Als kind woonde ik in Waarschoot. Daar ben ik ook naar de lagere school geweest tot ik 12 was. Daarna ben ik 2 jaar naar het PTI geweest om tot slot nog 2 jaar slagerijschool te doen in Ter Groene Poorte in Brugge.
Embedded Files
Waarom ik voor de slagerijschool gekozen heb?
Dat zit zo: toen ik 14 jaar oud was, begon mijn oudere broer Filip te werken in een slachterij: de nv Ryckaert in Eeklo. Toen ik eens meeging naar zijn werk, vroeg zijn baas of ik zin had om ook te komen helpen. Dat heb ik gedaan en het beviel me zo goed dat ik gekozen heb voor de slagerijschool. In het begin werkte ik enkel in de weekends. Eens afgestudeerd, ik was toen
16 jaar, ben ik er definitief begonnen. Samen met mijn broer heb ik er mijn hele loopbaan gewerkt, tot ik in 2022 op mijn 61ste met pensioen ging. Helemaal met pensioen ben ik trouwens nog steeds niet want ik werk er nu als flexwerker op maandag en donderdag. Je moet weten: mijn werk is altijd mijn hobby geweest.
Op school was ik geen slechte student maar de algemene vakken zoals wiskunde en geschiedenis boeiden mij niet zo. Waar ik wel heel goed in was, waren de praktijkvakken. Ik kon goed met messen overweg: snijden en versnijden waren helemaal mijn ding. Doordat ik in het weekend al in de slachterij werkte, kon ik dat al.
Toen ik eenmaal aan de slag was op mijn werk, was ik er vlinder. Dat betekent dat je overal kan ingezet worden. Zo leerde ik alles in het bedrijf.
Ik heb altijd heel lange dagen gewerkt. Tegenwoordig werk ik nog 2 dagen per week. Daarnaast leer ik met de computer werken bij Ligo en probeer ik elke dag 3 uur te fietsen. Ik heb een koersfiets die mij fit en gezond houdt.
Toen ik met pensioen ging, besliste ik om computerles te volgen. Ik had nog nooit met een computer gewerkt en wist niet goed wat je er allemaal mee kon doen. Ik had een beetje schrik dat het te moeilijk zou zijn voor mij. Eerlijk gezegd stond ik ook niet echt te springen om met de computer te leren werken. Waarom ik dan toch de stap gezet heb? Eigenlijk een beetje door de maatschappelijke druk. Overal waar je komt, staan schermen en computers. Als je je wilt aanmelden in het ziekenhuis bijvoorbeeld. Je voelt overal dat digitaal mee zijn steeds belangrijker wordt. Tot voor ik les volgde, rekende ik altijd op mijn vrouw, maar stel dat ik er alleen voor zou staan, dan wil ik mijn plan kunnen trekken.
"Ik leer nieuwe dingen en blijf op die manier mijn hersenen trainen."
Nu zit ik in module 3 en is mijn interesse alleen maar toegenomen. Ik ben echt blij met alles wat ik al kan en wil graag nog meer leren. Bijna elke avond ben ik op mijn computer bezig. Bol.com, muziek beluisteren op YouTube, het weerbericht bekijken ... Ook andere dingen die ik in de les leerde, blijf ik oefenen. Zo maak ik regelmatig een tekst met een foto bij. Ik zou mijn computer niet meer kunnen missen!
De lesgever speelde een grote rol in het wegnemen van de angst die ik in het begin had. Hij legt alles heel goed uit. Hij neemt zijn tijd om alles aan te leren. Er wordt niets geforceerd.
De lesgever heeft aandacht voor alle cursisten en zorgt ervoor dat iedereen kan volgen. Iedereen wordt geholpen en dat geeft een heel goed gevoel.
Vroeger kende ik niks anders dan werken.
Via Ligo leer ik nu een totaal nieuwe wereld kennen: die van de computer. Dat zorgt ervoor dat ik mij meer betrokken voel in de veranderende samenleving. Ik heb nog geen smartphone. Dat wordt mijn volgende cursus in Ligo: werken met de smartphone en daarna: bankieren.
Wat ik interessant vind aan Ligo is dat je er nieuwe dingen leert, maar ook sociaal contact hebt. Als je met pensioen gaat, valt er een groot stuk sociaal contact weg. Dat vangt Ligo op. Ik leer nieuwe dingen en blijf op die manier mijn hersenen trainen. Samen met de babbeltjes in de pauze geeft dat een goed gevoel. In Ligo voel ik mij echt thuis.
Kim en Robert
Google Sites
Report abuse