Verdeeldheid

en de oplossing

Vader en moeder zouden die dag weggaan en de kinderen bleven samen thuis. Ze waren oud genoeg en er werden afspraken gemaakt over de gang van zaken thuis, over de oudste broer bij wie ze terecht konden voor alle vragen, over wie verantwoordelijk was voor het een en wie voor het ander, bijvoorbeeld over de maaltijden en de orde. De ouders spraken ook hun verwachtingen uit over hoe het er bij zou staan als ze weer thuiskomen. Het tijdstip ervan stond overigens niet vast. Het zou wel eens laat kunnen worden, maar de kinderen beloofden de afspraken na te zullen komen en er samen voor te zorgen dat alles naar verwachting zou verlopen. En zo gingen vader en moeder vol vertrouwen op stap.

Het duurde echter niet lang of er ontstond tussen de kinderen verschil van inzicht ten aanzien de afspraken. Na enige tijd bleken die inzichten wel zo van elkaar te verschillen, dat de kinderen tegenover elkaar kwamen te staan. Ze konden op den duur niet meer door één deur. Ze gingen elkaar ontlopen. De een meende dat vader dit had gezegd terwijl de ander ervan overtuigd was dat hij dat had bedoeld. Enkelen dachten dat moeder blij zou zijn als ze het zus deden maar anderen waren er falikant tegen en zeiden dat het zo moest. Het kwam zelfs zover dat ze niet meer aan één tafel konden zitten. Elk van de kinderen zorgde dan ook zelf voor een eigen maaltijd. De een kookte wat, de ander vond nog iets in de koelkast, weer een ander ging wat halen en er was er zelfs een die weigerde te eten zolang de sfeer niet verbeterde. De afpraken en beloften werden totaal genegeerd. Ieder deed wat hij of zij goed vond en hun oudste broer, aan hem hadden ze geen boodschap, meenden ze.

Rond middernacht kwamen vader en moeder thuis en wat ze aantroffen is niet te beschrijven. Een chaos in de keuken en in de woonkamer. En de kinderen? De een was op z’n kamer, de ander zat in de kelder, weer een ander bleek het huis ontvlucht te zijn. De een sliep, de ander lag een film te kijken. Wat een verdeeldheid, wat een verdriet.

Wat zou het grootste pijnpunt voor de ouders zijn? “We werden niet verwacht!” Daarmee is meteen het antwoord gegeven op de vraag hoe de eenheid bewaard had kunnen worden: voorbereid zijn door samen verwachtend uit te zien.

― • ―