Profila

Gure erromesaldi bereziarekin jarraituz, Andia Urbasa parke naturalera etorri gara gaurkoan; Lizarragako mendatera, hain zuzen. Hango benta aurreko aparkalekua erabat berritua eta, batez ere, handitua dago, eta hantxe aparkatu dugu mendiz mendi abiatu aurretik. Zeruan laino zurixka batzuk badauden arren, eguraldi eguzkitsua dugu eta azken prestaketak amaitu orduko ekin diogu eguneko lehen puntu ikusgarri honen bila. 

Portupekoleze delakoa, naturak sortutako arte-lan ikusgarri bezain zoragarria da. Zenbat urtetako higadura behar izan ote da honelako monumentua gauzatu ahal izateko? Auskalo. Kontua da, hartu dugun abiaduragatik edo, batzuek ohartzerako aurrera joan direla eta ez dugu talde osoaren argazkia ateratzerik izan, aurreikusita zegoen bezala. Izan bitez honako bi hauek edertasun horren froga txiki bat. Behean, argazkiak laukitxoan sakatuta, gehiago ikusteko aukera ere badago. 

Portupekoleze igarota, Lizarragako mendate inguruko gailurrerian aurrera egin dugu. Behean, gure oinetan, Sakanako herri, herrixka eta zelaiak ageri dira, denak ere eguzkiak argitu eta edertuta. Aurreko ibilaldiko Beriain erraldoia ere han dago, benetan ikusgarri. Baita Aralar aldeko mendiak ere; izan ere, hemengo ikuspegia zabala da eta oso leku egokian gaude honelako eguraldiarekin horretaz gozatu ahal izateko. 

Goialde hauetan ez gaude bakarrik. Gailurretako batean, urrunean, sai hauek azaldu zaizkigu zaindari lanak egiten. Tarte batean lasai egon dira, baina taldekide bat argazkiak egiteko inguratu denean, hegotzarrak astindu eta zeruan gora abiatu dira airoso; ez dira gutaz fio nonbait. Zerura begiratu eta konturatu gara ez direla hemengo sai bakarrak; gehiago ere badabiltza hegan, batera eta bestera. Ez dira hegazti txikiak, urrunetik hala iruditu arren. Hurbildu garenean, egiazko tamainaz jabetu gara. 

Lehen esan bezala, ez gaude bakarrik goialde hauetan. Saiak bakarrik ez, beste animalia batzuk ere badabiltza ingurumari hauetan. Ahuntzak eta zaldiak dira, eta ez gutxi gainera. Aurrera jarraituz, Arrangarteko atakaren ondotik igaro gara. Hango horma-tarte estutik Lizarraga herrira jaitsi daiteke; bidea, ordea, gu egiten ari garena baina aldapatsuagoa da. Gu gainik gain gabiltza, bidexka harritsu erosotik, baina malda handirik igo beharrik gabe. 

Mendiarte estu eta ikusgarria igaro eta laster, gaurko bigarren leku garrantzitsuenera inguratu gara: San Adrian ermitara. Baseliza izen bereko gailurrean dago (1.114 m) eta hango ikuspegiak benetan apartak dira. Ermita ez ezik, mendiko babesleku ere bada eraikin hura. Eta baselizako aldare dotorean, soroak harri-erauntsietatik edota etxeak eta artaldeak tximistetatik babesten omen dituen santu txiki baina ausarta ikus daiteke. 

Baseliza haren ondoan egin dugu talde osoaren eguneko lehen argazkia. Ez da, ez, leku txarra horretarako. Handik aurrerakoa pagadian murgilduta egin dugu neurri handi batean. Hasiera batean, Zunbeltzeko bentara inguratuko gintuen bidea zegoen aurreikusita, baina bolada honetan jasaten ari garen beroa neurri batean saihesteko, beste bide batetik joatea erabaki da. Itzalean goazela, zaldi gainean doan talde bat topatu dugu. Itxuraz bederen, gu baino erosoago doazela ematen du. 

Zaldiak eta zaldunak agurtuta, pagadiko itzaletik jarraitu dugu. Haren gerizpean egin dugu goizeko mokadutxoa ere. Pago berde lerdenak daude inguru hauetan eta tarte batean basoan bota eta pistatik ateratzen aritu direla ikusi dugu. Arrastoak daude, eta ez nolanahikoak. Bide erosoa da, baina zenbait gunetan erne ibili behar da, okerreko bidexkaren bat hartzeko arriskua ere badagoelako. 

Baso ederra igarota leku argiagoetara jalgi gara. Bideak behetik gora egiten badu ere, aldapa handirik gabe eroso goaz denok tropelean (39 mendizale). Alto de la Nevera tontorraren ingurutik igaro eta laster igo gara Dulantz mendiko gailurrera (1.243 m). Edozein lekutara begiratuta, Ikusmira ederra dago han ere. Horretaz baliatuta, taldearen argazki berri bat egin digu gure argazkilari finak. Hango lanak amaituta, beheranzko bidea hartu dugu, gaurko helmugaren bila. 

Hormigoizko pista piko batean behera kilometro batzuk egin ostean, Irantzu ibaiko arroilara heldu gara. Mendi artean beherantz jarraitu dugu, bide lauagoan, Irantzu ibaiaren ertzean beti ere. Handik gutxira gure helmuga agertu zaigu: Irantzuko monasterioa. Eraikin bikaina da eta ingurumari zoragarria du, baina gaurkoan bakar-bakarrik gaude. Dena guretzat. 

Izerditutako arropak eta oinetakoak aldatu, txukun-txukun jantzi eta bazkaltzera. Arbizuko kanpinera joan gara gaur ere (Eco Camping Arbizu kanpina. Tel.: 848 47 09 22 eta 635 09 31 40; webgunea: www.campingarbizu.com), hango lan-talde bikainak etxean bezala sentiarazten gaituelako. Leku ederra da beste egun zoragarri bati amaiera emateko. Eta halaxe itzuli gara etxera, ahoan irribarrea dugula.