Abram C. Alder schrijft al sinds zijn studententijd verhalen waarin het alledaagse net een tikje ontspoort. Hij beweegt zich moeiteloos tussen horror, cozy mystery, detectiveverhalen en whimsical fantasy, met een voorliefde voor sfeer, subtiliteit en een vleugje ironie.

Naast fictie werkt hij aan een autobiografie waarin hij met milde spot en droge humor terugblikt op zijn — naar eigen zeggen — bijzonder saaie leven. Tijdens het schrijven staat hij zelden alleen: zijn hond Frodo houdt alles nauwlettend in de gaten, vermoedelijk om te controleren of er voldoende pauzes worden ingelast.

Momenteel richt Abram C. Alder zich vooral op de Florian Foster-reeks, waarin mysterie, karakter en verbeelding samenkomen.

De kat en de kwartel

Cat got your tongue?

Wanneer de vrolijke lichtjes van het jaarlijkse buurtfeest in het park doven, blijft er meer achter dan lege bekertjes en muziek in de lucht. Tussen de versierde kraampjes wordt een lichaam gevonden – en de hechte wijk verandert in een toneel van angst en achterdocht.

Florian Foster, eigenaar van de plaatselijke koffiebar en bekend om zijn nieuwsgierige aard, kan het mysterie niet loslaten. Samen met zijn slimme, scherpzinnige grootmoeder Poppie en zijn beste vriend Klaus gaat hij op onderzoek uit in de buurt, en ontdekt dat achter elke deur een verborgen verleden schuilgaat. Want iedereen kende het slachtoffer, en iedereen had een reden om hem liever kwijt dan rijk te zijn.

Terwijl de spanning in de buurt oploopt, ontvangt Florian dreigbrieven van iemand die zichzelf Kwartel noemt. Is het een spel van een gestoorde geest, of waarschuwt de dader hem om te stoppen met graven?

In een web van leugens, oude vetes en onverwachte bondgenootschappen moet Florian de waarheid zien te vinden — voordat Kwartel opnieuw toeslaat.

Obara

Off he ran, and Red Riding Hood went on her way, Often she lingered and often she played.

And made as she went quite a pretty bouquet, with the wild flowers that grew in the glade.

Het bos was ouder dan de herinnering en lag als een donkere schaduw naast het dorpje Emberdelle.

Het was aan de rand van dit bos, waar de bomen overgingen in lage struiken, en tenslotte in vlak weiland dat jaren geleden een mand werd gevonden waarin, onder een zachte rode deken, een klein meisje vredig lag te slapen. Achtergelaten en alleen had het meisje de eeuwige koude en sneeuw die zelfs tijdens de zomers over het woud hingen, weten te overleven. Die noodlottige ochtend toen ze werd gevonden door een verbijsterde houthakker, hadden haar kleine handjes nog lekker warm en sierde een rode gloed haar kleine wangetjes. Nog voor ze zelfs maar oud genoeg was om het te beseffen was het vondelingenmeisje al een veelbesproken mysterie dat gretig werd gedeeld aan de open haarden in de kleine huisjes en rokerige herbergen van Emberdelle.

Het mysterieuze en donkere woud herbergt vele geheimen.

Ik kam mijn haar niet meer.

HOEWEL ZIJN JEUGD AAN HEM VOORBIJGING ALS EEN ZOMERSTORM, TOCH BLEVEN SOMMIGE HERINNERINGEN ALS BEELDEN HANGEN. BEELDEN DIE ALS BLIKSEMSCHICHTEN DOOR DE VERSLUIERENDE WOLKEN KLIEFDEN. DE WOLKEN WAREN HET VERLEDEN, DE REGEN WAS DE TIJD

'Ik kam mijn haar niet meer' is een een semi-autobiografische roman die nog grotendeels in mijn hersens verstopt zit. Het is fictie gebaseerd op realiteit. Droombeelden, herinneringen en leugentjes. Filosofische mijmeringen en fantasietjes. Het is het verwerken van oude trauma's en een kijkje in mijn ziel.

Page updated

Google Sites

Report abuse