กาพย์ยานี ๑๑ | ดวงเดือน
เจ้าดวงเดือนจันทร์ฉาย
ค่ำคืนพี่นอนเฝ้า
ดาวคู่นภาลัย
โอ้รัชนีกร
สุดมหานที
พี่รักเจ้าบ่เจียม
ยากเหลือหลายคลายรักเจ้า
เห่กล่อมเจ้าพาเข้านอน
ดวงหทัยไม่รินรอน
แม้นสิงขรมิอาจเทียม
ใจพี่มีขวัญตาเรียม
เตรียมเผื่อให้ผู้ใดเลย
สวรรค์ลงทัณฑ์
ส่งข้าไปสู่
นรกโลกันตร์
กายข้ามอดม้วย
ด้วยไฟบรรลัยกัลป์
สิ้นชีพประทีปดับ
ชั่วนิจนิรันดร์
ร่ำไห้
จวบจน
ดวงตาข้า
จะไร้ซึ่งแสง
ร่ำไห้
จวบจน
ดวงใจข้า
จะไร้ซึ่งรู้สึก
ร่ำไห้
จวบจน
ดวงหน้าข้า
จะไร้ซึ่งยินดี
ร่ำไห้
จวบจน
ดวงวิญญาณข้า
จะไร้ซึ่งจากกาย
เวสเทวีฉันท์ ๑๒
แม้หมายคว้าดวงเดือน
วอนเถิดภูวาไนย
บ่ ทอดสดับยิน
อันผู้เป็นศัตรา
ข้ามิอาจเลือนละจากใจ
ให้พระเนตรแลพระกรรณา
โปรดมิแลผินทรยา
แห่งวิมาลาจรัญสรวง
กลโคลงไชยกังเวียร
จอมมานย์ราชสาเรืองกรรมรศ
ครั้งชัยกาลพิศักดิ์ฟ้าเหนือ
หมายมารคครองธาภพแดนทั่วด้าวหล้า
สิ้นเอกนามศรพระนาศปราพิชัย
จอมราชเรืองรศกรรม
ครั้งกาลศักดิ์เหนือฟ้า
หมายครองภพทั่วหล้า
สิ้นนามพระปราชัย
สามานย์
พิชัย
ด้าวแดน ธามารค
พินาศ ศรเอก ฯ