กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีตาแก่ขอทานไร้บ้านไม่มีที่อยู่อาศัยเป็นหลักแหล่งแต่เพียบพร้อมไปด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และยังใจดีกับสัตว์ที่เขาเก็บมาเลี้ยงไว้ด้วยกันสองตัวนั่นก็คือแมวจรจัดที่โดนเจ้าของเก่าทิ้งมามันชื่อว่า “ปีเตอร์” และสนุขชื่อว่า “โรเบิร์ต” มันโดนเจ้าของเดิมทิ้งให้เป็นสุนัขจรจัดเช่นกัน ทั้งสามก็ต่างเร่ร่อนไปเรื่อย ๆ หาขอข้าวขอน้ำกับคนในหมู่บ้านเพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ บางวันก็ได้ข้าวได้น้ำแต่บางวันก็แทบจะไม่ได้อะไรเลย คนในหมู่บ้านรู้ว่าตาแก่ขอทานนั้นเป็นคนดี ไม่เคยขโมยของของใคร และยังเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และใจดีกับสัตว์ วันไหนที่ตาแก่ได้อาหารมาก็จะแบ่งอาหารให้เจ้าปีเตอร์และโรเบิร์ตได้กินอย่างเอร็ดอร่อย... 

คลิกรูปเพื่ออ่านเพิ่มเติม

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ นนท์มาพบศักดิ์เพื่อนสนิท "ศักดิ์นายนัดเรามาทำไม" "เราจะชวนนายไปเยี่ยมเพื่อนของเรา" ศักดิ์ตอบ "ไปเยี่ยมใคร" นนท์ถามอย่างสงสัย "นายไม่สงสัยหรือ เพื่อนเราคนหนึ่งไม่มาเรียนทั้งอาทิตย์" ศักดิ์ตอบ "นายหมายถึงเจ้าทอง! ใช่ไหม" เสียงนนท์ตอบพร้อมกับทำสีหน้าที่กำลังครุ่นคิดอะไรซักอย่างเกี่ยวกับเจ้าทองเพื่อนร่วมชั้นเรียน "แล้วเราจะทำไงกันดีวะ" เสียงนนท์ถามขึ้นเพื่อต้องการคำตอบเชิงจะปรึกษา "ก็ที่ข้านัดเอ็งมาเพื่อที่จะไปหาเจ้าทองที่บ้านไงวะ เอ็งจะไปกับข้าหรือเปล่าล่ะ" เสียงศักดิ์ตอบ นนท์ตอบกลับ "แหม! นัดฉันมาขนาดนี้แล้ว ยังจะมาถามอีกเหรอวะ...

คลิกรูปเพื่ออ่านเพิ่มเติม

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังไปทั่วสารทิศท่ามกลางบ้านป่าหนองกระโดนที่ไม่ปรากฏบนแผนที่ของด้ามขวานทองของไทย มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่กี่หลังคาเรือน นายบุญรอดเป็นหัวหน้าชุมชน หรือที่ชาวบ้านเรียกว่าพ่อผู้ใหญ่ได้รับการแต่งตั้งโดยลูกบ้านเอง คงเป็นเพราะความฉลาดของพ่อผู้ใหญ่บุญรอด หรือไม่ก็ความเมตตา และก็ประการสุดท้ายคงเป็นความดูแลเอาใจใส่ลูกบ้านเป็นอย่างดี ลูกบ้านต่างเห็นคุณสมบัติในข้อนี้จึงลงประชามติตามประชาชาวบ้านป่าที่เห็นชอบมอบตำแหน่งกับนายบุญรอดให้เป็นพ่อผู้ใหญ่ ...เสียงจิ้งหรีดเรไรหยุดกล่อมบรรเลงยามรติกาล เหมือนทุกอย่าง กำลังแสดงความอาลัย ความโศกเศร้าให้กับใครซักคน ทุกอย่างดูอ้างว้าง หดหู่ ราวกับที่มาของชื่อป่าเขาเหยียดตายไปกับพ่อผู้ใหญ่...

คลิกรูปเพื่ออ่านเพิ่มเติม

“ใช่ จะไปตามพ่อกลับคืนมา ฉันสัญญา” คำพูดนี้ทำให้ผู้เป็นแม่ถึงกลับร้องให้ เมื่อหล่อนคะนึงหาแฟนหนุ่มอันเป็นที่รัก ภาพอดีตที่ยังคงเข้มข้นในความทรงจำไม่เคยจางหาย แฟนหนุ่มอันเป็นที่รักได้เอ่ยคำสัญญาว่าจะกลับมาหาเธอ พร้อมภาพที่แฟนหนุ่มเดินเข้าไปยังกลุ่มคนซักกลุ่มที่ไม่ทราบชัดเจน หล่อนได้แต่ถามคำถามกับตัวเอง ฉันยังจะต้องมาเสียลูกสาวอีกคนแล้วเหรอ นี่มันอะไรกัน ภาพอดีตกำลังจะกลับมาเล่นอีกครั้งงั้นเหรอ ฉันสับสนไปเสียทุกอย่าง หรือว่าภาพนี้เคยเกิดขึ้นแล้วกับฉัน หรือหากแต่ตัวฉันเองที่กลับเข้าไปในห้วงอดีต เสียงโทรทัศน์ดังขึ้นสอดแทรกกับเสียงภายในจิตใจของนางบุญมีผู้เป็นแม่ของของหญิงสาวที่เพิ่งจะให้คำมั่นสัญญากับหล่อน เหมือนกันพ่อของเขาในอดีต นี่คงเป็นความคิดสุดท้ายที่หล่อนได้คิด และทุกอย่างก็ดับมืดลงไปอีกครั้งเหมือนกับใครกำลังปิดไฟ...รถหาเสียงของผู้สมัครเบอร์ไหนซักเบอร์หนุ่มนักเขียนไม่แน่ใจซักเท่าไหร่ มันกำลังจะขับผ่านหน้าบ้านของเขา...

คลิกรูปเพื่ออ่านเพิ่มเติม

ตะวันสายเสียงคลื่นแทรกเสียงนักร้องหญิงสาวเสียงใสกังวานจากวิทยุเครื่องเก่าของยายฉวี บางครั้งดังข้ามรั้วเข้าไปในวัดที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน สลับกับเสียงสับหน่อไม้ที่ยายกำลังสับอยู่ขณะนั้น เก็ลมาตั้งแต่เมื่อวานว่าจะแกงกินตอนเย็น...มัวแต่ฟังเพลงของเธอนี่แหละ วันนี้แกงใส่ไข่มดแดงให้ตากิน ใส่น้ำปลาร้าหอมๆ คงอร่อยน่าดูเลยนะตา เสียงยายแกร้องบอกกับชายแก่ที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วก็คิดถึงเขาของสูตรน้ำปลาร้า พูดพลางมองไปข้างฝา... 

คลิกรูปเพื่ออ่านเพิ่มเติม

แสงอรุโณทัยสีขาวนวลระเรื่อ ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า สาดส่องกระทบหลังคาเล้ามุงหญ้าคาสีน้ำตาลแก่หลังเก่าที่ตั้งอยู่กลางชายทุ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ และเจ้าของเล้ามุงหญ้าคาขันทักทายเพื่อนบ้านแต่เช้าตรู่ หรืออาจจะขันก่อนอรุโณทัยจะพ้นขอบฟ้าด้วยเสียกระมัง...เอ้ก อิ เอ้ก เอ้ก... ใช่แล้ว เสียงเจ้าไก่ขันรับแสงแรกของอรุโณทัย “เสียงของฉันนี่ชั่งมีเอกลักษณ์เสียยิ่งกระไร รวมถึงปีกสีสันสวยงาม   ไร้ที่ติ ขนดำมัน  หรือจะเป็นสีแดงสดแซมส้มเหลืองปานจัดแต่งด้วยพู่กัน หรือว่า ฉันนั้นเป็นไก่ของเทพบุตรที่ตกจากสรวงสวรรค์  เสียอย่างนั้น ” เสียงของเจ้าไก่พูดชมตัวเองในตอนเช้า ...

คลิกรูปเพื่ออ่านเพิ่มเติม