EP 1. ผจญภัยในป่าลึกและผีบังบด                

เรื่องเล่าจากพระป่า  ตอน  ผจญภัยในป่าลึกและผีบังบด           

  เรียบเรียงโดย กัณหา ชาลี

อีกสองวันต่อมา พระภิกษุหนุ่มก็เดินทางต่อกลับไปยังป่าคอนพระเพ็ญ  ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 3 กิโลเมตร  เมื่อย้ายมาปักกลดใหม่  ก็ต้องอธิษฐานปักกลดใหม่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง  ขณะที่กำลังเดินรอบต้นไม้เพื่อพิจารณาว่าจะปักกลดได้หรือไม่ได้นั้น  ก็มีเสียงพูดดังขึ้นว่า  ที่นี้เป็นบ้านเป็นที่อยู่ของพวกผม  พระภิกษุหนุ่มจึงมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบใคร  พอเดินสำรวจต่ออีก ก็มีเสียงดังขึ้นอีกว่า ที่นี้เป็นบ้านของพวกข้าพเจ้าเอง  เสียงดังขึ้นมาอย่างนี้สองถึง สามครั้ง  พระภิกษุหนุ่มก็ยุติการปักกลดใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น  จึงเดินหาที่ใหม่ที่ไม่มีเจ้าของอยู่  ทั้งมนุษย์  อมนุษย์ และสัตว์   อีกทั้งลูกไม้ที่อยู่บนต้นไม้   ซึ่งจะมีสัตว์มากินลูกไม้   เช่น นกมากินลูกไม้  เมื่อนกมากินลูกไม้ งูที่หาอาหารก็จะมากินนกอยู่บนต้นไม้ 

นกและงูก็จะตกลงจากต้นไม้ลงมาข้างล่างหรือมาถูกกลด หรือขณะเดินจงกรมอยู่  งูก็จะฉกเอาได้  เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายต่อชีวิต  พระภิกษุที่ออกเดินธุดงค์ก็จะต้องศึกษาหาความรู้ในการเดินธุดงค์กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์อีกทั้งศึกษาธรรมชาติของป่า สัตว์ที่อยู่ในป่าเสียก่อน เพราะความหิวของสัตว์อาจจะทำอันตรายได้ถึงชีวิต 

แม้แต่สุนัขที่เราเลี้ยงเวลามันแย่งอาหารกันกิน ถึงกับกัดเจ้าของก็มีมามากแล้วสิ่งอันตรายที่ไม่ควรไปขัดขวางมีดังนี้  หนึ่งสัตว์กำลังจะเสพกาม  สองสัตว์กำลังต่อสู้กัน  สามสัตว์กำลังหิว  สี่สัตว์กำลังหวงเจ้าของ อันตรายต่อเจ้าของได้และอันตรายต่อบุคคลที่อยู่ใกล้ จำเป็นต้องหนีให้ไกล   แต่เพิ่มมนุษย์อีก คือ ผู้สูญเสียผลประโยชน์  ผู้สูญเสียหน้า  ผู้สูญเสียเมียผัว ผู้สูญเสียตำแหน่ง สามารถทำอันตรายผู้อื่นถึงชีวิตได้ ดังนั้นทุกชีวิตทุกคนจึงต้องระวัง  อย่าขาดสติสัมปชัญญะ ในการดำรงชีวิต  ดังนั้นการปักกลดจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ใช่ว่าจะปักกลดที่ไหนก็ได้

ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร พระภิกษุหนุ่มยึดแม่น้ำโขงเป็นหลักในการเดินทาง เมื่อเดินทางออกจากถ้ำน้ำตกตาดฟาง  ก็เดินทางมายังเมืองปากช่อง  ซึ่งเป็นเมืองที่หนาวอากาศเย็นตลอดทั้งปี  เหมือนดอยอินทนนของเมืองไทยเมื่อประมาณ 20 ปีก่อน  หลังจากปักกลดได้เพียง 7 วัน ก็ต้องเดินทางต่อ เพราะฝนตกตลอดทั้งวัน ทุกวัน  เมืองปากช่องเป็นเมืองเกษตรเพาะปลูก  โดยเฉพาะกาแฟ   กระต่ายกับงูใหญ่จะมีมาก  ถือว่าเป็นป่าชื้น เมืองปากช่องนี้อุดมสมบรูณ์ไปด้วยสัตว์ป่าทุกชนิดและมีต้นไม้นานาพันธุ์   ในเขตฝนตกชุกนั้นจะปักกลดที่ไหน  ก็จะมีงูมีตะขาบมาอาศัยอยู่ด้วยเป็นประจำ  

มีอยู่คืนหนึ่งขณะที่พระภิกษุหนุ่มเดินจงกรมเสร็จแล้วก่อนที่จะมานั่งเจริญภาวนาเปิดกลดเข้าไปปรากฏว่ามีเพื่อนที่ไม่ได้รับเชิญ มาจับจองพื้นที่เสียก่อนแล้ว  ลำตัวสีขาวยาวประมาณสักห้าเมตรเห็นจะได้เพราะขดตัวสามชั้นเหมือนว่าจะไม่หนีไปไหน  พระภิกษุหนุ่มเห็นแล้วก็ค่อย  ๆ ถอยออกมายืนห่างประมาณสักสองสามวา  แล้วแผ่เมตตาให้   แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็เลื้อยออกไป ลำตัวใหญ่ประมาณเท่าคนที่มีน้ำหนักประมาณ 60 กิโลกรัม  เขาค่อยๆ เลื้อยอย่างเชื่องช้าๆ เสมือนว่า เสียดายที่จะต้องจากไป  แต่ก่อนที่จะเลื้อยออกไปก็ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงเลยทีเดียว  

 เมื่อออกจากเมืองปากช่องก็ต้องเดินทางเรียบแม่น้ำโขงเพราะป่าหนาทึบมาก เดินได้ 2 วันก็พ้นเขตฝนตกชุกพอตกมายามราตรีสงบสงัด เวลาประมาณเที่ยงคืน พระภิกษุหนุ่มก็สังเกตเห็นแสงสว่างพุ่งขึ้นจากพุ่มไม้สูงประมาณสามเมตรกว่า แล้วค่อยๆ เคลื่อนไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ ลงไปทางริมแม่น้ำโขง เหมือนกับผีโขมด  บางทีก็คล้ายกับผีกระสือ  บางทีก็มีเสียงร้องเหมือนนกตะปุด นกฮูก นกเค้าแมว ที่แผดเสียงร้องในยามค่ำคืน  

แต่จริงๆแล้วลักษณะตัวเหมือนกระสือ  คนชาวเหนือ  คนอีสานจะเห็นบ่อย ๆ  บางครั้งจะมีเสียงร้องเพลงอย่างโหยหวนครวญคราญเย็นยะเยือกจับใจ   อีกทั้งยังมีแสงไฟพุ่งขึ้นเป็นระยะๆ ยามค่ำคืนราตรี   ในป่าเขาดงดิบที่ปราศจากผู้คนนี้ยังมีสัตว์ที่เป็นอันตรายอีกมากมาย  ไม่ว่าจะเป็นหมีควาย  หรือเสือโคร่งตัวใหญ่ที่ออกไล่ล่าฆ่าสัตว์เป็นอาหาร   ส่วนงูนั้นก็ตัวใหญ่เกินจะคาดเดา  ออกเดินสวนสนามกันเป็นว่าเล่น  

แต่พระภิกษุหนุ่มก็ทำสมาธิเจริญสติอยู่ตลอดเวลาไม่ขาดนับว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่พึงกระทำได้ในป่าที่มืดมิดและอันตรายเช่นนี้  ซึ่งแม้ในเวลากลางวันยังไม่สามารถจะมองทะลุผ่านต้นไม้ไปได้ไกลถึงสิบเมตรเลย  เพราะต้นไม้ขึ้นทึบหนามาก อากาศชื้นตลอดฤดู  แสงแดดไม่สามารถจะส่องทะลุลงถึงพื้นได้นั่นเพราะใบไม้แน่นหนามาก   พระภิกษุหนุ่มเร่งเดินทางเพื่อจะออกจากแดนอากาศหนาวเหน็บ  ผ่านมาหลายค่ำคืน   

พอมาถึงเส้นทางที่จะเดินออกจากป่าที่หนาไปยังถ้ำผีกองกอย ไปยังถ้ำเอราวันอันเป็นเขตรอยต่อ  ขณะที่พระภิกษุหนุ่มกำลังครุ่นคิดว่าจะเข้าไปอยู่ในถ้ำเอราวันนั้นดีไหม  สายตาของพระภิกษุหนุ่มได้มองไปเห็น  สามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังลำเลียงไม้ไผ่ เอาไปสร้างบ้าน  แต่พระภิกษุหนุ่มนั้นก็สังเกตเห็นว่า สามีภรรยาคู่นี้พูดน้อยเกินไป  เวลาพระภิกษุหนุ่มถามถึงเส้นทาง   จะไม่พูดแต่ใช้มือชี้ไป  โดยที่ตาไม่มองตามทางที่ชี้บอก พระภิกษุหนุ่มมองหน้าสองสามีภรรยาพร้อมกับแผ่เมตตาในจิต ส่งให้ด้วยความสงสารและเมตตา 

สองสามีภรรยานั้นกับบอกลาว่าจะกลับบ้านแล้วพระภิกษุหนุ่มจึงถามว่าบ้านโยมอยู่ที่ไหน  ทั้งสองชี้ไปทางภูเขาใหญ่อันเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาพนมดงรัก  อันเป็นเทือกเขาที่ติดต่อกันเป็นเทือกเขายาวใหญ่   ทั้งสามออกเดินไปด้วยกัน 

พระภิกษุหนุ่มรับรู้ถึงความไม่ปกติของสองสามีภรรยาว่ามีเรื่องที่ปิดบังอำพรางอยู่ในใจ  ขณะที่เดินมาใกล้เงื้อมเขา   สองสามีภรรยาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย   พระภิกษุหนุ่มนั้นคอยสังเกตตลอดเวลาตั้งแต่แรกพบ  เพราะเคยได้ยินมาว่าในถิ่นนี้ เขตเทือกเขาที่ติดกับแม่น้ำโขงมีสิ่งลึกลับ มหัศจรรย์อยู่มากมาย  ที่คนเราทั่วไปไม่เคยได้พบเห็น 

ลักษณะนี้เขาเรียกว่าผีบังบด  เวลาสนทนาก็ไม่สบตา ไม่มองคู่สนทนาด้วย   ตาจะมองต่ำเสมอ เสื้อผ้าที่สวมใส่จะไม่มีสีฉูดฉาดหรือสดใส  ดินแดนที่อยู่มักมีแสงแดดน้อย  หรือเวลาพวกเหล่านี้ออกมามักจะเป็นเวลาที่ไม่มีแดดและเป็นบางเวลาเท่านั้น   ถ้ามีผีบังบดออกมา จะมีเสียงนกร้องเตือนให้เห็น  เหมือนบรรยากาศจะสลัว ๆ มืดไม่สว่าง  

หากผู้ใดถูกผีบังบดเรียกจิตหรือสูบวิญญาณ  ก็จะซูบผอม เหลืองไม่มองหน้าคนที่คุ้นเคย ไม่ชอบแสงสว่าง ต่างจากพวกลับแลที่มักจะไม่ออกมาให้ผู้คนเห็นง่าย ๆ แต่จะอาศัยอยู่บริเวณหน้าผาที่ไม่มีต้นไม้ปกคลุมมากนัก  หรือไม่มีต้นไม้ขึ้นและมักจะอยู่ในถ้ำเสียส่วนใหญ่   ซึ่งพระภิกษุหนุ่มได้เคยถูกบังบดหลอกให้หลงทางมาแล้ว เพื่อจะเอาไว้เป็นสมาชิกหรือบริวารนั่นเอง  และติดอยู่ในในป่าแถบน้ำตกตาดฟางออกไปไหนไม่ได้  ไม่เห็นหนทางเป็นเวลาถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ  เดินไปที่ไหนก็วนกลับมาที่เดิมตลอดทั้งวัน มองไปข้างหน้าก็เหมือนมีควันไฟหรือเมฆหมอกปกคลุมอยู่ตลอดเวลา  แต่พระภิกษุหนุ่มก็เจริญสติอยู่อย่างต่อเนื่องไม่ประมาท  จึงสามารถเห็นความเปลี่ยนแปลงของฝ่ายตรงข้ามทุกครั้ง

เมื่อพระภิกษุหนุ่มเดินทางออกจากดินแดนบังบดยังไม่ได้เวลามืดค่ำก่อนก็ต้องหาที่ปักกลดก่อนที่จะดึก เพราะไม่สามารถจะทราบความเคลื่อนอยู่รอบ ๆ ตัวได้  พอปักกลดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ทำทางเดินจงกรมเล็กน้อย พอได้เวลาประมาณสี่ทุ่มกว่า พระภิกษุหนุ่มก็เข้าไปนั่งภาวนาในอยู่ในกลด  

ขณะที่นั่งภาวนาก็มีเสียงเหมือนสัตว์เดินวนเวียนอยู่รอบ ๆ บริเวณที่ขีดเขตไว้รอบกลดเป็นการบ่งบอกว่าห้ามสิ่งที่ไม่ดี อันไม่ใช่คนเข้ามาได้  พระภิกษุหนุ่มนั่งภาวนาไม่สนใจอะไร  เสียงเดินรอบกลดก็หายไป แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมาอีก แต่เป็นเสียงคนพูดคุยกัน  พระภิกษุหนุ่มนั้นเข้าสมาธิอย่างสงบ  แล้วจิตไม่หวั่นไหวต่อเสียงใด ๆ  

เมื่อเสียงคนคุยกันไม่สามารถทำอะไรพระหนุ่มได้  เสียงคนกลายเป็นเสียงช้างร้องเหมือนกำลังเดินเข้ามาหาที่ปักกลด และได้ยินเสียงคนพูดขึ้นเหมือนตกใจว่าช้างจะเหยียบกลด   พระภิกษุหนุ่มจะกลัวหรือไม่นั้น คำตอบคือ เมื่อจิตเข้าสู่กระแสสมาธิได้แล้วความกลัวจะไม่มี แม้ชีวิตจะถูกทำร้ายก็ไม่ตกใจกลัวไม่ตื่นเต้น ในอัปปนาสมาธิ  มีแต่ความนิ่งสงบอย่างมีสติ อย่างนี้เรียกว่าวิปัสสนาฌาน  มีสติรู้ตัวทั่วพร้อมอยู่อย่างสงบเยือกเย็น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะรู้เท่าทันต่อสิ่งที่มากระทบกายกระทบจิต  แต่ไม่ติดกับอารมณ์ที่กระทบ เพียงแต่รู้ว่ากระทบ แล้วไม่มีการปรุงแต่ง จิตก็สงบเป็นปัสสัทธิ ลุ่มลึกเยือกเย็นยิ่งขึ้นมากกว่าเดิม....

                             โปรดติดตามฉบับต่อไปว่าพระภิกษุหนุ่มจะออกจากเมืองบังบดได้อย่างไร