#stopmomshaming
Embedded Files
BLOG
Θα σας πω κι εγώ τον "καημο" μου σαν μανα αναπήρου παιδιού, ή αλλιώς
Μάνα σούπερ ηρωίδα!
από την Μαριάννα Γιούλη
Σε λίγους μήνες θα συμπληρώσω τέσσερα χρόνια θητείας ως μάνα- ηρωίδα, μάνα- πρότυπο, ευλογημένη μανούλα και πολλά άλλα κλισέ που με κάνουν να βγάζω σπυράκια αλλά τα ακούω συχνά πυκνά μιας και είμαι μαμά παιδιού με αναπηρίες . Πριν συνεχίσω, κι αφού ξεκίνησα να αναφέρω κλισέ ατάκες που με ανακατεύουν, να σας πω πως οι άνθρωποι που είναι ανάπηροι , δεν έχουν ειδικές ανάγκες , δεν είναι δώρα κανενός Θεού, δεν είναι ιδιαίτεροι ούτε ξεχωριστοί. Είναι άνθρωποι, όχι οι έξ μεν, και είναι μοναδικοί όπως όλοι μας. Πάμε πίσω στο θέμα μας τώρα.
Αρχικά δεν είμαι σούπερ ηρωίδα γιατί είμαι κοντή και θα πατάω τη μπέρτα μου. Έπειτα δεν κάνω καμία ηρωική πράξη. Είμαι η μάνα του παιδιού, που συνειδητά έφερα στη ζωή, και έχω τις ίδιες υποχρεώσεις με εκατομμύρια μάνες σε τούτο τον κόσμο. Δεν νομίζω λοιπόν, να κάνω κάτι τόσο αξιέπαινο. Δεν αποτελώ πρότυπο επειδή πηγαίνω το παιδί μου στις κούνιες ή στην παραλία, επειδή τρώει παγωτό στο πάρκο κλπ. Δεν είμαι σε καμία περίπτωση ευλογημένη μανούλα ρε, μη παίζετε με τα νεύρα μου! Δεν είναι ευλογία να είσαι νοσοκόμα του παιδιού σου. Είμαι απλά μια μαμά, χωρίς κάποια μαγική δύναμη, και χωρίς πρόταση απ τη marvel για δημιουργία ενός νέου χαρακτήρα βασισμένο πάνω μου.
Δεν θέλω να θεωρούμαι κάτι ξεχωριστό, κάτι σπουδαίο, επειδή ο γιος μου είναι ανάπηρος. Θέλω βοήθεια, για να είμαι ίση με όλους. Δεν μπορώ να έχω ταμπελάκια για να νιώθει καλύτερα ο διπλανός μου, έχω ανάγκη από ενσυναίσθηση και συμπαράσταση. Θέλω να μην είμαι η ηρωίδα της παιδικής χαράς.
Αρθρογράφος: Μαριάννα Γιούλη
#momconfessions
#stopmomshaming
"Έφαγα Μαχαίρι!"
Κουβέντα με λογική, η έμμεσο #MOMSHAMING?
Όλο και πιο πολλές μητέρες που έχουν υπόψην να κάνουν δεύτερο παιδί, επιλέγουν το VBAC/TOLAC, που ουσιαστικά σημαίνει Vaginal Birth after Cesarean Section (Trial of labor), η αλλιώς Φυσιολογικός τοκετός, μετά από καισαρική Τομή, η οποία διαδικασία αποτελεί απο το 1980 η και νωρίτερα, συνηθης πρακτική.
Όπως γνωρίζουμε όλοι, ο φυσιολογικός τοκετός είναι μια διαδικασία φυσική, από την αρχή της ανθρωπότητας, και χωρίς δεύτερη σκέψη αποτελεί και ο πιο φυσικός τρόπος, για να φέρουμε στον κόσμο ένα μωρό. Για αρκετούς λόγους, μπορεί να χρειαστεί να γίνει τοκετός με καισαρική τομή, κάτι το οποίο δεν θα αναλύσουμε, αλλά το Momshaming που ουσιαστικά κρυβεται πίσω απο την κουβέντα "Έφαγα Μαχαίρι!".
Το γεγονός πως μία μητέρα υπέστη, ίσως ακόμα και αναίτια καισαρική τομή, δεν αναιρεί το γεγονός πως ο σωστός ορισμός παραμένει "Γέννα με καισαρική τομή", κάτι το οποίο, και δείχνει σεβασμό σε μία άλλη μητέρα, που για κάποιο σοβαρό λόγο υγείας, έπρεπε να κάνει γέννα με καισαρική τομή, αλλά είναι κάτι που τιμά επίσης την γέννα με καισαρική τομή, η οποία απο το 1580 έχει σώσει τις ζωές άπειρων ανθρώπων και αποτελεί σπουδαία επιστημονική ανακάλυψη.
Επομένως, την επόμενη φορά που θα συζητήσετε μια ενδεχόμενη γέννα VBAC/TOLAC, παρακαλώ μήν ξεχάσετε σε κάθε περίπτωση, πως σημασία έχει ο σεβασμός στη διαδικασία της γέννας, όπως και αν τελικά πραγματοποιηθεί αυτή.
Αρθρογράφος: Stopmomshaming Greece
Mom Shaming!
Mom Shaming!
Τί είναι, και πώς έχει πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο στις ζωές των μαμάδων?
Τί είναι, και πώς έχει πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο στις ζωές των μαμάδων?
Σίγουρα θα έχετε δει, αλλά και ακούσει τα αιώνια debate στα κοινωνικά δίκτυα μεταξύ μαμάδων.
θηλασμός ή Φόρμουλα? Καισαρική ή Φυσιολογικά? Baby Led Weaning η πολτοποιημένες τροφές?
Η απαντήσεις μας είναι γνωστές, όπως και οι αμέτρητοι διάλογοι που ακολουθούν κάτω από αυτές τις τύπου ερωτήσεις.
Από την μία πλευρά επικρατεί ένας φανατισμός, όπου απεγνωσμένα προσπαθεί η κάθε μαμά να επιβάλλει την δική της άποψη και εμπειρία, από την άλλη, ενημερωμένες μεν μαμάδες, κυριολεκτικά φωνάζουν μέσα από τα σχόλια τους, ποιο είναι το σωστό, και ποιό είναι το λάθος, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Ο μητρικός θηλασμός ανέκαθεν είναι ένα από τα πιο σπουδαία δώρα που μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μας, και συνίσταται από τον ΠΟΥ για τους πρώτους 6 μήνες, και ύστερα, όσο θελήσει η δυάδα μητέρα παιδί. Τι γίνεται όμως, αν δεν θηλάζει μία μητέρα και τι πρέπει να αντιμετωπίσει?
Φυσικά, το Momshaming!
Ολη η επιστημονική κοινότητα ξαφνικά βγαίνει χωρίς μόρφωση, και φυσικά χωρίς σύγχρονη ενημέρωση η εκπαίδευση, Ιατροί δυσφιμίζονται δημόσια η στα Μηνύματα.
Ποιός γυναικολόγος είναι «Καισαρικάκιας» και ποιός υποστηρίζει το VBAC?
Ποιός Παιδίατρος υποστηρίζει τον μητρικό θηλασμό, και ποιος έχει «πουληθεί» σε εταιρείες βρεφικής διατροφής?
Και φυσικά, υπάρχουν οι μαμάδες που κρατάνε ουδέτερη στάση, απορρίπτοντας κάθε στερεότυπο λέγοντας «υγεία να έχει το μωρό και η κάθε μαμά, ας κάνει ότι θέλει!».
Υπάρχει άραγε σωστό η το λάθος? Πως μπορούμε να σταματήσουμε το momshaming, και κυρίως: Γιατί το κάνουμε ακόμα και άθελά μας?
Φυσικά, απάντηση δεν υπάρχει σε αυτό, διότι ο διαχωρισμός δυστυχώς πάντα θα υπάρξει, αλλά ευτυχώς κάνουν τον κάθε άνθρωπο εν τέλη μοναδικό στον κόσμο.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως, είναι να δουλέψουμε στην αυτοβελτίωση, και να εντάσσουμε μερικά πράγματα στην καθημερινότητα μας, που μπορεί να κάνουν την ζωή της κάθε μαμάς πιο εύκολη, με βάση την ενσυναίσθηση, τον σεβασμό, και την αλληλεγγύη.
1. Χαμογελάστε οταν βλέπετε μία άλλη μαμά!
Το χαμόγελο από την βρεφική ηλικία είναι κάτι μεταδοτικό. Οταν χαμογελάμε σε ενα μωρό, εκείνο θα μας χαμογελάσει με πολύ μεγάλη πιθανότητα πίσω. Επομένως, οταν βλεπουμε μια άλλη μαμά και της χαμογελάμε, δίνουμε ένα σημάδι στήριξης, το οποίο για μερικά δευτερόλεπτα μας κάνει να νιώθουμε άνετα. Όπως το συναίσθημα, που όταν μας λένε «Περάστε!» όταν σταματάνε με το αυτοκίνητο, για να μας παραχωρήσουν προτεραιότητα στον δρόμο.
«Μπορώ να περάσω, είμαι ασφαλής»
«Μου χαμογέλασε, με αποδέχεται όπως είμαι» .
2. Παρατηρούμε, που όντως μπορούμε να βοηθήσουμε μία μαμά, και που ίσως μπαίνουμε απλά στην άβολη ζώνη της μαμάς, η οποία ίσως, δεν θέλει να ξεπεράσουμε, κάνοντας ξεκάθαρο #MOMSHAMING.
Αυτό κυρίως συμβαίνει στο κλασσικό debate θηλασμός/Καισαρική, όπου μία μητέρα ρωτάει την άλλη πως/που/πότε θα γεννήσει και απαντάει ότι θα μπει για πρόκληση ή καισαρική. Εκεί συνήθως ξεκινάει μία μεγάλη συζήτηση, η οποία καταλήγει πολύ άσχημα, με πρωταγωνιστή το #MOMSHAMING και μια τρομοκρατημένη συνήθως μαμά, που δεν έλαβε στήριξη, αλλά μπερδεύτηκε ακόμα πιο πολύ.
Έχουμε αναρωτηθεί όμως πως πέρα από το σωστό και το λάθος υπάρχει και η προσωπική επιλογή?
Μία μαμά με σκοπό να αποφύγει πλεον τέτοιες άβολες συζητήσεις, μπορεί να πει κάποια δικαιολογία η οποία αποτελεί ακόμα επιπλέον τροφή για μια άλλη μητέρα να κάνει κριτική.
Γνωρίζουμε όλες πλέον, πως ο μητρικός θηλασμός αποτελεί προσφορά/ζήτηση. Έχουμε σκεφτεί όμως πως ο μύθος «δεν έχω γάλα» ίσως απλά δημιουργείται για αποφυγή συζήτησης και αυτοάμυνας? Σε μία τέτοια περίπτωση μπορούμε, ΑΝ βλέπουμε πως όντως υπάρχει ανάγκη για ενημέρωση, να φερθούμε ευγενικά και έξυπνα, αντί να επιβληθούμε στην άλλη μαμά λέγοντας «Αυτό δεν ισχύει να ξέρεις, όσο θηλάζεις έχεις γάλα, μπες στην ομάδα θηλασμού της περιοχής σου να σε ενημερώσουν».
Η ενσυναίσθηση εδώ παίζει σημαντικό ρόλο! Μπορούμε να προσφέρουμε ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, από εκεί και ύστερα αν μία μητέρα θελήσει, θα βοηθηθεί.
3. Κάνουμε παρέα όλες της μαμάδες!
Αχ τι όμορφες που ήταν οι παλιές εποχές, όπου μαμάδες όλου του χωριού έκαναν παρέα, ανεξάρτητης ιδεολογίας, και στρατόπεδα μαμάδων, που μεγαλώνουν σε επιλεκτικό περιβάλλον τα παιδιά τους. Κατα καιρούς βλέπουμε πως ο διαχωρισμός έχει επηρεάσει ακόμα και τις κοινωνικές μας σχέσεις, που θέλοντας και μη, έχουν ως επίκεντρο μόνο το παιδί, χωρίς να έχει η μαμά δυνατότητα να ξεκουραστεί ψυχικά.
Επομένως, την επόμενη φορά που θα είστε σε κάποια παιδική χαρά, καθίστε δίπλα σε μια μαμά που φοράει μαντίλα, η κάποια μαμά που θηλάζει δημόσια, η κάποια μαμά που δίνει πατατάκια η μπιμπερό στο παιδί της. Ξεκινήστε μία συζήτηση που δεν έχει ως επίκεντρο το παιδί, και σύντομα θα δείτε πως όχι μόνο η άλλη μαμά νιώθει άνετα, αλλά και εσείς.
Συγγραφέας: Stopmomshaming Greece
Με αφορμή την συχνή συζήτηση περι τοκετού θα σας πω και την δική μου εμπειρία, που μάλιστα έζησα δυο φορές, με δική μου θέληση. Εναν τοκετό με παρεμβάσεις ιατρικές! Ναι, καλά ακούσατε, και δεν θα ντραπώ καθόλου να το πώ.
Το ότι πολλές γυναίκες πλεον επιλέγουν να έχουν εναν φυσικό τοκετό, είναι κάτι υπέροχο, που θαυμάζω, και κάθε φορά με συγκινεί όταν ενα μωρό έρχεται στον κόσμο όπως ακριβώς το επιθυμεί η ιδια η μαμά. Δέν είναι όμως κάτι, που εμένα μου ταιριάζει, χωρίς να σημαίνει πως ο δικός μου τοκετός έγινε χωρίς σεβασμό προς εμένα. Ουτε μία έκτακτη καισαρική θεωρείται έλλειψη σεβασμού, ίσα ίσα σέβεται την ανθρώπινη ζωή. Φυσικά και δεν αναφερόμαστε στις καισαρικές του 15 Άυγουστου φίλες και φίλοι.
Αγχωτική απο πάντα, ήθελα να εχω πάντα τον έλεγχο, και να είμαι στο μέρος που νοιώθω ασφαλές. Στο μαιευτήριο! Φυσικά, κατά την διάρκεια των συστάσεων το επιβεβαίωσα στον εαυτό μου αλλες εκατό φορές, λέγοντας στον ιατρό μου "Μα καλά...τρελές είναι και βγάζουν το καρπουζι στο σπίτι τους?".. Έχοντας λιποθυμήσει καμιά 10αριά φορές στο μαιευτήριο απο τον πόνο, ζήτησα απο τον ιατρό να μου κάνει την Επισκληρίδιο. Τι να σας πω? Να σας πω πως συγκρίνεται με το συναίσθημα που έχουμε οταν μπαίνουμε μετά απο καύσωνα σε χώρο κλιματιζομενο? θα σας πω ψέμματα, ήταν ακόμα πιο ανακουφιστικό. Μην τα πολυλογούμε,μετά απο κάποιες ώρες γεννήσαμε. Εδώ τονίζω πως σαν γυναίκα είμαι πολυ απόλυτη και εξαρχής απαίτησα εναν φυσιολογικό τοκετό, αν και είμαι σίγουρη πως σε άλλο ιατρό θα έλεγαν "μη εξέλιξη τοκετού", διότι αν και τα γράφω έτσι σύντομα, μας πηρε αρκετές ώρες λόγω κοντού ομφαλού. Επομένως εδώ ξανά τονίζω κορίτσια μου να ΑΠΑΙΤΕΊΤΕ τον τοκετό σας. Ενα κοριτσάκι γεννήθηκε! Η μάλλον ένας μικρός πιράνχας που σε σύγκριση με το πρωτο μου παιδί ήξερε να θηλάσει αμέσως, λες και το έκανε απο πάντα! Τέλος... θα ήθελα απλά να τονίσω ξανά, ποσο σημαντικό είναι να ζητάμε σεβασμό απο την κοινωνία, που έχει φτιάξει στερεότυπα για τα πάντα. Δεν είμαστε όλες ίδιες, ποτέ δεν θα γίνουμε. Μην μας κάνετε να ντρεπόμαστε άλλο για τον τρόπο που γεννήσαμε!!
Εσάς πώς ήταν ο τοκετός σας?
#STOPMOMSHAMINGSTARTMOMPRAISING #STOPMOMSHAMINGGREECE
Βιογραφικό Μαμάς!
Αλήθεια ή Ψέματα?
Δεν είναι ταμπού πως το φαντασμαγορικό "Βιογραφικό Μητρότητας", επηρεάζει πλέον σημαντικά τις κοινωνικές μας σχέσεις. Ακόμα και χωρίς να θέλουμε, κάνουμε διακρίσεις, με αποτέλεσμα, να βλέπουμε συχνά νέες μητέρες, που προσπαθούν να δικτυωθούν απεγνωσμένα μεταξύ τους. Δεν θα έπρεπε να σταματήσει επιτέλους όλο αυτό, και να αποδεχτούμε την κάθε μαμά όπως είναι?
#momconfessions
#momconfessions
Έγινα η Μαμά εκείνου του Παιδιού, που κάποτε θεωρούσα υπεύθυνη την μαμά του για την συμπεριφορά του!!
Έγινα η Μαμά εκείνου του Παιδιού, που κάποτε θεωρούσα υπεύθυνη την μαμά του για την συμπεριφορά του!!
Κάποτε θυμάμαι καθόμουν στην παιδική χαρά, χαζεύοντας την πανέμορφη ξανθιά κορούλα μου να κάνει κούνια. Όμορφη σαν τα κρυα τα νερά, ήσυχη σαν κουκλα, γαλήνια. Εγω ανέμελη, φτιαγμένη, περιποιημένη μαμά. Το παιδί μου ήταν τόσο ήσυχο που δεν γνώριζαν στην γειτονιά πως έχω παιδί. Βλέποντας τις άλλες μητέρες ήμουν σίγουρη με μαθηματική ακρίβεια, πως κάτι κάνουν λάθος.
"Τι εννοείς δεν κοιμάται το βράδυ?"
"Πως γίνεται να μην κάθεται πουθενά?"
"Γιατί είναι τόσο υπέρ κινητικό? "
Ολα αυτά και πολλά άλλα, έλεγα σε μαμάδες του κύκλου μου με παιδιά.
Πέντε χρόνια μετά, φέρνω το δευτερο μωρό μου στον κόσμο.
Ένα πλάσμα εντελώς διαφορετικό από το πρώτο, απο την πρωτη στιγμή. Ενας φανταστικός κόσμος γκρεμίζεται, τίποτα δεν είναι όπως πρίν. Ενα μωρό που κυριολεκτικά κρέμεται απο το στήθος μου, ενα μωρό που δέν κάθεται, ενα μωρό που κουνιέται συνέχεια, ένα μωρό που το αγαπώ με όλη μου την καρδιά, όπως όλες εκείνες οι μητέρες που έκρινα κάποτε, και αγαπάνε επίσης τα παιδιά τους.
Ενα μάθημα ζωής ξεκίνησε, και ειλικρινά, πολυ ειλικρινά, ζητώ συγνώμη!
Page updated
Google Sites
Report abuse