการเล็กน้อยไม่สำคัญ สามารถใช้ดุลพินิจเปลี่ยนจากการดำเนินคดีโดยการนำผู้กระทำความผิดฟ้องต่อศาลทหาร เป็นการลงทัณฑ์ทางวินัย ซึ่งเป็นอำนาจโดยตรงของผู้บังคับบัญชาทหารได้ แต่มีข้อจำกัดว่าการจะใช้ดุลพินิจดังกล่าวจะต้องขอความเห็นจากผู้บังคับบัญชาทหาร ซึ่งมีอำนาจแต่งตั้งตุลาการศาลทหารเสียก่อน จึงจะสามารถดำเนินการได้ ซึ่งเท่ากับว่าไม่ได้ให้อำนาจไว้ จึงเป็นปัญหาในทางปฏิบัติ ผู้ศึกษาจึงเสนอให้แก้ไขกฎกระทรวง ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตาม พระราชบัญญัติรับราชการทหาร พ.ศ.2497 เกี่ยวกับกระบวนการตรวจเลือกทหารกองเกินเข้ากองประจำการ โดยให้มีการประกาศรับสมัครทหารกองเกินเข้าเป็น  ทหารกองประจำการ ก่อนที่จะทำการตรวจเลือกในห้วงเวลาปกติล่วงหน้าประมาณ 3 เดือน โดยสามารถสมัครได้ทั่วประเทศ ไม่มีข้อจำกัดในเรื่องภูมิลำเนาทหาร และสามารถเลือกเป็นทหารกองประจำการตามเหล่าที่มีความต้องการได้ พร้อมกับแจ้งสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ ที่จะได้รับ ทั้งนี้เพื่อสร้างแรงจูงใจให้ประชาชนสมัครใจเข้ารับราชการ ทหารกองประจำการ และให้แก้ไข พระราชบัญญัติรับราชการทหาร พ.ศ.2497 ในเรื่องระยะเวลารับราชการทหารกองประจำการ จากปกติต้องรับราชการทหารกองประจำการ  มีกำหนด 2 ปี เป็น 1 ปี 6 เดือน ทั้งนี้เพื่อลดภาระของประชาชนให้น้อยลง นอกจากนี้ยังเสนอให้แก้ไขประมวลกฎหมายอาญาทหาร ในการให้อำนาจผู้บังคับบัญชาทหารได้ใช้ดุลพินิจในการลงโทษทหารซึ่งกระทำความผิดอาญาทหาร หากพิจารณาแล้วเห็นว่าเป็นการเล็กน้อยไม่สำคัญ สามารถใช้อำนาจลงทัณฑ์ทางวินัยแก่ผู้กระทำความผิดได้ทันที โดยไม่ต้องขอความเห็นจากผู้บังคับบัญชาผู้มีอำนาจแต่งตั้งตุลาการศาลทหาร ซึ่งเท่ากับว่าเป็นการได้ใช้อำนาจตามที่กฎหมายให้ไว้ได้อย่างแท้จริง 

บทคัดย่อ

          งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรการทางกฎหมายในการควบคุมมลพิษและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมของเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำ บล โดยศึกษาจากกฎหมายที่เกี่ยวข้องโดยตรงคือรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 พระราชบัญญัติสภาตำ บลและองค์การบริหารส่วนตำ บล พ.ศ. 2537 พระราชบัญญัติส่งเสริม และรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 และมาตรการทางกฎหมายของต่างประเทศคือสหรัฐอเมริกา ประเทศญี่ปุ่น และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี จากการศึกษาพบว่า มาตรการทางกฎหมายของประเทศไทยนั้นมีปัญหา ในเรื่องของการกระจายอำ นาจให้แก่เทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบลในการควบคุมมลพิษและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม ปัญหาในการออกกฎข้อบังคับของของเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบล ไม่มีการกำหนดแผนการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมในเขตพื้นที่รับผิดชอบของเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบล และการดำเนินมาตรการทางกฎหมายต่างๆ ไม่เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผล นอกจากนี้ยังพบว่าโครงสร้างของระบบราชการไทยยังส่งผลให้การดำเนินการควบคุมมลพิษและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมในเขตเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำ บลเกิดความล่าช้า และมีความยุ่งยากเกินความจำเป็นสุดท้ายส่งผลกระทบถึงประชาชนผู้ให้รับผลกระทบจากปัญหาสิ่งแวดล้อมแทบทั้งสิ้นประเด็นต่อมา อำ นาจหน้าที่ในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมของพนักงานหรือเจ้าหน้าที่ของเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบลนั้น พบว่าบรรดากฎหมายต่างๆ ส่วนใหญ่จะให้อำ นาจในระดับเจ้าพนักงานนั้น จะกำ หนดให้นายกเทศมนตรีหรือนายกองค์การบริหารส่วนตำบลเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่นแต่และมีอำ นาจเด็ดขาดตามกฎหมายแต่เพียงผู้เดียว ทั้งที่ไม่มีความรู้ความสามารถในเรื่องของการแก้ไขปัญหาและการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมโดยตรง ประเด็นสุดท้าย พบว่ามาตรการทางกฎหมายที่นำมาใช้ในการควบคุมมลพิษและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมของเทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำบล มีลักษณะเป็นการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นมากกว่าจะมีลักษณะเป็นการป้องกันปัญหาที่เกิดขึ้น ขาดการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนและภาคประชาชนโดยส่วนใหญ่ยังไม่มีความรู้ในและตระหนักในเรื่องของสิทธิทางสิ่งแวดล้อม การออกกฎข้อบังคับในเรื่องสิ่งแวดล้อมโดยตรงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในส่วนที่เทศบาลและองค์การบริหารส่วนตำ บลยังคงไม่เกิดขึ้นดังเช่นในต่างประเทศที่มีศักยภาพในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อม

บทคัดย่อ

          บทความวิจัยฉบับนี้มุ่งศึกษามาตรการทางกฎหมายในการถือครองที่ดินของคนต่างด้าวภายใต้กฎหมายส่งเสริมการลงทุน ศึกษากรณีราชอาณาจักรไทยเปรียบเทียบเปรียบเทียบกับสหพันธรัฐมาเลเซีย ปัจจุบันประชาสังคมประเทศในแถบอาเซียนกำลังเข้าสู่สังคมเศรษฐกิจอาเซียน ดังนั้น ประเทศในกลุ่มอาเซียนที่เข้ามาลงทุนภายใต้กลุ่มประเทศอาเซียนนั้นย่อมมีสิทธิเยี่ยงคนในชาติ ประเทศไทยถือเป็นประเทศหนึ่งที่ได้รับความสนใจจากกลุ่มนักลงทุนต่างด้าว ด้วยสภาพ ภูมิประเทศ ความสมบูรณ์ทางด้านทรัพยากรธรรมชาติที่ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก นานาประเทศจึงได้ให้ความสนใจที่จะเข้ามาลงทุนในประเทศไทย ซึ่งการลงทุนในที่ดินเป็นอีกการลงทุนหนึ่งที่น่าจับตามอง เนื่องจากที่ดินเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ การลงทุนในที่ดินจึงได้รับความสนใจจากนักลงทุนทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศซึ่งผลแห่งการลงทุนก่อให้เกิดการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่อันเกี่ยวกับการผลิตและการบริการเข้ามา ประเทศที่กำลังพัฒนาส่วนใหญ่จึงมีมาตรการในการควบคุมการถือครองที่ดินเพื่อการลงทุนด้วย ซึ่งถ้ามีการปล่อยให้คนต่างด้าวเข้ามาลงทุนและมีการถือครองที่ดินมากเกินไปอาจทำให้ประเทศประสบปัญหาต่อความมั่นคง และปัญหาอื่นๆตามมาได้