Ej ogólnie to ja coś piszę czasami_

Przynajmniej się staram, rozumiecie. Ale ogólnie jakby ktoś chciał sobie poczytać, zamieszczam brudy poniżej.

Do lustra

Główny problem zawsze był w Tobie

Bo ciągle myślisz, że ktoś Cię naprawi

Ale nikt nie chce odbudowywać nic kiedy

Ty chcesz to jak zwykle znowu zawalić

Mimo, że chcialbyś mieć jakąś asekurację

Chcialbyś znów liczyć na pomoc i wsparcie

Żeby ktoś się znowu pochylił nad Tobą

Tylko powiedz mi, po co, skoro za sobą

Zostawiasz każdą wyciągniętą ci rękę?

Tak, jakbyś liczył, że będą następne.

Nie wierzę, że ciągle jesteś taki żałosny

Te parcie na rozwój, te krzyki o bólu

Jeśli Ci źle to powinieneś z tym skończyć.

Chyba zapomniałeś, że jesteśmy dorośli.

Tylko, że Ty wolisz krzyczeć do tłumu

Żeby myśleli, że pracujesz nad sobą

Łatwo to ukryć za szklaną powłoką

Kolejnym pisanym po cichu wierszem.

Tak, jakbyś liczył, że będą następne.

Do twarzy w lustrze

Znowu to zrobisz i zostawisz wszystkich.

I znowu to zrobisz na jakieś trzy dni.

Ludzie zawsze byli i będą zawistni.

Choć Tobie tak ciężko jest żyć z tym.

I boisz się przyznać do awersji do ludzi,

I do tego, że musisz się z myślą budzić,

że brzydzą cię wszyscy ludzie za oknem,

ale tak samo Cię brzydzi umrzeć samotnie.

I wiem, że jesteś za słaby, żeby to zrobić,

Ale już chyba im jesteś to winien

Za słowa i czyny,

Za powody do winy,

Za życie w goryczy,

Za krzywdy i blizny

Bez znaczenia, Czy

Robione świadomie

Ale chyba jesteś im winien stąd odejść.

Z wątpliwością

Pośród tylu dróg

Pod stopami gruz

I sen mnie składa

Chciałbym być sobą już

Lecz nie mogę znów

Bo się chyba rozpadam

Czuję się jakbym miał skakać

Ale i tak już spadam

W tym zostańmy na moment

Kiedy się chciałem podnieść

Życie kazało klęczeć

To dlatego zabijam się w sobie

Z niepokojem

Ciepłe miejsce,

cudze miejsce

wina leży w kwiatach.

Drugie miejsce,

trzecie miejsce,

cicha iskra światła.

To, co Cię rani,

jest z cudzej ręki.

Nie obwiniaj świata.

Gdy chcesz więcej,

licz na szczęście,

Na nic zda się praca.

Lepiej samemu

znaleźć prawdę,

nim znajdzie Cię sama.

Z niepewnością

Pod stopami grunt

Pod stopami lód

I się potykam

Chciałbym więcej snu

Lecz nie mogę już

I znowu przysypiam

Nie chcę milczeć już

Lecz brakuje słów

By je ktoś odczytał

Mimo wielu twarzy tu

Żadna nie ma ust

Czyli nikt nie wzywa

Czuję, że znikam znów

Jak na papierze tusz

A miałem być wieczny

Nastał nowy dzień

Odbierając tlen

A chciałem być lepszy

Do obserwatora

Ile trzeba siedzieć w ciszy,

by w końcu odzyskać duszę?

Po jakie mapy trzeba sięgać,

by się przestać gubić w tłumie?

Jakie książki trzeba czytać,

By móc to wszystko zrozumieć?

Za kim iść i kogo słuchać,

Gdy już nie wiem, jak to unieść?

Cisza krzyku

Susza płaczu

Powiedz, ile zostało nam lat?

Znaki pytań

Symbol krzyku

Czy dasz mi ujrzeć światło dnia?

Do końca

Czy dopiąłeś tutaj już wszystko?

Jeszcze, zanim skończy się żalem?

Cicha wizja kończącego się świata.

Mam nadzieję, że nastanie niebawem.

Najgorsze, co powie reszta, prawda?

Tak, gdybyś już żegnał się z światem.

Tylko, po co by mieli nad Tobą płakać?

I tak nic to nie da, od tego nie wstaniesz.

Najgorsze jest to, że tego nie wstrzymasz.

A Ciebie już nawet to nie będzie obchodzić.

Będą marnować czas, go trwonić do jutra.

To może lepiej się było nie rodzić.

Do autora

Pamiętacie listy jakie pisał Kafka?

Te o bezgranicznej miłości do Mileny

Gdzie "klatka poszła szukać ptaka",

Gdzie "miłosci noża" targały omeny.

Gdzie przy "szafach, fotelach, biurkach,"

Wśród burzy żalu swój marazm zakłócił,

Aż się w błogiej czułości oddał ramiona

I na stan miłosnego uniesienia nawrócił?

To chyba niedobrze,

Bo potem ją rzucił.

W złą stronę

Znowu czuję, że stłumiłem myśli.

Znowu czuję, że zawodzę bliskich.

Powoli spadam w dół i czuję wiatr.

Proszę, w tym na moment zamilczmy.

Będzie czas się skupić na wszyskim.

Pewnie minął z rok jak się widzieliśmy.

Wybacz, że nie pytam co u Ciebie,

I wybacz, że nie piszę codziennie

Boję się że możesz nie tęsknić jak ja

I myślę że domysłem muszę się obejść.

Nie wiem czy dalej jesteś tu przy mnie

Właściwie, dawno mogłaś już odejść.

Może to wszystko jest w mojej głowie?

W konieczną stronę

Może to wszystko jest w mojej głowie?

Właściwie, dawno mogłaś już odejść.

Nie wiem czy dalej jesteś tu przy mnie

I myślę że domysłem muszę się obejść.

Boję się że możesz nie tęsknić jak ja

I wybacz, że nie piszę codziennie

Wybacz, że nie pytam co u Ciebie,

Pewnie minął z rok jak się widzieliśmy.

Będzie czas się skupić na wszyskim.

Proszę, w tym na moment zamilczmy.

Powoli spadam w dół i czuję wiatr.

Znowu czuję, że zawodzę bliskich.

Znowu czuję, że stłumiłem myśli.

Partes Divisium I

Ma suche usta wygięte jak banan

zamknięty w czterech ścianach

zbiera to co ciągle go scala

nie może złączyć się w jedno

mimo, że taki był zamiar

kluczem ostaje się wiara

wiara w idealne jutro które ma nastać

zostaje śmiać się i klaskać

oczy się szklą, jak chmura deszcz

nacina i rozmywa się świat tak

zamknięty w konsternacjach

nad tym co dalej i żyć jak ma

tak w głowie zamknięty mały jest chłopiec

a jego opis wygląda trochę jak ja

Partes Divisium II

Mam suche usta wygięte jak banan

zamknięty w czterech ścianach

zbieram to co ciągle mnie scala

nie mogę złączyć się w jedno

mimo, że taki był zamiar

kluczem ostaje się wiara

wiara w idealne jutro które ma nastać

zostaje mi śmiać się i klaskać

oczy się szklą, jak chmura deszcz

nacina i rozmywa się świat tak

zamknięty w konsternacjach

nad tym co dalej i żyć jak ma

tak w głowie zamknięty mały jest chłopiec

a jego opis wygląda trochę jak ja

Partes Divisium III

Mam suche usta wygięte jak banan

zamknięty w czterech ścianach

Zamknięty we własnych ramach

O wytartych złoceniach jak w bramach

Pokryty cały jest w ranach

Na zewnątrz, w środku by nikt ich nie znalazł

Moje jutro by mogło nie nadejść

Chyba nie chcę na nie już patrzeć.

Oczy się błyszczą, jak chmura burzą

uderza i niech płonie ten świat tak

Jak nigdy, otwarty na aberracje

Odchylony od standardu i tak na mnie patrzcie

Tak w głowie zamknięta jest bestia

A jej opis jest moim obrazem

Te drobne.

Odeszła tylko ciałem

Duszy nie było, więc nie zostanie

W jej oczach łzy

W moich tak jakby rozczarowanie

Myślisz, że śmierć to ucieczka?

Nie, nie, śmierć to jest wyścig.

To nie tak, że czuję za coś się winny

Wolę zrobić coś sobie zanim zrobię to innym

Ciężko zdusić emocje

W imadle między piekłem a niebem

Ciężko jest zrozumieć

Że to, co mamy w tym wszystkim to siebie

Łatwo popełniać te same błędy

Za drugim trzecim i czwartym zakazem

Delikatnie spływa po twarzy krew

Ale już jej nie czujesz tym razem.

Dla niej

Wolałbym, żeby nikt nie pytał co u mnie

Lecz od kiedy jesteś, pytania są częstsze

Coraz ciężej to wszystko wyminąć, to minie

Ale teraz jak wodę w usta nabieram powietrze

Też bardzo rzadko pytam "co u Ciebie?"

Choć wiem, że powinienem pytać częściej

Ciężko zrozumieć, że niektórzy tak wolą

A, że lubią rozmawiać z ludźmi? Tym ciężej.

Wśród osób trzecich to musi być zabawne

Jak tak dwie osoby mogą trzymać się razem

Jedno współgra z ludźmi a drugie wcale

Dodając jeden do jeden, dziwne równanie

Miasto przygasa po cichym niebem.

Zza okna wśród gwiazd dziwne zjawienie

Ciągle istnieją choć nikt nie wie czemu

To jesteśmy my, jak na księżycu cienie.

O niej

Nie wierzysz w to, co mówi radio

Wierzysz w to, co wewnątrz

Wnętrze szepcze, że to zbyt dziwne

By móc w końcu odetchnąć

Sam wiem, jak ciężko jest zaufać,

zaraz po tym, co się przeszło

Dla mnie jednak najważniejsze jest

To, że chcesz być tu, ze mną

Dwójka ludzi z dwóch różnych miast

Dwieście kilometrów i drogi szmat

To problem, który chcę zostawić na potem.

Dwójka ludzi z dwóch różnych miast

Dwa serca, kolejno róża i chwast

To problem, z którym nam obu jest dobrze.

Bez niej

Dziękuję Ci za ten rok

Ale w sumie to bardziej za przeszły

Bo w nim Ciebie nie było

I Ciebie nie będzie w następnym

Czas ran może nie leczy

Ale przynajmniej zaciera ślady
I mogą zmieniać się czasy
Ale nie zmieni się nic poza tym

Dziękuję Ci za ten rok

Za jedno wielkie rozczarowanie

Nigdy więcej się nie nabiorę

Na lojalność i zaufanie

Dziękuję Ci za ten rok

Rozumiesz? Dziękuję bo zrozumiałem

Że na nic są warte starania

Kiedy się budzisz sam znów nad ranem

Amen

Samoprezentacja

Rocznik zero pięć

I przez to trochę wstyd mi

Wszyscy wokół naiwni

Ja za to obwiniam liczby

Trochę głupio było

Tak uciekać od rodziny

Czuję, że kilka słów

I się przekręci licznik

Nie żeby któreś z nas

Było jakkolwiek chciane

Ale słowa normy ludzie

Wbijają nam się na banię

Nie żeby któreś z nas

Było jakkolwiek chciane

Nigdy nie było łatwo

I raczej już tak zostanie

Jednak nie ma sensu

Tego mieć za złe

Życie kręci tempo

Czasem zmienia je

Chociaż znów jest ciężko

W tym pozbierać się

Rodzimy się bez wstydu

I chyba tak powinniśmy biec

Samoizolacja

Proste myśli, szczere serce.

W dłoniach sztuczne kwiaty.

Miałaś wiele, chciałaś więcej.

Przyszłość kół zębatych.

Wielkie sny, spore nadzieje.

Wszystko rozbite na raty.

Stara miłość? Nie rdzewieje.

Jak więzienne kraty.

To koniec.

Page updated

Google Sites

Report abuse