73 Bal Tuzağı

Öncelikle 'Bal Tuzağı' başlığını açıklamak istedim çünkü biraz saçma duruyor olabilir. Bal tuzağı, aslında bir casusluk yöntemi ve birçok ünlü siyasetçi, iş adamı bu tuzağa düşürülmüş. Kadın ajanların cinsel yöntemlerle bilgi topladığı bir yöntem.

***

Güney Kore'deki Rusya Büyükelçiliği, Başkan'ın dostane ziyareti ve Kraliyet Balesi'nin yaklaşmakta olan gösterisine sadece bir ay kala hareketlilik içindeydi. Doğal olarak elçiliğin tüm birimlerinde acil önlemler alındı. Çalışanlar vardıklarında telefonları güçlü bir şekilde yanıtlıyor, gelen faksları sıralıyor, ilgili kurumlara resmi mektuplar gönderiyor ve epostalarına akın eden çeşitli sorulara yanıt vererek her günü telaşlı ve kaotik hale getiriyordu.

Resmi etkinliklerin tamamlanmasının ardından büyükelçilik, iki ülke arasında kültürel alışverişi sağlamak amacıyla bir "Rus Gecesi" etkinliğine ev sahipliği yapmayı planladı. Bu, her departmanın üzerindeki baskıyı daha da artırdı. Ek olarak, yurt dışında eğitim ve öğretime hazırlanan öğrencilerin vize başvurularının akın etmesi, onlara nefes alacak alan bırakmadı.

Tamamlanmamış belgeler büyükelçinin masasında birikmeye devam ediyordu. Genelkurmay başkanı Pavel Mensikov, üstüne başka bir kağıt yığını koyarken derin bir iç çekti. Yeni büyükelçinin atanmasından bu yana derin bir iç çekişin olmadığı bir gün olmamıştı.

Genç bir büyükelçiyi karşılamak zaten cesaret kırıcıydı ve onun beceriksiz bir yardımcı olarak görülmesi kaçınılmaz görünüyordu. Başkanın herhangi bir ünlü kadar ünlü olduğu Rusya'da, Yegor'un bir sonraki büyükelçi olarak atandığı haberi Pavel'in karamsar hissetmesine neden oldu. Bunun sadece temelsiz bir söylenti olmasını nasıl da umuyordu.

Randevunun üzerinden iki ay geçmesine rağmen korkulan kargaşa henüz gerçekleşmemişti. Bir bakıma çok beklenen bir sonuçtu. Sadece kesinlikle gerekli olduğunda ortaya çıkan büyükelçinin ele avuca sığmaz doğası, baş belası olmadığı sürece hiçbir sorunun olmayacağı anlamına geliyordu.

Pavel, Yegor'un birikmiş işlerini bir kez daha halletmesi gerekip gerekmediğini düşünürken, kapı çalındı  ve ardından kültürel ve politik bölümlerden yetkililer içeri girdi. Önlerindeki tanıdık manzaradan bıkmış gibi görünen yorgun ifadelerle içeri girdiler.

"Büyükelçi yine nereye gitti?"

"Keşke birisi beni de bilgilendirse."

"Tsk tsk, onay bekleyen o kadar çok belge var ki."

"Muhtemelen bir iki günlüğüne dışarıda."

Üçü de aynı anda iç çekip başlarını salladılar.

"Mesaj bırakıyor ama tek kelime etmeden ortalıkta dolaşıyor... Acaba Kremlin bile biliyor mu?"

"Neden bilmiyormuş gibi davranıyorsun. Hayır, muhtemelen başlangıçta hiçbir beklentin yoktu."

"Bu atamanın doğrudan büyükelçi tarafından talep edildiğini duydum. O kadar yer varken neden Kore?"

"Onun aklını kim anlayabilir? Biyolojik annesi bile muhtemelen bilemez."

Üçünden bir kez daha iç çekişler kaçtı. Kalan süreyi hesaplamak geleceğin daha da korkutucu görünmesine neden oldu. Hiç çalışmak istemiyorlardı.

Ancak genelkurmay başkanı, mevcut durumu olabildiğince iyimser bir şekilde yorumlamaya çalıştı.

"Ne zaman ortaya çıksa moralinin iyi olması büyük bir şans. Rusya'da ne kadar sorun yarattığını biliyorsun. En ufak bir anlaşmazlık bile etrafı savaş alanına çeviriyordu. Belki de biz buradayken onun istediğini yapmasına izin vermek daha iyi olurdu."

İki sekreter kısmen anlaşarak başlarını salladılar. İşlerindeki sürekli gecikmelerden yakınmalarına rağmen gerçek şu ki Zhenya ile yüzleşmek onlar için de pek eğlenceli değildi. Bunun nedeni etrafta dolaşan söylentilerdi. Onun FSB'deki tek kişilik birim olduğu tek söylentisi bile değildi. Herkes onun astı olmaktan korkuyordu ve nedenini anladılar. Duygusal dalgalanmalara eğilimli bir patronla bulaşmaktan kaçınmak daha iyiydi.

Büyükelçi hiçbir şekilde sadece göstermelik bir kişi değildi. En yüksek diplomatik konuma sahip olan kendisi, yalnızca Rusya'yı dışarıda temsil etmekle kalmıyor, aynı zamanda birçok sorumluluğu da üstleniyor ve kişisel güvenliğe öncelik veriyordu. Ancak Kremlin'in kendisini buraya atama yönündeki açıklanamaz kararı spekülatif saiklerle ilişkilendirilebilirdi. Belki de önceki görevinde başarısız olması ve sürekli sürtüşmelerle karşılaşması onun varlığını rahatsız etmiş ve uzak bir göreve gönderilmesine neden olmuştur. Zhenya'nın bu yöndeki arzusu göz önüne alındığında, tereddüt etmeye gerek yok gibi görünüyordu.

Elçilik personelinin kapsamlı bir şekilde tanınmış diplomatlarla karıştırılmasının, bunun için açıkça geçerli nedenleri vardı. Atama anından itibaren üst otoritenin sık sık yokluğunun ve özensizliğinin beklendiği açıktı. Bunun geç farkına varılması muhtemelen hiçbir değişiklik getirmeyecekti.

"Bundan bahsetmişken, elçiliğimize atanan Koreli çalışanın kimliği ne?"

"Evet, kısa bir süre önce onayladıktan sonra ben de bunu merak ediyordum. O Koreli çalışanı arayan biri varsa büyükelçiyle iletişime geçmesini söylediler, değil mi?"

İki sekreter art arda sorular yöneltti. Aslında bu sadece kendilerinin değil tüm büyükelçilik personelinin merak konusuydu. Hiç kimse Koreli bireyin personel rehberinde kendinden emin bir şekilde listelendiğini görmemişti. Ne yaptıkları, nasıl göründükleri bilinmiyordu. Sırf onları özel olarak görevlendirdiği için büyükelçinin tanıdıkları olduğu varsayıldı.

Siyasi sekreter hoşnutsuz bir ifade sergiledi.

"Tsk tsk. Birisi paraşütle kendi pozisyonuna atladı ve sonra başka bir kiralık paraşütçüyü işe aldı. Tüy gibi kuşlar bir araya toplanıyor, değil mi? Bakın nasıl bir vasıf gölgesi bile yok."

Sessizce dinleyen kültür işleri sekreteri bunları düzeltti.

"Aslında bu bir paraşüt değil, atılan bir nükleer bomba. Hayır, hatta belki nükleer silahsızlanma mı?"

Metafor yerindeydi ve yanlış yoruma yer bırakmıyordu. Hiç kimse itiraz etmedi, sadece gülerek bunun boşuna olduğunu kabul ettiler.

-

***