I'll Search The Universe

Poy, Arjay, love, mahal…

O

Ikaw…

Hindi ko alam ano pa akmang itawag eh. Halo-halo na rin kasi nararamdaman ng hart ko.

Random nalang siguro depende sa emotion.

May 3 hours lang kasi ako para mag-type ng lahat. Makalat 'to, walang edit.

Di mo na rin naman mababasa. Labas ko na lahat.

Pero kapag sakaling mabasa mo ‘to, sa ket anong paraan. ‘Di ko man alam kung paano pero kung mabasa mo ‘to…

Favor lang…

Pakibasa naman nang umiiyak ako. Tingnan mo nalang sa My🪐kung pano ako umiyak tas imaginin mo sya habang binabasa mo ‘to lahat.

‘Wag mo sana basahin ng pagalit.

At for once, ket ngayon lang oh. Ipasintabi mo muna yung sayo. Ego o pride o pag-uugali, mga past traumas.

Nararamdaman ko muna bida pls. 

Lam mo ba. Nung grade 6 X-mas party... Si maam baal, pinahawak sakin camera nya na dslr para picturan ko sila ni Jonathan. 

Tas nagpatuloy ako maghawak non tas pinicturan kayo. Lam mo ba dalawang beses kita pinicturan non. 

Wala lang. 

Since day one, ako lagi may hawak na camera satin para i-capture ka.

And it speaks a lot about us.

Me always see you...

in every lens…

While you?

You see me only with what I do

and did.

Nung grade 7...

lam mo ba, ayoko makita ka.

Kasi nung nagsabay tayo pauwi non, naliliitan ako sayo tapos ang daldal mo pa.

Dalawang beses kasi yon.

Yung una, tayong dalawa lang.

At nahiya ako non. Sobrang awkward sa feeling.

Ang liit mo kasi tapos ang daldal mo pa.

After non...

lagi na kita iniiwasan.

Kasi nakikita kitang mag-isa naglalakad pauwi eh.

Lam mo i felt bad nga non eh. 

Kawawa naman kasi vibes mo non, mag-isang naglalakad pauwi amp.

Bigat pa ng bag. 

Eh mag isa din ako minsan kaya iwas talaga ko non pag nakikita kitang mag isa rin kasi baka magdaldal ka na naman. 

Eh ikaw unang nag a-approach kasi lagi non sa ket sino kaya iwas talaga ako.

Pero nung pangalawang beses na nagsabay tayo tas may kasama na... 

syempre diko na maalala yon pero oo alam ko na may pangalawang beses nga na may kasama na tayo non.

gabi yun na naman.

Pero binati mo ko isang beses nang may araw. Sa loob ng Signal. Tas nakangiti ka, sabi mo "Hi Arabella"

Apaka social butterfly juzko.

Lam mo ba, iniiwasan kita makita non dati eh kasi na-a-awkward ako sayo.

I don't know why I felt that. Basta yung unang sabay kasi natin, may naramdaman akong kakaiba na hindi alam ng grade 7 mind ko.

Ngayon ko lang na-realize nung medyo develop na frontal lobe (medyo palang naman).

Triny pa nga kitang i search sa efbi non pero diko na maalala ano laman ng feed mo. 

Since day one, ako lagi nakakapansin sayo.

And years passed... Nakita kita sa followings ni Virnalyn.

Nawala kasi ako sa socmed nang ilang taon... as in, walang mga people from the past ang naging mutuals ko except Virnalyn.

Kaya i tried to follow people like you after years of being away (and para rin mag-hunt ng panibago dahil sa pain kay Harjie lol).

Sabay ko kayo pinagfa follow ulit nila ni Alvin, Angela etc.

Pero yung pag follow ko sayo, para lang talaga i-confirm kung ikaw si Arjay eh.

Buti naman inaccept mo follow request ko, confirmed na ket papaano na familiar pa rin ako sayo.

Lam mo, ini-scan ko lang naman feed mo. At juzko, puro naman mukha mo Poy.

Disregarding yung mga photography and film shots, puro mukha mo lang talaga.

First impression after 10 years: "Ang obsessed naman neto sa sarili nya"

Tapos we have the same hobbies kaya ayun.

Pero nag-iba nung napansin ko kung gaano ka ka-active sa Notes. "Ang ma-socmed naman pala"

Lam mo, since day one after 10 years. Kilala na agad kita eh. Alam ko na rin kung gaano ka ka-unstable pag na-shake.

Nakikita ko yung comments mo sa mga IG posts/reels. Meron dun about breakup. Nalimutan ko na context pero nag-comment ka don ng about that.

Lam mo sa isip ko non, "apaka daldal pa rin naman talaga oh ket sa socmed"

First time ko yun... makatagpo nang lalaking sobrang expressive.

Nasanay ako sa nonchalant. 

Kaya nung una parang hindi kita type eh. Kasi ang OA ng personality mo.

Pero napopogian ako, matik. lalo na nung sa pics mong naka-black sa arca. pogi mo dun sa last pic.

Kaso nga lang nasa isip ko na rin na mas matangkad ako sayo.

Anyway. Wala lang. Ang alam ko lang, wala naman akong ibang intensyon nung una.

Yung pagla-like mo nang paulit ulit sa stories ko, wala nga lang sakin yun eh.

Nasa isip ko lang, baka gusto makipag friends kasi nga yung vibes mo makulet na palakaibigan.

Kaya bumawi ako. May 11, habang nasa Zambales ako non nung gabing yun, sinubukan kong mag like din sa one of ur highlights... pambawi.

Pero takte naman, bat naman binigyan mo agad meaning -_-

Patuloy mo akong inaasar, na stalker ako kako. Na ang effort ko bumawi and all.

Buti nalang, nasa isip ko lang non friends-friends us.

Especially nung nagka chat na tayo.

Try mo kaya basahin yung day one nating chat noh?

Basahin mo lahat.

At tingnan mo kung panong umiikot lang sayo lahat.

Lam mo, okay lang naman sakin yun.

Naging third impression ko tuloy "kulang ba sa atensyon 'tong batang to".

Wala lang.

Ano point?

Since day one after 10 years… pinaparamdam mo na talaga na I’m the chaser and you are the price.

At dun siguro nagsimula lahat.

Kung bakit nangyari yung mga hindi dapat mangyari.

Naramdaman yung hindi dapat maramdaman.

Ngayon ko lang na-realize.

Ako talaga dapat ang i-blame. Sarili ko. Only me.

Hindi ko naman kasi ugaling magpakababa para sa lalaki.

I had enough security in myself to simply just walk away once I feel like I’m betraying myself for someone.

Kaya nga in-end ko samin ni Harjie.

Kasi more than my capability to love that person deeply is I love myself enough to not stay in a situationship.

To not stay in confusion.

Pero bat ganon?

To you, I have every reason to stay.

I have every reason to fight and humble myself.

Pero thank you sa pag-payag na sunduin ako sa greenfield.

Walang wala kasing nag aaccept ng book eh.

Eh ang alam ko nagdadrive ka ng kotse.

Kapal ng muka ko sa part na mag offer ng 200 tas kotse yung nasa isip.

Buti nalang talaga may motor ka pala.

Dun ko lang naalala na may Instants ka pala non na naka-motor.

Lam mo ba. After that, ang gusto ko nalang talaga hindi ka na mawala.

Gulat ako, pumayag. Gabing gabi.

Naramdaman ko kasi for the first time again after 7 months na kamahal mahal ako eh.

Sana pala lasing nalang ako lagi noh para naman maramdaman ko sating dalawa na ako naman yung price.

Sarap sa feeling ng alaga mo non. 

Tapos yung after care sa chats hahahahaha.

Na para bang boyfriend na kita.

Kaya talaga I grab the opportunity na eh.

Nung sinabi mong gusto mo kong ligawan? Ay wag na Jay. Tayo na agad. Ayoko nang mawala ka eh.

Rush? yes it is.

But how can I not rush when I’ve long for it for so long.

I never look at how fast we were moving.

How fast we got together.

Ang alam ko lang, it is supposed to happen.

There was peace in me before ur question that night.

All I know is that I was not moving out of feelings or butterflies but out of a choice.

Ang kwinestion ko lang ata yung “I love you” mo nung dumaan ka muna sa bahay bago pumunta ng STI.

Ang bilis naman kasi magsabi. 

It's sacred for me. Something I never wanted to easily say to someone until I am sure.

Parang kasi nawawala ng effect kapag paulit ulit naririnig o nababasa.

————

Wait lang. Nakatulog ako. Nagising nalang ako 8:50 pm na. Tapos yung panaginip ko pa about sayo. And after that dream, I cried because my chest hurts.

I’m just a girl, bruh.

Alam mo ba, bago ko maisipan mag type ng ganito. Binasa ko ulit lahat ng mga realization na meron ka nung July 6.

Na process ko na. At ang sakit pala.

Hindi ka naging ganon kay Reign. Pag kay Reign ingat na ingat ka lagi. Yung pagmamahal mo sa kanya ay something na kinakaya mong alisin ang ego at pride mo.

Pero pagdating sakin… 

I realized now…

“Akala mo ba love, hindi kita magugustuhan?” that question u asked on May 26, night at apartelle, pagkatapos mo ko sunduin sa Starbucks bgc.

Ang sagot? Hindi. Never ko naman kasi inisip na hindi mo ako magugustuhan.

Confident na kung confident pero at first, ang nasa isip ko nga ay ikaw unang nagkagusto satin after 10 years.

Kaya nagtataka ako hanggang ngayon…

Kung bakit mo natanong…

And now reading everything you said on July 6…

How you said it… how you had that kind of power to say it…

Speaks a lot about what you really saw and feel in me.

O masyado ka bang nasanay na na-v-validate kita? Na ket anong sabihin mo, ikaw magiging tama satin. Na ako yung dapat mas mababa kasi ako mali. Ikaw tama. Kaya ba laging puro ikaw? Kasi never mo pinipiling makita yung pain ko kasi ang nakikita mo sakin, mga kamalian?

Bakit hindi ka nalang maging honest Jay… na ang mga tulad ko naman talaga is not someone you really want?

Di ko kasi alam tumatakbo sa utak mo eh. Diko alam kung ano bang nasa isip mo at natanong mo yun. Alam mo ba… ang sakit non eh. In-overthink ko kasi yun after… parang jinajustify talaga lahat ng nararamdaman ko.

Ano nararamdaman ko?

Na you think you’re the price, and I’m the chaser or a fan.

Ket naman sa ex mo, nung tinanong ko pano naging kayo… sagot mo? “Dikit lang ng dikit yun sakin.”

Sige sabihin na nating totoo yun. Pero ang tanong ko pano naging kayo. So naging kayo kasi nakulitan ka lang sa kanya at na-pressure kang sumagot?

O she fell first and he fell eventually, troupe?

Nabasa ko nga chats nyo from the past. Naging crush nyo yung isa’t isa. Siguro nga na nauna sya magkagusto tas nagustuhan mo nalang din.

Tayo? Anong kwento sasabihin mo sa lahat sa kung pano naging tayo?

“Sya nagsabi na kami na after nyang magpasundo.”

“Sya nauna mag follow tas gumalaw ng baso.”

“Nang stalk sya tas ni-like yung past highlight ko.”

“Nagpasundo sya nung gabing yun tas tinanong nya kung pede naman maging kami na agad habang kinikilala isa’t isa.” (possible thinkings)

Alam mo, kilala kita.

Anything na magfi-feed ng ego mo, o mafi feel mong important and special ka, duon ka.

Pero just so you know. There was a guy before you.

“Minahal mo lang ba ako to fill a void dahil hindi naging kayo ni Harjie?”

No.

Pinili kita.

Kasi sa totoo lang, one chat away lang yan si Harjie.

I-chat ko lang yan ulit, balik na naman kami sa dati.

At baka that time, pede na maging totoo dahil yun yung gusto naman nyang mangyari in the first place.

Hindi nya ginusto ang casual, ako ang nag-offer.

Nawalan nang kami, kasi tinapos ko.

Anong point?

Ang point is pinili kita.

Hindi ka option. Kahit kailan, hindi ka nakasama sa option.

Sa listahan ng mga lalaking may balak mag pursue sakin o nagkagusto sakin before you, ni pangalan mo hindi makikita dun.

Kasi never kitang ginawang option.

It was meant to only be you.

Yan mga gusto mo eh. Yung mararamdaman mong you’re the best and the special one.

Which is true naman sa end ko. Ikaw yung ‘special’ na gusto kong piliing mahalin ket takot ako.

Ket hindi pala ako fully healed.

Pero love is a choice.

I chose to unlearn every shit I had just for you.

Kasi pinili kitang mahalin eh. Sa dinami rami nang pede kong piliin at gawin para mahalin ako nang mas higit kesa sa mahal ko sila, ikaw pinili ko.

Bakit ‘mas’ mahal kita? Cuz everyday I did unlearn and change things in myself just for you to feel loved.

And the biggest thing I don’t want to feel ever…

is failing you.

Being a failure after trying so hard.

Alam mo hindi ko alam na may ex ka of 6 years nung naging tayo.

At alam mo, naging tayo kasi hindi ko lang desisyon yon. “Tayo” nagdecide na magkaroon ng tayo.

Alam mo, everytime na magke kwento ako nung akin, wala man lang validation o tanong pabalik sakin.

Para akong interviewer.

Nung nagkwento ako about sa mga exes ko at tinanong rin kita ng iyo…(para ma-test kung puro blame lang sa kanila gagawin mo) 

Wala man lang ako na receive na acknowledgement ng akin. Diretso kana agad sayo. Pakshet, kaya hirap na hirap ako mag open sayo eh. Kasi baka yun na naman, sayo na naman umikot.

Dalawang araw palang may tayo non ah pero parang ako yung lalaki. 

Ako yung nanliligaw. 

Ako yung curious, puro tanong, yung kumikilala.

So eksena na naman yung katanungan mong “Akala mo ba, hindi kita magugustuhan?”

Bakit? Ano ba tingin mo sakin? 

Threads mo, puro yearn about a person. May 25 naging tayo, hanggang may 15 ka nag ye yearn sa threads at may 22 sa tiktok.

Ano point? May idea na ko na may gusto kang tao na nag-leave sayo ng impact na hindi agad agad mabubura.

So sino sa atin ang nagmamahal to fill a void?

May 28. The day I first and last time messaged your ex of 6 years about finally finding out about it.

“necessary ba na kailangan pa ichat yung ex for confirmations?”

Hindi. 

But more than me wanting to confirm it, is me wanting to have an answer na alam kong at that moment in time is hindi ko makukuha sayo.

That day, I am ready to fucking leave.

Cuz i can’t continue constantly feeling like someone na kailangang magpakababa para lang maramdaman ng tao na mahal ko sya.

I don’t want to constantly feel like I am just being loved because you have to. That I am just here to fill a void someone left in your heart.

Hindi necessary na kailangan pang i-chat ang ex mo for confirmation, yes.

But for pete’s sake just like what you said on that date as well… na may karapatan ako.

We were only 2 days ON that time. Trust can’t be built overnight.

And God. I was ready to fucking leave you. 

But how can I? When you made me feel safe and validated that time even I did the craziest thing of my life—To chat with an ex of someone I had a relationship with.

How can I leave when from that moment on, you made me feel loved because at least, all the negative conclusions in my head washed up in an instant. That you made me feel I am more important to you than that stupid and shitty action of mine?

“magagalit ka ba saken kung may ginawa ako na di mo magugustuhan?”

and what’s ur answer?

“don't worry, love di naman ako galit or anything”

Fuck. That was the most lovable thing you ever did in those 30 days that made me feel I was worthy enough for you.

Bakit hindi nalang natin mas pairalin yung ibang perspective kesa sa perspective na may natapakang kung ano man o may opinyon na ng iba?

Do you even realize how freeing and peaceful it is to look for the other side?

To look not just on your place, but on someone as well?

 Why would you never ask me back, ha?

I always ask, ask, ask for you.

On things that you feel, that you did, on what caused it to make you feel that and all.

But when did you ever ask about mine?

Tinanong mo ba kung bakit ko na-feel yon? Kung bakit ko nagawa yun?

Hindi. 

But I was waiting.

Instead of us talking about it deeply, you chose to ignore and ignore and ignore things that you never realize…

Each day, you are slowly taking my feelings for granted…. you are taking my love for granted…

You are taking me for granted.

Totoo nga. Mas dapat lang na mag-isa ka muna Popoy… dahil punong puno ka ng sarili mo.

Totoo nga. Hindi ka pa ready sa relationship, dahil hindi ka pa handa na paikutin rin sa isang tao yung mundo nyo.

O baka sakin lang.

You were never ready for me but ready for someone else?

Masyado ba kitang sinanay sa pakiramdam na may nagpupuno ng atensyong kulang na kulang ka?

Pero gaano kahirap magtanong pabalik?

Di ka ba pamilyar sa 2-way communication?

Dapat ba hintayin mo lang na mag open up sayo yung partner mo?

In getting to know each other, when someone asks you, you should ask them back.

Kaya nga getting to know each other eh. Hindi getting to know one lang.

It’s not rushing things. It’s not taking anything slow for a moment.

But it is a relationship etiquette.

So anong point?

Ang point is, you never know me.

Hindi mo ako kilala ng sobra while ako, kilalang kilala kita.

Kaya the least thing that you can ever do is to believe what your mind is telling you to believe.

Again, hindi mo ako kilala Arjay.

So don’t ever question all the things I did for you, especially on how I loved you.

Gusto mo panaluhin yang nasa utak mo? Pede naman.

Sige, papanaluhin ko rin yung nasa utak ko.

Quits lang.

Gusto mo malaman lahat nang nasa isipan ko?

Sige. Brace yourself.

“He’s so immature and full of himself.”

You are Arjay.

Masakit?

Kailangan mo mabasa yan para may magbago rin sayo bago ka pa sirain nan.

“we'll get through this, i know we are”

Right now I am crying and shaking while typing this.

June 22.

All those words you said, those hopes you gave….

All fucking went to nowhere.

Paulit ulit kong binabasa.

Paulit ulit.

Araw araw. 

Tinatatak ko.

Yung hope na binigay mo.

Paulit ulit sa araw araw, gabi gabi, pinanghahawakan ko.

Tapos dahil lang hindi kita niyakap nung nasa motor tayo non, wala na lahat?

Tangina.

Ano pa yung pagyakap na ginawa ko habang kumakain tayo?

Pagyakap na ginawa ko habang naglalakad tayo papuntang bahay nyo bago mo ko dalhin sa chowking?

Putangina. Lahat yun hindi sapat sayo?

O baka dahil natapakan yung ego mong hindi matanggap na ikaw na nag initiate tas na reject ka?

O baka naman, lahat ng bagay shineshare mo nalang sa iba na nagkakaroon na ng different opinions.

Tangina. Panong hindi ko magagawa yung bagay na yun nung araw na yun kung sa buong araw na kasama kita, sobrang nasasaktan ako sa pinaparamdam mo?

How sure are you na yung yakap na tinanggihan kong gawin ang mag-aayos ng lahat kung paiba-iba ka naman ng nararamdaman at desisyon ha?

Baka nasabi mo lang yon para i-validate yung desisyon na ginawa mo para sa sarili mo nung June 26 at July 6?

Tangina.

Eh nung habang nasa motor nga tayo, naandar. Kinakausap kita o tinatanong sa isang bagay pero hindi ka umiimik.

Putangina. I choke on that.

Even if it fucking hurts me, I fucking choke on that kasi ang nasa isip ko lang… nasaktan kita.

Ramdam na ramdam ko yung kung ano mang distant na binibigay mo pero I acted like I’m fine. Kahit inside, pinapatay ako ng sakit.

Gustong gusto ko kausapin ka pero ramdam na ramdam ko yung galit na kahit hindi mo sabihin, i-deny mo kung gusto mo… pero galit ka.

Gustong gusto ko magkaayos tayo nung araw na yun… na pagusapan natin sa heritage pero ramdam kong distant ka. Na ayaw mo. Na hindi ka ready. Na you hate and resented me.

Alam mo ba gaano kasakit sakin marinig yung sinabi mong “balak ko sana mag stay dun sa ilocos ng 2 weeks, makahinga hinga lang sana”?🥺

Na para bang wala tayong monthsarry ng June 25.

Tinanggap ko ng buong buo yung nasirang mga plano na inakala kong pinaalam mo na sa mama mo. Na tuloy na dahil pumayag kana sa naging itinerary and all.

Putangina kahit ang sakit na isiping hindi ka makakasama sakin sa Rizal kapag natuloy, tinanggap ko ng buong buo kasi alam kong ayaw mo na.

Ikaw kaya sa position ko ha? Tanginang utak meron ka sobrang gulo. Ang zigzag. Sinasabi mong may desisyon ka para sa sarili mo pero paiba iba naman.

Ang selfish selfish mo. 🥺

Sarili mo nalang lagi naiisip mo. Lagi nalang sariling nararamdaman mo. 

I can't even barely type everything right now, dahil I am crashing out. I am bawling my eyes out for every feelings I felt that time. For how I fucking tried to stay strong despite me feeling so fucking hurt and invalidated each fucking time.

Akala mo ba, hindi masakit sakin ha? Hindi porke ang strong kong tao sa mata mo, hindi ko na nararamdam ng malalim lahat–tangina. Ramdam ko. Ramdam na ramdam ko lahat 🥺

Ang papaalala ko lang ha?

I am just a fucking girl. 

I have a sensitive heart but I keep on choking my feelings just for you to feel validated. 🥺 Because you made me feel like every pain I had felt is not valid because I hurt you first.’

I fucking lower down my pride and ego just for you.

To protect your heart.

To ask for that forgiveness.

Right now habang binabasa mo to, alam kong babasahin mo to nang walang emosyon. Babasahin mo ‘to sa paraang strong yung tono.

Pero hindi kasi Popoy eh 🥺

Umiiyak kasi ako ng sobra ngayon eh.

Kasi sobrang na trauma ako sa nangyari 🥺

Kung pano mo iparamdam sakin lahat ng yun IN PERSON, sobrang sakit.

Sobrang selfish, Arjay 🥺

Do you fucking know how bad it hurts to keep fucking receiving hope only to for it to fucking end up broken again and again and again?

Pero you know what’s the difference between us? 

I never used that against you. I never fucking see you out of pain because I chose not to. Even there’s a fucking hundred of reasons to fucking hate you for what you fucking made me feel, I NEVER FUCKING CHOOSE TO SEE YOU THAT FUCKING WAY.

I MADE DIFFERENT TYPE OF LENSES FOR MYSELF JUST TO FUCKING CHOOSE THAT LENS OF LIGHTNESS IN YOU. TO FUCKING CHOOSE YOU. ONLY YOU. NOT WHAT YOU MADE ME FUCKING FEEL, NOT ON WHAT YOU FUCKING DID.. BUT YOU.

AND THAT…

I AM SO FUCKING CONSISTENT WITH THAT DECISION AND CHOICE OF MINE.

And hindi mo maiintindihan yan kasi punong puno ka ng sarili mo.

Hinahayaan mo ang conclusion na meron ka sa utak mo at ang opinyong meron ang iba KUMONTROL SAYO.

Subukan mo mag backread from day one sa convo natin until the fucking end of us kung paanong sa nararamdaman mo lang parati umiikot lahat.

Hindi lang nga sa nararamdaman mo eh, sa lahat ng bagay.

Ano ba ko sayo ha? Ego booster? sabi mo hindi. Pero ano ako sayo? Pano mo ba ko i-perceive? Sobrang baba ba ha? Na hindi mo kayang kilalanin. Na lahat ng bagay about me is not deserving to be curious for, to be asked for, to be known?

Isang beses, ginusto kong mag open up about sa graduation ng mga ka-batch natin. Kasi late ako eh. Sinimulan ko yun…

But I stopped.

When you open up about your feeling towards a certain situation—na natanggap na nila black toga nila, nainggit ka kako dahil ang tagal tagal pa ng black toga mo.

It’s your feelings, yes. Wag muna sa akin kasi feelings mo muna.

Pero tangina. Hindi mo man lang ako hinayaan mag open up ng akin, dumiretso ka na naman sayo.

Then you wanted me to fucking open up to you? To yap on you?

When everything I share about myself circulates back to you? Now tell me, how fucking safe are you to be fucking vulnerable at when everything is all about you?

Pero tinanggap ko yun sayo. Kasi alam kong sobrang daldal mo. Na alam kong sa sobrang comfortable mong maging ikaw sa ating dalawa,  na na-o-overlook mo na yung mga importanteng bagay.

Anong importante? To make the other side feel seen, valued and heard as well.

Dapat ka ngang matakot na magmahal Arjay.

Dapat kang matakot na pumasok sa relasyon.

Dahil hanggat patuloy kang napupuno ng sarili mo, you will never ever made your girl feel love.

At ayokong masira ka neto.

Unless makahanap ka ng katapat mo. O hindi lang katapat.

Makahanap ka ng someone na ‘mas’ sayo.

Sa sobrang dominant mong tao, at ako naman si submissive… di mo na napapansin na you are making the other person feel so fucking LOW about themselves.

Kaya huwag na huwag mong ke questonin yung love na binigay ko no matter how rush it feels for you.

We have different perspectives in life.

It may be a rush for you, but the right timing for me.

You really wanna let your mind win?

Okay. I will also let my fucking mind win this time.

YOU NEVER REALLY LOVE ME.

YOU JUST LOVED ME BECAUSE I WAS FUCKING THERE.

YOU DONT FUCKING SEE MY WHOLE WORTH.

YOU BASE MY WORTH ON WHAT I COULD OFFER AND DO FOR YOU.

NOW THAT WHEN I FUCKING STUMBLE AND DISSAPOINT YOU, IT IS EASY FOR YOU TO FUCKING LEAVE BECAUSE AT THE END OF THE DAY YOU NEVER FUCKING LOVE ME FOR ME.

FOR WHO I AM.

YOU JUST LOVE THE IDEA OF SOMEONE LOVING YOU.

Ang bilis mo ipagkalat naging argument natin sa lahat noh?

Asan pag po-protekta sa partner don?

You may forgive me but those people you told the most vulnerable part of me, wouldn’t.

They will have different opinions.

And those opinions may fucking influence you.

Do you fucking know how hard that was for me ha? To feel fucking naked because I was exposed. Na parang binalik ako sa trauma nang nakaraan.

Ang maging masama sa lahat.

Alam mo ba rason kung bat ako nawala sa social media noon ha?

Dahil I was fucking seen as the worst to people. I was fucking made for others to gossip. To chismis around. To fucking be the ‘pulutan’ in every table because of what I did.

And you know what I did? I trust that ex boyfriend of mine in grade 7. He fucking uploaded all our convos containing me being sexual.

Kumalat sa Signal yun. Kung gaano ako kalandi at nakakadiri.

At yun yung traumang dinala ko nang matagal na hirap akong hilumin.

Ang maging putanginang pulutan o topic sa iba’t ibang lamesa.

Kaya now mo sabihin, minahal mo ba talaga ako ha? Kung sa mata ng ibang tao, hindi mo ako nagawang protektahan dahil lang sa pagkakamaling yun.

While I was out here, reflecting on everything by myself. Even me feeling like you are so full of yourself, I never even opened that up to everyone kasi magkakaroon ng kakaibang mga opinyon.

At ayokong masira tayo, masira ka nang dahil lang sa opinion nila.

Now sabihin mo, minahal mo ba talaga ako ng totoo kung putangina, hindi mo ako nagawang protektahan mula sa opinyon ng ibang tao?

Thank you ha, sa pag man up nung sinabi nung anonymous person na yun na atleast hindi nya kulay yellow.

Pero bakit ganon nararamdaman ko love? Nung nag message sya nung una, ang bilis mo na agad mag reply.

Napansin ko nga na mas inuuna mo syang replyan nung umagang yun kesa sakin eh. Binase ko lang sa ss na pinakita mo.

Hindi ko intensyon maramdaman mong parang kasalanan mo pa na full of passion ka sa kanya.

Pero hanggang kelan ka ba magpapakontrol sa kanila ha?

Sa sinasabi nila sayo o sa atin.

Hanggang kelan? Hanggang kelan mo hahayaang maging importante sila sa buhay mo at hinahayaan mong kumontrol din to sa lahat ng desisyon mo?

Puta. Never ko ngang intensyon na maparamdam sayo na kasalanan mo at nag rereply ka pa kasi pero ayun naramdaman mo.

Alam mo, isipan mo nalang yan eh. Utak mo nalang nagsasabi na ganyan maramdaman mo eh. Tangina, nag-ask ka ba sa perspective ko? Hindi naman diba. So meaning pinanalo mo yung sinasabi ng utak at nararamdaman mo para lang ma-validate man yung kung anong kadiliman ang niyayakap mo.

GAANO KA COMFORTABLE DYAN SA DILIM HA? Bakit patuloy mong pinipili yan?

Yes, palangiti ka pero may bigat kang dinadala.

Okay. I know. Thank you for telling me.

Pero hindi naman dapat laging ganon. Laging piliin yung dilim na na-o-overlook mo na yung liwanag.

Paano ka mag go grow nan kung ikaw naman naglulunod sa sarili mo sa mga isipang hindi mo naman dapat tinatanggap.

Tangina. Paulit ulit mo nalang hinahayaan yang utak mo ang kumontrol sayo.

Paulit ulit nalang na ikaw ang biktima, minamali ng lahat... 

Fuck arjay I’ve been there. Worst than you can fucking imagine.

Kaya alam ko at kilala kita. 

Kaya kitang maintindihan ket pa hindi mo na maintindihan sarili mo because I’ve been fucking there.

At alam kong hindi ganon kadaling lisanin yan kasi ayan yung comfort zone mo.

Comforting ang darkness noh? Kasi ayan ang alam mong familiar sayo.

Kaya I know saying things like choose another perspective, choose the good side and bullshit will not make sense or it will not help with your situation.

Pero shit. Mahal na mahal kita kaya gusto kong sabihin sayo lahat ng to eh.

Basahin mo nang paulit ulit yung masasakit na salitang sinabi ko hanggang sa mamanhid ka.

Hanggang sa ma realize mong kailangan mong mas maging malakas kesa sa utak mo.

Ma-realize mong THERE’S FUCKING MORE TO THE OTHER SIDE THAN THAT FUCKING SIDE YOU ARE CHOOSING RIGHT NOW.

Tangina. Sana nga fixable ang mga salita.

Kaya sana yung mga desisyon at hope na binigay mo nung June 22, sinabi mo nung May 27 ay fixable din. Kasi hindi mo napanindigan eh.

Kaya eto mahal ah. Piliin mo na lahat ng masamang nangyari satin, sige tatanggapin ko.

Pero eto ang hindi ko kayang tanggapin.

Ang kwestyunin mo yung pagmamahal ko sayo nang dahil lang sa pakiramdam mong NA-MALI KITA!

WAG NA WAG MONG KU KWENSTYUNIN YUNG PAGMAMAHAL NA BINIGAY KO SAYO! 😤

TINANGGAP KO NANG BUONG BUO NA NAKIKITA MO NA  AKO BILANG PAGKAKAMALI O. BILANG NAGBIGAY NG TRAUMA SAYO KAHIT SOBRANG SAKIT SAKEN.

“tbh, it is also hard for me to let go but u did give me reasons to leave you too. even tho, pinapalabas mo yung inner child ko sa tuwing kasama ka, nabibigyan mo lang din ako ng trauma after it because of your unresolved traumas. just like i said, domino effect.”

“nabibigyan mo lang din ako ng trauma after it” 

na para bang kada pagmamahal na binigay ko ay may traumang kapalit ampotek. ayusin mo nga composition mo! 😤

HOY POPOY! SIGE NA TINGNAN MO NA KO BILANG TRAUMATIC EXPERIENCE. KET IIYAK KO PA YAN GABI GABI O ARAW ARAW. IIYAK KO SA BUS, SA JEEP! SA TRICYCLE!  KAKAYANIN KO.

PERO SUBUKAN MO LANG NA KWESTYUNIN PAGMAMAHAL KO AND I WILL HATE YOU FOREVER IN THIS LIFETIME!

GRABE HA? NA-TRAUMA DIN NAMAN AKO SA GINAWA MO! SA PAG-IWAN, PAGBALIK, PAG-IWAN ULIT. SA PATULOY KONG PAG REACH OUT NA WALANG REPLIES AND ALL. SA THINKING NA SIRANG SIRA NA KO DYAN SA BUONG ANGKAN MO AT MGA  KAIBIGAN MO. AND I NEVER EVER RECEIVED AN APOLOGY FOR THAT BECAUSE YOU THINK IT IS JUST RIGHT FOR YOU AND YOU HAVE ALL THE MEANS TO DO WHAT YOU DID BECAUSE I HURT U FIRST!

KALA MO HINDI AKO DUMAAN SA MALUPIT NA ANXIOUSNESS SA NANGYAYARI SATIN NON HA?! KET ALAM KO NANG MASAMA NA TINGIN SAKEN DYAN NG FRIENDS MO, NAGTANONG PA RIN AKO SA KANILA ABT YOU!

OY KATRAUMA DIN GINAWA MO AH! QUITS LANG TAYO!

KAYA WAG NA WAG MO TALAGANG KE KWESTYUNIN YANG LINTEK NA PAGMAMAHAL KO SAYO HA!

I MIGHT BE SO OVER CONFIDENT ABOUT THIS.

PERO YANG PAGMAMAHAL NA BINIGAY KO IS SOMETHING NA HINDI MO NA MAHAHANAP SA IBA.

Tapos ano? For you to feel better about it ay iisipin mo nalang yung trauma na binigay ko sayo kaya mag ja justify ka na ‘di rin naman worth it yong pagmamahal na yon kasi nga natrauma ka sakin?

SIGE GAWIN MO YAN GO!

PERO ETONG TATANDAAN MO!

PAG NA DEVELOP NA YANG FRONTAL LOBE MO AT NA REALIZE MONG MINAHAL KITA KAHIT IKAW PA YUNG PINAKA MAKASARILING TAO SA BUONG UNIVERSE, IKAW ANG PINAKA SAD BHOI, PINAKA BINIBIKTIMA ANG SARILI O KET IKAW PA ANG PINAKA WORST PERSON ALIVE,, MINAHAL KITA HIGIT PA DON AT KAPAG TSAKA MO LANG NAREALIZE YON NANG HULI NA…

WAG NA WAG KA NANG BUMALIK SAKIN!

I mean yep, di mo naman na talaga ako babalikan eh.

Pero potek, wag na wag kang babalik sa ganyang rason. 

Subukan mo lang talaga!

Hindi ko man alam gagawin ko if ever bumalik ka nga since mahal pa kita pero I am for sure know what will I feel dahil MASAKIT! MASAKIT NA KAILANGAN MO PANG MA-TASTE YUNG IBANG TAO PARA LANG MA REALIZE NA WORTH IT AKO SAYO!!!!

Pero love sorry, biglang may intrusive thoughts ako.

Bakla ka ba?

I mean, hindi para mag insulto ah.

Kasi naman, na-feel ko talagang parang lalaki ako non sa relationship.

O like parang feeling ko may chemistry kayo ni Carlo o Aizhelle (na supposedly lalaki)

Kasi kung oo, okay lang naman yon sakin love 🥺 tanggap ko naman eh

Kasi naman feeling ko talaga hindi mo ako fully like. Hindi mo talaga ako nakikita.

Tapos hindi ka nahohorny saken.

Sorry na love pero 🥺 kaya ba hindi mo ako kayang mahalin ng husto kasi narerealize mo bang bading ka din???

Sorry Popoy 😭 i don’t know what to feel anymore.

If ever nga na ganon ka, pede ba tayo maging friends nalang pls? 😭😭😭😭 gusto kita maging bestfriend huhu wala ako kaibigan na may akmang wavelength ng mind. Yung as in pang 22 yrs old talaga. Unlike me na may halong pang trentahin na 🥺

I don’t know what to feel anymore.

I feel so shit everyday. Repeating the same convo. I feel shit for feeling like I am starting to see you in a dark light.

Pero hindi. Ayoko. Pipiliin ko yung Popoy sa mabuting liwanag.

Mas payapa pag iniimagine ko nalang na hindi mo ako hate. Na mahal mo pa rin ako. Na nasasaktan ka rin for me. Yun nalang. Lokohin ko nalang sarili ko para hindi kita makita sa dilim.

Sobrang comforting ba ng kalungkutan? Isiping miserable ka dahil lagi kang namamali?

Kung yan yung comfort sayo, then go ahead magpakalunod ka dyan

Basta ako magpapakalunod sa version of you na hindi pinipili yung utak nyang ma-ego o ma pride. Yung nakakaintindi nang malawak na perspective.  Yung hindi nilulunod sarili sa masasamang isipan.

Dun ako sa Arjay na mahal ako. Kesa sa Popoy na sobrang kinakain ng sarili.

Lapit na birthday mo. Balak ko nga bumili ng cake at mag-celebrate mag isa for you. Pati sa grad mo pero wag nalang. Para akong tanga eh.

Parehas lang natin nasaktan isa’t isa.

Pero pakiusap lang. Favor lang. 

Kalimutan mo nalang ako kung ang naaalala mo lang sakin ay yung nakapagpasakit sayo.

Kalimutan mo nalang na may nag e exist na Arabella sa mundong ‘to.

Please lang.

Wag mo na ikwento ang nangyari satin sa iba. Sa mga tao mo. 

Ibabalik ko lang yung sinabi mo ah?

KONTING RESPETO lang din sana sakin.

Vulnerability ko pinakita mo sa lahat eh.

Ginawa ko naman lahat para mahalin, intindihin at ipaglaban ka eh pero hindi na-a-appreciate.

Ginawa ko lahat para lang magustuhan mo. 

Para lang patawarin mo.

Tama na yun siguro.

Kaya please. Kapag magkaroon ka ng bagong kausap, bagong girlfriend… wag mo na sabihin yung 1 month relationship mo sakin.

Burahin mo na ko sa utak mo at sa lahat.

Kalimutan mo na ko. Pretend as if I never came into your life.

Kasi ayun gagawin ko Arjay.

Kasi puro sakit na rin naaalala ko sayo o sa atin.

Kaya mas pipiliin ko nalang burahin ka sa mundo ko. Sa utak ko.

Wala akong nakilalang Arjay Vience Lelis Somera in this lifetime.

Kahit gaano pa kita kamahal… 🥺

Pero ayoko nang maalala ka pa.

Kalimutan na natin ang isa’t isa ng tuluyan.

Let’s pretend na walang nangyari satin. Walang naging Arjay at Arabella.

Lahat ng yon, pati ang mga magagandang alalaa.

Yung unang kita natin sa greenfields.

Yung pag-alalay mo sakin sa chilltop edsa.

Yung napawisan noo mo sa sobrang init ng parking lot sa baba ng chilltop.

Yung sinundo mo ako from starbucks.

Yung unang pasok ko sa mundo na meron ka. Yung nakilala ko pamilya mo.

Yung nakainuman natin sila Jolina.

Yung Novelino na nasira yung package.

Yung pag allow mo na mag work from home ako sa bahay nyo.

Yung kaldereta ni Maam somera na ang tinira mo sakin puro gulay lang.

Yung paghugas mo ng plato lagi.

Yung pagiging matulungin mo sa lahat. 

Yung pagtanong mo nang “Ano kailangan?”

Yung paglibre mo ng alak.

Gumamit ka ng posporo sa gin.

Yung pagtawa mo na parang bata habang nanonood ka ng youtube.

Yung excitement mong ishare yung sa Ojt mo.

Yung umulan tapos wala kuya mo.

Yung fresh from the bath ka na humiga sa kama katabi ko

Yung naglalakad tayo sa may Parqal kasama mga dogs na may music sa background tas naglakad ka sa may poste ba yun tas nagpakita ulo mo in a quirky way.

Yung plinastik mo yung tae.

Yung naging aso ka tas quirky ulit kasi ayaw mo ako maghawak ng bag ko.

Yung pag-ihip mo sa bubbles na may physics.

Yung pagiging hospitality management student mo.

Yung pag strum mo ng guitar gamit ang pakyu chord (G-chord).

Yung pagdaldal mo sa rooftop non na kasama natin mga pusa.

Yung antok na antok kana pero hinatid mo pa rin ako sa bahay tas nagtalo pa tayo sino dapat mauna pumasok sa gate kasi gabing gabi na, need mo ako protektahan from adik.

Yung ‘milo fetch!’

Yung natakot ka sa kay Nikki sa obsession.

Yung pagtambay mo sa tindahan non na kasama tita mo tas nangungulangot ka.

Yung nagpapa xerox ka tas dos lang binigay.

Yung hindi ka makatulog sa apartelle, winatch mo lang ata ako humilik.

Yung sayaw natin sa apartelle.

Yung pag make up ko sayo.

Yung una nating higa sa kama mo.

Yung una nating halik.

Unang yakap.

Unang pasok mo sakin.

Unang pagtulog nang magkasama.

Unang beses na narinig kitang nagsabi ng “mahal ko” as call sign…

Lahat ng memories. Mapa good and bad.

Lahat lahat.

Pati ikaw.

Yung existence mo.

Si love.

Si mahal ko.

Si Popoy.

Si Arjay.

Si Vience…

Lahat nang yon, buburahin ko na.

Kaya sana please, burahin mo na rin ako. Kalimutan na nating may naging tayo. Walang nangyari ganon sa buhay natin.

Kahit mahal na mahal pa kita…

Mas mahal kita kesa sa sarili ko…

Pero tama na.

Ayoko na…

Kakalimutan na kita nang tuluyan.

Kaya sana, kung ang kalimutan rin ako ng tuluyan ang magpapalaya sayo sa sakit... kalimutan mo na sana rin ako.

I love you deeply with my soul... 🥺 and that's the truth no one could ever take away from me.

I loved you deeply, but somewhere in loving you, I lost the last piece of myself that I still knew.

and I'll search the universe...

not until I can find you again...

but until I can find myself again... this time.. 🥺

Happy not 1st monthsarry again... (June 22, 2026, the day you comeback to me. I loved you far more deeply than you ever knew 🥺)

July 22, 2026