But before the official gathering kicks off, we start our day at another, rather special place: Rotterdam Central. That’s where we welcomed our partners from the Antwerp-based CSO Empact vzw: Latifa El Morabit and Havva Akçaoglu. We took the train to the building De Rotterdam to enjoy a view over the city. A moment to literally and figuratively get some perspective. Rotterdam unfolded itself beneath us: water, buildings, movement, air. A city which lives, breathes and constantly changes. After about 30 minutes we made our way to Cultuurwerkplaats Tarwewijk via de Rijnhaven. A conversation evolved between me and Angela. A presumably simple question stuck with us: 

How are we going to introduce ourselves?

A standard introductory round didn’t seem fitting. We were looking for an approach that would foster more connection. While we walked along Maashaven Oostzijde, something small yet powerful caught my eye: an anemone with beautiful red flowers growing between bricks. A flower that wouldn’t be stopped by concrete or the wider environment. That imagine brought new ideas. I proposed to introduce ourselves and our favourite flower. What started as a simple introduction, turned into something special. The atmosphere in the space immediately changed. People didn’t just talk about flowers, but about memories, family, places and feelings.

We heard stories about:

• the orchid, symbolising elegance and care

• the rich peony, loved for its power and softness

• a red flower with green leaves that reminded someone of warmth and home

• Love-in-a-mist (nigella), playful, delicate and almost poetic

• the gerbera, happy and open

• the fragrant jasmin, bringing up memories of sweet evenings, family and safe spaces

• a lemon tree, which immediately brought someone back to a city full of the scent of lemons, sun and memories

• stories about the silver inch plant, symbolising care, heritage and generations

• a memory about poppies, fragile yet strong

A simple question took us from mere introductions to a real encounter. 

Lore van Praag and  AnneMarie Eijkelenboom talked us through living conditions and heat. They spoke about the difference between living in the middle of the city, or close to the water. About how urban heat works exactly. About why there can be such enormous differences in temperature between neighbourhoods and individual homes. They also explained how we will be using sensors: how to place them, what they measure, how they collect data and what we use that data for. But maybe more importantly: how can the ambassador collect more than just data?

Apart from placing sensors, measuring windows and determining which direction walls face, the ambassadors are responsible for conducting surveys. The surveys are not just presented as a method, but as a means to start a conversation. To talk about experiences. To make stories visible. To give people a voice. That’s what made this gathering different. 

Not just technique.

But humanity. 

Afterwards, we had dinner together. It was a relaxed moment during which conversations continued, connections grew and experiences were shared. At the end of the day, I asked our guests from Antwerp:

What stuck with you today?

Their answers were telling. The commitment of our ambassadors. But also the rather critical questions of some. For a moment, we laughed. Or maybe, someone said, that’s just very Dutch. Maybe. But perhaps it strengthens collaboration:

Commitment and critical questions.

Warmth and reflection.

Data and personal stories.

Today was about sensors, measurements and surveys. But in fact, it was about people. About how an anemone growing between bricks can remind us that connection can start at an unexpected moment in space. And about how flowers, memories and science can together fill up that space with trust. It was a special start of what will become a meaningful, joint journey.

Maar voordat het officiële programma begon, begon onze dag op een andere plek: Rotterdam Centraal Station. Daar ontvingen we onze partners van Empact vzw uit Antwerpen, Latifa El Morabit en Havva Akçaoglu, om hen welkom te heten in Rotterdam. Vanaf het station namen we samen de tram richting het gebouw De Rotterdam, om de stad eerst van boven te bekijken. Een moment om letterlijk en figuurlijk overzicht te krijgen. Rotterdam lag onder ons: water, gebouwen, beweging, lucht. Een stad die leeft, ademt en voortdurend verandert. Na ongeveer dertig minuten vervolgden we onze weg. Via de Rijnhaven liepen we naar Cultuurwerkplaats Tarwewijk. Onderweg ontstond een gesprek tussen Angela en mij. Een ogenschijnlijk eenvoudige vraag hield ons bezig:

Hoe gaan we ons straks aan elkaar voorstellen?

Geen standaard voorstelronde, dat voelde niet passend. We zochten naar iets dat meer verbinding zou brengen. Terwijl we langs de Maashaven Oostzijde liepen, viel mijn oog op iets kleins maar krachtigs: een anemoon, groeiend tussen de stenen, met prachtige dieprode bloemen. Een bloem die zich niet liet tegenhouden door beton of omgeving. Dat beeld gaf direct een idee. Ik stelde voor: Laten we ons voorstellen met onze naam én onze favoriete bloem.

Wat begon als een eenvoudige kennismaking, veranderde in iets bijzonders. De sfeer in de ruimte veranderde direct. Mensen spraken niet alleen over bloemen, maar over herinneringen, familie, plaatsen en gevoelens.

We hoorden verhalen over:

• de orchidee, symbool voor elegantie en zorg;

• de volle, rijke pioenroos, geliefd om haar kracht en zachtheid;

• een donkerrode bloem met groene bladeren, die herinnerde aan warmte en thuis;

• Juffertje-in-het-groen (Nigella), speels, fijn en bijna poëtisch;

• gerbera’s, vrolijk en open;

• de geurige jasmijn, die herinneringen oproept aan avonden, familie en vertrouwde plekken;

• een citroenboom, die iemand onmiddellijk terugbracht naar een stad vol citroengeur, zon en herinneringen;

• verhalen over een vaderplant, als symbool voor zorg, afkomst en generaties;

• en herinneringen aan klaprozen, fragiel maar sterk.

Een simpele vraag bracht ons van kennismaking naar echte ontmoeting.

Daarna begon het inhoudelijke programma. Lore van Praag en Annemarie Eijkelenboom namen ons mee in de wereld van wonen, hitte en leefomgeving. Ze sprak over het verschil tussen wonen midden in de stad of juist dicht bij het water. Over hoe stedelijke hitte werkt. Over waarom temperatuurverschillen tussen buurten en woningen zo groot kunnen zijn. Ook werd uitgelegd hoe de sensoren in de komende periode gebruikt zullen worden door de ambassadeurs: hoe ze te plaatsen, wat ze meten, hoe data wordt opgehaald en wat daarmee gebeurt.

Maar misschien nog belangrijker was een andere vraag: Hoe kan de ambassadeur méér ophalen dan alleen data? Naast meters plaatsen, ramen opmeten en ruimtelijke oriëntaties bepalen, dragen de ambassadeurs zorg voor drie afnamemomenten van vragenlijsten. De vragenlijst werd niet alleen gepresenteerd als onderzoeksinstrument, maar als hulpmiddel om gesprekken te openen. Om ervaringen op te halen. Om verhalen zichtbaar te maken. Om mensen een stem te geven.

Dat maakte deze bijeenkomst en dit onderzoek anders.

Niet alleen techniek.

Niet alleen onderzoek.

Maar menselijkheid.

Na afloop aten we samen. Een ontspannen moment waarin gesprekken doorgingen, verbinding groeide en ervaringen werden gedeeld. Aan het einde vroeg ik aan onze gasten uit Antwerpen: 

Wat viel jullie vandaag op?

Hun antwoord was treffend:  De betrokkenheid van de mensen tijdens de bijeenkomst. Maar ook de kritische houding van iedereen. Even werd gelachen. “Of misschien, zei iemand,” is dat gewoon Nederlands. Misschien. Maar misschien is het juist wat samenwerking sterk maakt:

Betrokkenheid én kritische vragen. 

Warmte én reflectie.

Data én verhalen.

Vandaag ging over sensoren, meten en vragenlijsten. Maar eigenlijk ging het over mensen.

Over hoe een anemoon tussen de stenen ons eraan herinnerde dat verbinding soms op onverwachte plekken begint. En over hoe bloemen, herinneringen en wetenschap samen een ruimte kunnen vullen met vertrouwen.

Een bijzondere start van wat een waardevolle gezamenlijke reis belooft te worden.