เป็นตำแหน่งสูงสุดของประมุขแห่งราชอาณาจักรเยรูซาเลม หนึ่งในรัฐนักรบครูเสดที่ได้รับการสถาปนาขึ้นโดยเหล่าเจ้าผู้ปกครองชาวคริสต์ที่เข้ายึดเมืองในคราวสงครามครูเสดครั้งที่ 1 

• การเจรจาสงครามครูเสดครั้งที่ 6 (ค.ศ. 1229): พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 ทรงใช้แนวทางการทูตแทนการรบ โดยเจรจากับสุลต่านอัล-กามิล จนได้เมืองเยรูซาเล็มกลับมาสู่ฝ่ายคริสเตียนโดยไม่มีการนองเลือด แต่มีอายุสัญญาเพียง 10 ปี

• การส่งมอบเมืองให้ซาลาดิน (ค.ศ. 1187): เบลียอง ดีเบอเลียง เจรจากับซาลาดินเพื่อยอมแพ้และส่งมอบเมือง หลังจากป้องกันเมืองไม่สำเร็จ โดยซาลาดินตกลงปล่อยตัวชาวคริสต์ที่ยอมเสียค่าไถ่

• รัชสมัย พระเจ้าบัลด์วินที่ 4 (ค.ศ. 1174-1185): กษัตริย์โรคเรื้อนทรงพยายามใช้ทั้งการรบและการทูตเพื่อจำกัดอำนาจของซาลาดินและรักษาอาณาจักรที่อ่อนแอจากความแตกแยกภายใน 

• ชัยชนะที่มอนต์กิซาร์ด (Battle of Montgisard) ค.ศ. 1177: แม้มีกองทัพเล็กกว่ามากและทรงมีอายุเพียง 16 พรรษา ทรงนำทัพเอาชนะกองทัพมุสลิมของซาลาดินที่เหนือกว่าอย่างมากได้

• การปกป้องอาณาจักร: ทรงบริหารราชการแผ่นดินและวางแผนทางทหารอย่างแข็งขัน แม้ร่างกายจะทุพพลภาพจากการโรคเรื้อนจนตาบอดและไม่สามารถใช้มือเท้าได้ในวาระสุดท้าย

• ยุทธวิธีทางการทูตและการทหาร: ทรงใช้ยุทธวิธี Hit and Run โจมตีตัดเสบียง และสร้างพันธมิตรกับจักรวรรดิไบแซนไทน์

• การจัดการกับซาลาดิน: ทรงป้องกันการปิดล้อมเบรุตโดยสั่งระดมกองเรือ และนำทัพโจมตีดามัสกัสเพื่อถ่วงดุลอำนาจ