Onze tocht begon in hun lokalen aan het Sint-Annaplein. Een plek die niet overloopt van daglicht en gezelligheid, maar waar mensen het beste maken van wat hun gegeven wordt. Waar er altijd iets lekkers op de tafels staat. En een aantal likken verf recent wat meer kleur brachten.
Ik kwam er lesgeven zonder goed en wel te weten wat ik kon verwachten en
zonder te beseffen wat voor een mooie kans ik kreeg. Wat voor rijke reis er in het verschiet lag.
Zoals vaak wanneer je ergens naartoe gaat, staat een goede voorbereiding bovenaan op de to-dolijst, maar: als je niet goed weet waar je heen zal gaan, noch met wie, heb je eenvoudigweg de stroom van de dingen te volgen.
Te durven loslaten en te vertrouwen dat het pad zich al gaande ontvouwen zal.
"Elke muizenstap van belang."
Het werd vanaf bijeenkomst 1 glashelder dat ik met mijn mooie werkbundeltjes niets zou bereiken als we niet eerst een stevige basis van veiligheid, vertrouwen en verbinding hadden.
Want wie was die vrouw die het hier eens ging komen uitleggen? Besefte ze wel in welke omstandigheden zij allemaal zaten? Zij had makkelijk praten, met dat perfecte leven van haar.
De weerstand en vooringenomenheid hing in het begin bij sommigen voelbaar in de lucht. Af te lezen van de gezichten, leesbaar tussen de regels van hun spreken door, ... en soms heel expliciet benoemd.
Mijn lesplanningen van mooi klinkende modules zoals “Rust in je hoofd”, “Omgaan met stress”, “Zelfzorg”, ... gingen een tijdje de diepvries in.
Hier viel eerst ander werk te doen.
We maakten samen onze gemeenschappelijke aarde vruchtbaar.
Traag maar gestaag.
Elke muizenstap van belang.
“Veel te kort, die modules!”
Een wat andere mindset creëren kost tijd, maar loont de moeite.
We gingen aan de slag met dankbaarheidsdagboeken en allerlei kleine oefeningen om de focus wat te verschuiven van aangeleerde hulpeloosheid en slachtofferschap naar dankbaarheid en gerichtheid op al wat er wél is in het leven, hoe klein ook.
Hoe beter je de mooie dingen kan zien, hoe minder snel je in stress schiet, hoe positiever de beleving van je dagen, hoe meer ontspannen je lichaam en hoofd, ... hoe makkelijker je iets nieuws kan leren. En dat laatste, daar wil je als lesgever natuurlijk heen!
Er vallen boeken te schrijven over de modules die we samen doorgingen en vooral: hoe. Hoe die bijzondere groep mensen bleef opdagen en ervoor gaan.
Verhalen waarin eerst voluit kopje-onder gegaan werd, veranderden langzaamaan en hier en daar in verhalen van wat wél.
Van de ergernissen naar elkaar toe, raakten de hardste randjes afgevijld. Spreekangst maakte plaats voor spreekdurf, uitbarstingen voor even op de rem gaan staan en nadenken vooraleer te reageren.
Er werd geluisterd naar elkaars verhalen. Tips uitgewisseld rond wat werkt en helpt in eigen leven. Met humor naar eigen patronen gekeken. Elkaar aangemoedigd in merkbare vooruitgang.
En langzaamaan… kon ik mijn werkbundels boven halen.
Kwam er meer en meer ruimte voor theorie.
Hoewel die vanaf dag 1 ongemerkt doorheen alle klasgesprekken geweven werd, kon die alsmaar explicieter aan bod komen.
Werd er thuis hier en daar aan de slag gegaan met ontspanningsoefeningen.
Stevig nagedacht over wat er allemaal helpend is bij grote stress.
Hoe je aan zelfzorg kan doen in de kleinste dingen.
Waar er eerst veel weerstand was om de lessen op een dag in Ligo te laten doorgaan in plaats van in de vertrouwde lokalen van het BMLIK, ging onze laatste module door in de Kolveniersgang.
Daar hoopte ik van in het begin op. Deel uitmaken van een school, les mogen volgen in zo een mooi gebouw, nieuwe mensen ontmoeten in de pauzes, de blik verruimen richting andere modules, zijn voor de cursisten heel waardevol.
foto: Vicariaat Onderwijs bisdom Gent vzw
Elk deed hun best om aanwezig te kunnen zijn!
Wie het wat spannend vond, kwam de week ervoor al eens een koffietje drinken in de cafetaria, ter verkenning.
Wie niet mobiel was, werd met de fietstaxi gebracht en gehaald.
De klas liep vlot vol, een half uur vroeger dan de start van de les.
“Veel te kort, die modules!” was de slotsom in onze laatste bijeenkomst.
Wat nu met die maandagnamiddagen? Konden we niet gewoon samen verder leren?
Er staat voor volgend schooljaar op vraag van het BMLIK en hun leden alvast wat moois op stapel.
Wie weet lees je er op een dag hier weer wat meer over?
Hanne
