Mijn eerste dag op de wereld

Laat ik me even voorstellen. Ik ben Sien, dochter van Mona en Bram. Na 30 weken en 4 dagen in mama’s buikhuisje besloten de dokters dat het beter was voor mama en mij om in een huisje van glas te gaan wonen. Mama zal later haar bevallingsverhaal voor jullie opschrijven.

De dokters lieten mij om 10u31 de wereld zien. Wat een grote en koude ruimte was dat! Ik riep meteen de luidste piep uit mijn lijfje. Gelukkig werd ik meteen lekker ingeduffeld in doeken, en tijdens mijn eerste onderzoekjes leerde ik papa kennen.

Omdat ik zo’n muisje ben, hebben ze een machine op mijn neus gezet om mij extra zuurstof te geven. Om dat toestel vast te houden, kreeg ik van de dokters een gekke helm op. Er kwamen nog meer kabeltjes op mijn lijfje – allemaal om in de gaten te houden hoe het met mij gaat.

De onderzoeken gingen voorbij, en papa kende ik al, maar mama had ik nog niet gezien. Hoog tijd dus! Mama werd nog geopereerd, dus het was niet gemakkelijk om te kunnen knuffelen. Daarna gingen papa en ik naar mijn eigen kamertje. Ik moet nog een tijdje groeien in het ziekenhuis – dan verdien ik toch zeker de beste kamer?

Aan het einde van de dag besloot ik dat ik al groot genoeg ben om helemaal zelf te ademen. De dokters haalden het machine dus van mijn neus! Wat een verschil! Nu die helm nog van mijn hoofd... Ik ben dapper en laat goed merken dat ik de baas ben.

Zo ging mijn eerste dag op de wereld. En meteen heb ik een gigantische mijlpaal behaald: ik adem helemaal zelf.

Ik heb een goede nacht gehad, zonder alarmpjes. Omdat ik zo flink ben, hebben ze die stomme helm van mijn hoofd gehaald! Een mijlpaal om de dag mee te beginnen. Mama is nog niet mobiel, dus ze komt met mij knuffels geven in een rolstoel. Papa heeft al goed geholpen met mijn verzorging en gaf mij mijn eerste melkje.

Tijdens het knuffelen maakten we onze eerste selfie als gezin. 🥰 En als kers op de taart hebben we met al mijn grootouders gefacetimed. Nu is het aftellen naar de eerste echte ontmoeting! 

Mijn mama komt steeds vaker naar mij toe om te knuffelen, want ze kan zelf steeds verder wandelen. Ik ben een beetje gewicht kwijt na mijn geboorte, wat normaal is, maar stilletjes aan kom ik wel weer bij in gewicht.

Die gekke dokter van mij zegt dat ik een uniek baby’tje ben, want alles wat ik doe, is goed, en ik heb een pittig karakter. Van wie zou ik dat hebben? 😏

Ik kreeg ook nog bezoek vandaag: mijn omi, opi, en overgrootoma en overgrootopa kwamen langs. Wat waren ze verwonderd over mij, maar ook over hoe goed er voor mij gezorgd wordt.

Ik heb vandaag voor het eerst een beetje melk via mijn mondje gedronken. Tot nu toe kreeg ik al mijn melk via mijn sonde, elke dag een beetje meer. Ze doen wat melk op mijn tutje, zodat ik alvast leer drinken en ademen tegelijk. Ik vind mama haar melk zó lekker dat mijn tutje heel hard piept van al dat zuigen. Ben ik goed bezig, of ben ik goed bezig?

In de namiddag kwamen moeke, vake en nana op bezoek. Moeke is juf van jongeren die leren zorgen voor baby’tjes. Toen ze mijn mini-pampertjes zag, kon ze het niet laten om er eentje te pikken om op school te laten zien. Gelukkig heeft ze mijn tutje niet gepikt, want die is nóg schattiger. 🫣

’s Avonds ging papa op stap en iedereen heeft daar voor mij gezongen. Papa was even een beetje een koning, want heel het dorp moest weten dat ik er ben!

Ondertussen hebben mama en ik nog een grote mijlpaal bereikt: mama heeft voor het eerst helemaal zelf mijn pampertje gedaan en mij in bedje gelegd. 🍼💤

Joepie, ik weeg weer meer dan 1 kilo! 🥳

Mijn buikje zit wat vol met melk, maar mijn darmpjes komen nog niet altijd goed op gang. Daarom krijg ik nu een supo... maar dat vind ik maar niks hoor! Ik duw die er gewoon lekker uit. Maar goed, ik moest toch toegeven van verpleegster Yo.

Na dat poepsnoepje mocht ik lekker lang knuffelen bij mama, en raad eens wat ik deed? Ja hoor, mijn pamper zat goed vol! 💩

Een van mijn katheters zat niet meer goed, dus die hebben ze nog even vervangen. Niet zo leuk, maar gelukkig ben ik dapper en flink, en was dat klusje snel geklaard.

In de namiddag kreeg ik nog wat bezoek. Nonkel Tom en tante Greet kwamen samen met Finn, Bo en Ilia mijn teentjes kriebelen. Finn is mama haar metekind. Hij was ook een heel klein baby’tje, dus het was extra speciaal voor hem om te zien hoe er voor kleine baby’tjes gezorgd wordt.

Ik kreeg ook een beertje van Bo. Dat gaat toch wel mijn bestie worden! Haar beertje staat op mijn kast, naast mijn gansje. Zo begint mijn kamertje ook al gezellig te worden.

Mijn opa en overgrootopa van 94 jaar zijn ook komen piepen. Ik vind het geweldig dat hij helemaal naar Leuven is gekomen om mij te zien. 🧓👶

Vanavond krijg ik nog extra lange knuffeltijd met mama, want morgenavond gaat mama naar huis. ❤️

Dicht bij mama, elke dag een beetje sterker
Mama komt nu elke dag zelf met de auto naar mij toe in Leuven. Want ik krijg de allerbeste melk die er is: mama’s melk. Omdat ik om de twee uur 5 ml krijg, heeft de verpleging gelukkig altijd een beetje op voorraad. Elke dag krijg ik er 1 ml bij, dus mama moet mijn melk blijven brengen.

Vandaag kwam mama nét op tijd. Ik had namelijk besloten dat het tijd was om mijn maagsonde in mijn mond eruit te halen. Ik heb er flink aan getrokken en... ja hoor, het resultaat: overgeven! Dus werd het tijd voor een lekker badje én een nieuwe maagsonde, maar deze keer via mijn neus.

Heel even had ik dus helemaal geen buisjes aan mijn gezicht. Mama vond dat natuurlijk een perfect moment voor een fotoreportage. Ook mijn infuusje in mijn hand is weggehaald. We tellen stilletjes af naar minder buisjes en kabeltjes.

Na het badje was het tijd voor heel veel knuffels met mama.
's Avonds kwam papa ook nog knuffelen. Hij is weer aan het werk, dus is  de papa-tijd extra intens.
Oeps... papa wilde mijn pampertje verversen, maar er waren geen grote handschoenen meer. Dus moest hij mama even assisteren, teamwork!

Ik kreeg van de verpleging mijn eerste zonnebril… al lijkt het eigenlijk meer op een blinddoekje! Mama vindt dat ik er nu echt uitzie als een klein gangstertje. Die 'gangsterbril' heb ik gekregen omdat mijn huidje een beetje geel ziet. Dat komt doordat mijn leverwaarden in het bloed nog niet helemaal in orde zijn.

Maar maak je geen zorgen, bijna alle baby’tjes hebben hier wel last van.

De oplossing? Speciale lampen, een beetje zoals in een zonnebank. Dus vandaag staat er een dagje zonnebank op het programma!

Hoewel dat misschien gezellig klinkt, mag ik nu geen dekentje over mijn nestje. Alleen een dun doekje lag over me heen. Ik spartel er flink op los, want zonder mijn inbakerdoek voel ik me wat onrustig. Gelukkig heb ik mijn tutje om me een beetje af te leiden.

Vandaag is het een best spannende dag. Ik krijg weer bezoek, en niet van de minste! Nonkel Souwens en nonkel Theymen komen vanavond langs. Terwijl ik nog in mama’s buik woonde, heb ik mijn nonkeltjes al vaak gehoord, maar nu ga ik ze écht zien.

Tijdens onze knuffelsessie vertelde mama nog wat over hen, en ik nam alvast al hun goede manieren over. Ik bestel meteen al een pintje! 😉

Nadat mijn nonkeltjes weer naar huis waren, mocht ik nog heerlijk knuffelen met papa. Het is altijd zo gezellig om bij hem te liggen, papa is de beste verwarming ter wereld! Er is ook wat meer plek bij hem dan bij mama.

Papa moest ook nog even werken, want het was etenstijd. Ik kreeg 6 ml via mijn sonde en eentje van papa via mijn tutje. Dat klinkt misschien weinig, maar voor mijn mini-maagje is het precies goed. Papa doet dat zó goed, mama en ik zijn supertrots op hem!

Ik kan niet wachten om nog veel meer liefde en zorg van mama en papa te krijgen. Hoe groter ik word, hoe meer zij met mij kunnen doen. 

Joepie! Vandaag mocht ik mijn peetje en Laura ontmoeten. Daar had ik al zo lang naar uitgekeken!

Maar... net toen zij er waren, besloot ik dat ik eigenlijk toch een beetje te moe was om hen goed te bekijken. Gelukkig heb ik af en toe even mijn oogjes open gedaan tussen de dutjes door, alleen maar om te checken of alles oké was. 😉

Na hun bezoek mocht ik nog lekker knuffelen met papa. Bij hem heb ik veel meer plaats om te friemelen, dus ga ik graag op kleine ontdekkingstocht. Al duurde dat dit keer niet zo lang, want papa deed een dutje... en ik deed gezellig mee.

Mama haar hartje smolt helemaal toen ze ons samen zag liggen, allebei aan het ronken.

Toen mama en papa later op de avond naar huis gingen, zijn ze nog iets gaan drinken op café. Voor mijn geboorte deden ze dat vaak, en ik ging dan gewoon mee in mama’s buik. Mama vond het best spannend om nu even weg te zijn, ook al ben ik in de beste handen én heeft iedereen haar aangeraden om af en toe leuke dingen te blijven doen. Toch blijft dat schuldgevoel soms knagen.

Maar toen ze het café binnenstapten, gebeurde er iets moois: heel wat vrienden waren daar en begonnen spontaan te applaudisseren. 🥰 De hele avond ging het gesprek over… mij!

Mama haar hartje zit nu helemaal vol liefde. Wat een dag. 

Een mijlpaaldag! 🌟

Vandaag stond er veel op mijn planning, gelukkig had ik dit weekend goed gerust om er helemaal klaar voor te zijn.

In de voormiddag haalden ze mijn diepe katheter uit mijn voet. Weer wat kabeltjes minder! En dat is echt een big deal: het betekent dat ik vanaf nu nergens meer aan vast hang én dat er geen naaldjes meer in mijn lijfje zitten. Geen infectiegevaar meer! Yes, yes, yes — tien windjes in een fles!

Mama had afgesproken dat ik pas in de namiddag gewassen zou worden. Want dat zijn van die mooie momentjes die ze zeker niet wil missen. Papa trouwens ook niet, hij nam zelfs voor één keer zijn werk mee naar het ziekenhuis. Niet eenvoudig, maar zoals mijn overgrootopa zegt: “Als Bram het niet kan, dan kan niemand het.” 😉

Ik begin steeds meer een echt baby'tje te worden. En ja hoor, dat betekent dat ik al eens van streek raak. Als ik tijdens het wassen te lang nat lig, zet ik mijn keeltje open. Jawel, ik kan dus ook goed wenen. Sorry, mama en papa!

Maar na mijn badje kwam hét hoogtepunt van de dag, een échte mijlpaal, vooral voor mama. Ze is voldoende hersteld en mocht mij voor het eerst helemaal zelf uit mijn bedje halen om te knuffelen. Haar hartje sloeg even op hol, maar ik stelde haar snel gerust toen we samen in de zetel zaten.

En toen… kwam er nog een onverwachte verrassing: ik moest een hersenecho krijgen! Dat doen ze om de paar dagen, ik denk dat ze mijn gedachten proberen te lezen. Maar ik dacht: terug in dat bed? Nee hoor! De meneer van de echo mocht het maar doen terwijl ik lekker bij mama zat.

Ook voor de radioloog was het een mijlpaal: hij had nog nooit een scan op iemands schoot gedaan. Achteraf zei hij dat het eigenlijk prima gelukt was, misschien zelfs voor herhaling vatbaar. Trend gezet, zou ik zeggen! 😄

Twee weken op de wereld 🌍✨

Vandaag was een rustige dag. Geen onderzoeken of bijzondere gebeurtenissen — gewoon genieten in mijn glazen huisje.

Ik stel het goed. En er is toch weer iets om trots op te zijn: tot nu toe verhoogden ze mijn melkje elke dag met 1 ml, maar vanaf vandaag gaat dat met 2 ml per keer.

Ik drink nu om de twee uur 14 ml, en morgen staat er al 16 ml op het menu. Kleine stapjes, grote vooruitgang!

De verpleging gaf me ook een maatje groter van tutje. Dat is nog even wennen hoor! Maar mijn kleine tutje blijft voorlopig mijn beste vriend. Ik oefen mijn zuigreflex volop en hou mijn tutje stevig vast.

Zou ik stilaan klaar zijn om eens aan een flesje te drinken? Of nog beter: bij mama?

Spannend… nog even afwachten!

Ik ben een NIDCAP-baby! 🍼📚

Ik heb het jullie nog niet verteld, maar bij mijn geboorte ben ik uitgekozen door een vroedvrouw die een extra studie doet voor haar eindwerk. Jawel, vanaf dag één maak ik deel uit van een bijzonder project: het NIDCAP-systeem.

Dat klinkt heel groots, dus ik leg het graag even uit:

NIDCAP staat voor Newborn Individualized Developmental Care and Assessment Program. Het is een zorgprogramma dat zich richt op de individuele ontwikkeling van pasgeborenen, vooral op de neonatale intensieve zorgen (NICU).

De kern? Door goed te observeren hoe een baby zich gedraagt, maken ze een zorgplan helemaal op maat. Geen standaardaanpak dus, maar afgestemd op wat ík nodig heb.

Lore, de vroedvrouw die mij begeleidt, komt op regelmatige basis langs op mooie, rustige momenten. Ze observeert niet alleen mij, maar ook mama en papa. Daarna maakt ze een verslag van mijn gedrag en geeft ze advies niet om te oordelen, maar om mama, papa én het zorgteam beter te laten afstemmen op wat goed voor mij is.

Lore heeft zelfs een prachtig boek voor mij gekocht. Het staat nu in mijn kast, tussen mijn bijzondere beren. Ze plakt daar al haar verslagen en lieve foto’s van mij in. Een blijvende herinnering aan dit unieke traject!

En het mooie is: dit project stopt niet als ik het UZ Leuven verlaat. Als ik dichter bij huis opgenomen word, komt Lore gewoon mee. En zelfs thuis zal ze me nog eens komen observeren.

Na elke observatie legt ze haar bevindingen rustig uit aan mama en papa. En weet je wat zo fijn is? Lore is echt heel lief. Ze kijkt verder dan haar project en heeft altijd oog voor wie we zijn en wat we nodig hebben.

Wat een bijzondere kans om zo vroeg al gezien en begrepen te worden.

Tijd voor een update! 📊

Ik doe het nog steeds uitstekend in mijn glazen huisje. Zó goed zelfs, dat ze de temperatuur daarbinnen stilaan beginnen te verlagen. Zo bouwen we rustig op naar het volgende grote moment: kleertjes aandoen en... het dak eraf! (Letterlijk, van mijn couveuse 😉).

Mijn gewicht? Ik weeg nu 1264 gram. Bij mijn geboorte woog ik 1025 gram, en in de eerste dagen verloor ik ongeveer 60 gram. Reken maar uit: in twee weken tijd ben ik dus flink bijgekomen! 📈

Mama en papa zien me echt veranderen en groeien. Maar of ik ook echt langer geworden ben? Dat wisten ze niet zeker... dus hebben ze me eens goed opgemeten. Ik ben al 1 centimeter gegroeid! De meetlat tikt nu af op 38,5 cm.

Omdat ik zo flink ben, kreeg ik van de verpleging een groter tutje. Dat was even wennen hoor! Maar inmiddels heb ik de voordelen ontdekt. Met meer materiaal kan ik beter oefenen op mijn zuigreflex. Het hoeft niet altijd het speentje zelf te zijn, de zijkant werkt ook prima! 😄

Mama en papa zijn er weer! 💞

Een dagje zonder elkaar... dat lukt ons wel. Maar eerlijk? Samen zijn we toch het allerliefst.

Mama bracht weer trouw haar melkje mee in een koelboxje en deze keer zat het helemaal vol! Twaalf flesjes, dat is niet niks. Mijn voorraad is weer netjes aangevuld.

Natuurlijk mocht ik meteen bij mama knuffelen, en kreeg ik mijn melk via mijn tutje. Dat ging verrassend vlot naar binnen, en het smaakte naar meer! Want ja hoor, ik weet intussen heel goed dat mama altijd een extra voorraadje bij heeft. 😋

Na het eten en lange knuffels bij mama was het tijd om over te schakelen naar papa. Want ook hij verdient al mijn knuffels. 💙

Weer hoog bezoek vandaag!

Mijn omi, opi en overgrootoma en -opa kwamen nog eens mijn teentjes tellen! Daar word ik zó blij van dat ik meteen mijn beste friemelkunsten heb getoond: ik duwde mijn poep omhoog, hoofdje draaien, beentjes omhoog en netjes op mijn nestje leggen. Als ik kon, sprong ik zo uit mijn couveuse, hoor! Iedereen ziet hoe hard ik groei, en dat laat ik met veel trots zien.

Mijn bezoekers hadden ook geluk: mijn pampertje moest verschoond worden. Ze kregen een volledige demonstratie van mama en papa. Gelukkig kunnen zij mijn verzorging ondertussen al met hun ogen dicht!

Als beloning voor al dat flinke gedrag heb ik (opnieuw) een groter tutje gekregen. Deze keer een écht tutje dat je ook gewoon in de winkel kunt kopen en nog wel een paarse! Weg met al dat wit in mijn bedje, wij houden van kleurtjes!

Je denkt nu misschien: amai, die tut is precies nog wat groot… Maar het speentje past eigenlijk perfect in mijn mondje. Mama haar pinkje past ook in het tutje en kan zo voelen hoe hard ik er op bijt. En dat is wel heel hard... dat beloofd! 

Ik heb kuren… 😜

Doordat ik steeds groter én sterker word, kan en ontdek ik ook veel meer. De nachtverpleegkundige heeft het toch wel even met mij aan de stok gehad… Ze kwam deze nacht langs en zag dat ik niet meer in mijn nestje lag. Ik was er stiekem uitgekropen en had mijn poepje netjes aan een van de uitgangen van mijn couveuse gelegd. Ja ja, ik ben klaar om naar huis te gaan, ik ken de weg al! 😉

Natuurlijk konden ze er wel om lachen, maar het was toch even nadenken hoe ze me weer veilig terug in mijn nestje konden leggen.

’s Namiddags vond mama het tijdens onze knuffelbeurt tijd voor een mini-fotoshoot. Ik was zó intens haar gezicht aan het observeren, en had mezelf lekker op mijn rug gelegd. Bijna de perfecte fotopositie!

’s Avonds kreeg ik nog gezellig bezoek van de meter en nonkel van papa. Heel leuk weer! Natuurlijk liet ik me ook van mijn sterkste kant zien en deed ik mijn oogjes goed open om te kijken wie die nieuwe stemmetjes waren. 

Vandaag was het eindelijk zover… bezoek waar ik al 3 weken naar uitkijk!

Mama’s allerbeste vriendin, mijn tante Jana kwam langs! 🥰

Hoewel tante Jana elke dag dicht in de buurt is (ze werkt hier in het ziekenhuis op een andere dienst), hadden we elkaar nog niet echt ontmoet. Maar als ik haar écht nodig heb, roep ik gewoon héél luid. Dan laat ze alles vallen en komt ze meteen. Geen leugen hoor! Toen ik nog in mama haar buik zat en we opgenomen werden, stond tante er ook al – zelfs zonder dat mama haar had gezegd dat het mocht. Zo’n tante dus. 💖

Heel de namiddag zat ik in spanning te wachten. Zo erg, dat ik toen tante er eindelijk was... een dikke dut deed. 🙈 Gelukkig hadden mama en tante elkaar zó veel te vertellen dat ik tijdens hun bijpraatmomentje tóch nog wakker werd. En toen kon ik eindelijk diep in tante haar ogen kijken. 

Verder heb ik vandaag iets nieuws ontdekt: mama haar gezicht. Want hoewel ik elk plekje met mijn grote kijkers al heb bestudeerd, wist ik nog niet hoe het voelt. Dus vandaag heb ik goed gevoeld met mijn handjes — een hele ontdekking!

En er was nóg iets leuks tijdens mijn verzorging: mijn naveltje is helemaal genezen! Ik heb nu een echt babybuikje, en ik maak steeds meer echte babygeluidjes. Ik verander met de dag. Mama voelt zelfs dat ik zwaarder ben. Als ze me draait van mijn rug naar mijn buik, moet ze al meer kracht gebruiken. Tja, logisch ook… ik ben bijna 1,5 kilo! Nog maar een paar dagen tot we die giga mijlpaal vieren! 🎉

Mijn mama is jarig!

Ze is 30 jaar geworden — een echte mijlpaal voor mama. Ze keek er altijd een beetje tegenop om dertig te worden, maar sinds ik er ben, voelt alles voor haar ineens veel minder belangrijk. Alles is nu zo relatief geworden!

Maar ik heb de verpleging toch aan het werk gezet om mama te verrassen. We hebben samen een mijlpaalkaart voor haar gemaakt én een fotoshoot gehouden. Papa was ook superlief: hij had een verjaardagskaart geschreven en die stond al klaar in mijn huisje toen mama binnenkwam.

Daarna zijn mama en papa gezellig samen iets gaan eten. Even een momentje voor hen alleen. Toch vond mama het allerleukste van haar dag gewoon... knuffelen met mij. 🥰

Oh, en ik wil ook nog even iedereen bedanken die al een cadeautje voor mij heeft gekocht. Ze zijn thuis aangekomen en ik kijk ernaar uit om ze allemaal uit te proberen zodra ik thuis ben. Maar er was al één cadeautje dat mama kon meenemen naar hier: een haarbandje!

Eerst dachten we dat het nog lang niet zou passen… maar kijk eens aan: het past wél! En nu draag ik mijn strik met veel trots. 🎀

Lang leve papa!

Vandaag is het Vaderdag, en dat laten ze op de NICU natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan. Samen met de verpleging heb ik een kaartje geknutseld en daar moest natuurlijk ook een foto van mij in! Maar dat was nog niet alles: papa kreeg ook een lekkere chocoladereep. 🍫

Het oudercomité had bovendien een gezellig drankje en wat lekkers voorzien. Papa en mama zijn daar natuurlijk even gaan snoepen. Ze konden ook ervaringen uitwisselen met andere ouders, want soms hebben ze toch vragen of twijfels over bepaalde dingen.

Maar het allerbelangrijkste van vandaag? Papa platknuffelen natuurlijk! 💙

En alsof dat nog niet genoeg was, hebben we vandaag ook een heeeeele grote mijlpaal bereikt: ik heb voor het eerst écht aangehapt bij mama!

Melkje drinken lukt nog niet helemaal — dat moet ik nog leren — maar hoe vaker ik goed kan aanhappen, hoe sneller ik zal leren drinken. Iedereen was superblij dat ik eindelijk mocht stoppen met zoeken. Ik kreeg zelfs een heuse mijlpaalkaart voor dit speciale moment! 🍼🎉

Na al die grote avonturen ben ik in een diepe slaap gevallen. Toch bleef ik nog wat friemelen in mijn nestje… zo gretig, dat mijn haarband ineens rond mijn halsje hing. Oeps! Voor even was ik een echte circusdirecteur. 🎪

Het was echt een hele fijne en bijzondere dag!

Vandaag was ik niet zo goedgezind.

Het is niet van mijn gewoonte om mij weg te draaien als mama me een aaitje geeft, maar vandaag voelde ik me niet op mijn gemak. Mijn buikje stond gespannen en ik lag helemaal niet comfortabel.

De verpleging werd erbij gehaald en al snel bleek dat mijn maagje vol lucht zat. Geen wonder dat ik me niet lekker voelde! Gelukkig kan die lucht er via de maagsonde uitgehaald worden. Maar zelfs daarna voelde ik me nog steeds niet helemaal mezelf.

Dus kroop ik lekker bij mama en deed een lange dut. Tijdens dat knuffelmoment kwam de dokter even langs om me te onderzoeken. Ze wilde weten waar al die lucht vandaan kwam. Toen ze aan mijn buikje voelde, was het al een stuk beter  en ik liet meteen een protje. Oepsie! Toch nog wat kuren, ook al voelde ik me wat opgelucht.

De dokter besloot dat er een foto van mijn buik gemaakt moest worden, én dat er een bloedonderzoek nodig was. Dus had ik er onverwacht nog een namiddagprogramma bij. Net toen ik bij mama aan het aanhappen was voor mijn voorgerechtje, kwam de radioloog langs…

Ik was niet bepaald onder de indruk van hem, maar moest wel terug naar mijn bedje.

Na de “fotoshoot” van mijn buik, besloot de verpleegster meteen bloed te prikken. Mama deed héél flink haar best om me af te leiden. Ze gaf me een beetje melk en praatte zachtjes tegen me terwijl de verpleegster met een piepklein naaldje naar een goed bloedvat zocht. Ik vond het niet leuk, maar bleef toch flink stilliggen.

De resultaten zullen we morgen weten hopelijk vinden ze snel wat er aan de hand is.

Na al dat gedoe mocht ik gelukkig weer bij mama voor de rest van mijn voorgerechtje. Maar ik was zó moe, dat het al snel overging in een diep recuperatiedutje. 💤💛

Vandaag was mama er al vroeg bij.

Ik word weer gewassen, en dat wil mama natuurlijk niet missen! Zeker na de moeilijke dagen van de afgelopen tijd wil ze graag wat langer bij mij blijven.

Vandaag voel ik me gelukkig al beter. Ik ben niet meer zo grumpy, en tijdens mijn verzorging was ik goed wakker. Maar zodra ik bij mama lig, val ik meteen in de diepste slaap ooit! Dan mag er een bom ontploffen — ik word niet wakker hoor. 😴

Mijn testjes waren trouwens allemaal goed, dus ik ben niet ziek. Oef! Maar… ik heb nog steeds veel lucht in mijn buikje na het drinken van mijn melk. Dat zorgt ervoor dat ik me niet helemaal blij voel. Een paar dagen geleden werd mijn eetschema aangepast, en waarschijnlijk moet mijn buikje daar nog aan wennen.

Er worden ook extra vitamines en eiwitten (proteïnes) in mijn melk gedaan om mij sneller te laten groeien. Maar dat is misschien een beetje te veel van het goede voor mijn buikje. Daarom gaan ze die nu even weglaten, om te kijken of ik me dan beter voel. Dus: nog even verder onderzoeken.

In de namiddag kreeg ik heel leuk bezoek van Saartje, Jeroen en Alice, dat is papa’s nicht en haar gezin. Omdat kindjes onder de 16 jaar niet op bezoek mogen komen, staat Alice niet mee op de foto. Dat vond ik wel jammer, maar ik heb al beloofd dat we gaan knuffelen zodra ik thuis ben! Alice is, net zoals ik, een bijzonder kindje, wij gaan het zeker goed met elkaar kunnen vinden. 💛

Papa kwam ook nog langs vanavond om met mij te knuffelen. Dat was alweer even geleden, want hij heeft het heel druk. Mama en ik vinden dat soms wel moeilijk, want het liefst zijn we met z’n drietjes. Maar elke minuut die we samen zijn telt en daar genieten we met volle teugen van. 🥰

Piep! Ik ben een kleine muis 🐭

Ik had een hele leuke date vannacht! Mijn lievelingsvroedvrouw Lore, die mij ook bestudeert voor de NIDCAP, verzorgde mij. Superfijn, want bij elke voeding bleef ze gezellig bij mij zitten. Dat deed ze niet zomaar: sinds mijn voedingsschema is aangepast, heb ik het soms wat lastig om die grotere hoeveelheden melk goed te verwerken. Lore wilde mij daarom extra goed in het oog houden. En van die fijne momenten… komen natuurlijk ook leuke foto’s! 📸

’s Avonds kwamen papa en mama op bezoek, samen met moeke en vake. Ik had moeke en vake al een tijdje niet meer gezien, maar herkende hun stemmen meteen. Net op dat moment kreeg ik mijn melk. Niet alleen via de pomp, maar ook via mijn tutje. Een ideaal moment om te tonen hoe goed ik al kan drinken! 🍼 Ik moest ook goed lachen met de gekke toeren die moeke uithaalde. En ik liet trots zien hoe goed ik al gegroeid ben: ik rekte me helemaal uit, tot mijn teentjes erbij kwamen!

Na het bezoek bleven mama en papa nog een hele tijd knuffelen met mij. Pas bij mijn eerste nachtvoeding zijn ze weer naar huis vertrokken.

Hoera, ik ben 1 maand oud! 🎉

Vandaag is een bijzondere dag: ik ben al één maand op deze wereld! De tijd vliegt voorbij, maar tegelijk lijkt het ook traag te gaan, want ik ben nog steeds in het ziekenhuis. Ik neem nog even rustig de tijd om verder te groeien en te bloeien. Mijn zwangerschapsleeftijd is nu 35 weken — normaal gezien zouden mijn avonturen nog gewoon in mama’s buik plaatsvinden. Dus iedereen heeft eigenlijk veel geluk: ze krijgen alvast wat extra weken met mij! 💛

Mijn omi en opi leggen me graag in de watten (ik zeg expres niet "verwennen", hoor 😉). Toen mama vanmorgen op mijn kamer kwam, stond er een cadeautje op mijn kast klaar! Snel, snel uitpakken, want we waren zó benieuwd! Ik kreeg een schattig knuffelgirafje, een prachtig kruippakje voor als ik straks thuis ben in de zomer, én een lief kaartje. De giraf past natuurlijk perfect bij mijn kamertje, want die is oranje en op mijn couveuse staat ook al een girafje. 🦒 Het kaartje heeft mama meteen op mijn kaartjesmuur gehangen. Die hangt al goed vol, en thuis staan er ook nog veel kaartjes te wachten. Wat is het fijn dat zoveel mensen aan mij denken!

Na die leuke verrassing was het duidelijk etenstijd. Mijn tutje kon me niet troosten, ik had ècht honger. Mama nam me bij zich en vroeg even hulp om me aan te leggen. Verpleger Jan — die ook diensthoofd is — verzorgde mij vandaag. Omdat de lactatiekundige het druk had, hielp Jan mama even.

Ik lag goed, was wakker, en had superveel zin in melk. En raad eens? Ik heb maar liefst 5 minuten lang verse melk gedronken!

Jan en mama waren helemaal verbaasd dat ik meteen goed aanhapte en echt begon te drinken. De meeste babytjes van mijn leeftijd sabbelen eerst nog wat en moeten het gaandeweg leren… maar ik? Ik doe het gewoon meteen goed! Mama en ik kregen een 11 op 10 — want borstvoeding, dat is teamwork. 💪🍼

De rest van mijn voeding kreeg ik nog via mijn sonde, maar daarna sliep ik heerlijk uit bij mama. Mijn sondemelk dronk ik helemaal leeg zonder me slecht te voelen of overvol te zijn. Zou dit het begin zijn van de laatste rechte lijn naar huis? 🤞

En als beloning kreeg mama van mij nog twee kleine cadeautjes… in de vorm van een lekker gevulde pamper, natuurlijk. Hihi! 

Een héél grote mijlpaaldag! Of toch voor mama…

Vandaag gebeurde er iets superleuks, iets waar mama al sinds dag 1 naar uitkeek: ik mag eindelijk kleertjes aan! Gedaan met in mijn blootje liggen. Al was dat natuurlijk wel handig voor de verzorging…

De temperatuur in mijn couveuse wordt nu steeds een beetje verlaagd, zodat ik binnenkort naar een gewoon bedje kan. En dan heb ik natuurlijk kleding nodig! Sommige kledingstukken uit mijn collectie zijn nog een tikje ruim, maar dat zal niet lang duren hoor—ik groei namelijk héél snel.

Mama greep natuurlijk meteen haar kans en wou liefst alles al eens passen om te zien wat mij het beste staat. Dat was misschien een beetje overdreven, dus het werd een korte pasbeurt. 😄

Op de eerste foto zie je mij helemaal als fashionista, met een schattig strikje—een outfit waar ik zelf ook erg blij van werd! Op de tweede foto draag ik een handgemaakt pakje dat we kregen van VZW Kleine Held. Deze vzw ondersteunt ouders van premature kindjes op allerlei manieren. Ze sturen ook een gratis starterspakket op met daarin een eerste pakje en mutsje. Het stofje is misschien niet helemaal ons ding, maar we zijn wél ontzettend blij dat we bij deze organisatie terecht kunnen.

Vanaf nu lig ik minder op mijn buikje.

Als ik binnenkort naar huis mag, moet ik leren slapen en spelen op mijn rug of op mijn zij. Maar waarom mocht ik in het ziekenhuis wél heerlijk op mijn buik slapen? Simpel: omdat er hier nog allemaal draadjes aan mij vastzitten, waarmee de verpleging goed in de gaten kan houden of ik flink blijf ademen. Thuis zullen die draadjes er niet meer zijn, en dan is buikslapen te gevaarlijk voor mama en papa. Daarom is het buikslapen vanaf nu officieel afgeschaft.

Ik geef me helemaal over aan het slapen op mijn rug. Als je de foto bekijkt, snap je meteen waarom… knipoog 😉

Vandaag droeg ik trouwens ook een broekje én sokken. Mama vond het een beetje op carnaval lijken, met al die verschillende kleurtjes. Maar hé, niet elke outfit kan natuurlijk een fashionstatement zijn, toch?

Mama en papa kwamen vandaag wat later dan anders, maar gelukkig was daar een goeie reden voor en niet omdat ze mij niet meer graag zien, integendeel! Ze missen mij steeds harder als ze thuis zijn.

Vandaag gaf mijn moeke haar allerlaatste echte les, want ze gaat met pensioen. Vanaf nu zijn mijn neefje Leon en ik haar nieuwe werkgever. Maar eerst moest die laatste les natuurlijk gevierd worden! De school had in het geheim een verrassing geregeld: een aantal oud-leerlingen kwamen moeke toespreken en bedanken. Mama is trouwens ook een oud-leerling van moeke, dus hadden we samen een mooie kaart voor haar geknutseld.

Papa en vake waren er ook bij om de verrassing mee te maken. Ik had er heel graag bij willen zijn, maar dat ging helaas nog niet. Al was ik er in ieders hart wel helemaal bij. ❤️

Na dat fijne gebeuren dronk ik gulzig een flesje bij mama, want ik kreeg nog speciaal bezoek van tante Kim en nonkel Bram. Tante Kim keek al lang uit naar ons eerste ontmoeting, en wat was het een fijn moment!

Ik zat nog gezellig bij mama op schoot terwijl de grote mensen veel babbelden. Intussen keek ik aandachtig rond—want ja hoor, ik bekijk iedereen héél goed. Mij maak je niks wijs!

Nog eens modeshow!

Vandaag vond mama het tijd voor een échte outfit. Als ik bij haar drink, worden mijn beentjes en teentjes namelijk nogal snel koud. In mijn couveuse draag ik alleen een bodytje, daar is het lekker warm. Maar als ik buiten de couveuse hard moet werken om te drinken, krijg ik het wat fris. En een dekentje is niet zo handig tijdens het drinken… dus dan maar een pakje aan!

Gelukkig kreeg ik al een paar leuke pakjes van mijn meetje. Ze zijn heerlijk vintage, en dat vinden wij natuurlijk superleuk!

Daarna had ik nog een speciale opdracht te volbrengen van mijn nana! Ze was speciaal in mama haar oude speelgoed gaan snuisteren en vond daar de poppenkleertjes van haar lievelingspopje. Nana dacht dat die misschien wel zouden passen. Mama had zo haar twijfels, maar vond het toch de moeite waard om het te proberen.

En kijk eens aan… ik ben nu mama haar échte levende popje geworden! Het pakje paste nét rond mijn billetjes, al is het natuurlijk niet helemaal in proportie met een echt babylijfje. Maar wat een heerlijke foto, en wat een straf verhaal voor later!

Daar ben ik weer, na even weg geweest te zijn. 

Mijn mama kreeg al de vraag of het wel goed met mij ging, omdat er al zo lang geen verhaal meer verschenen was in het dagboek. Nou, dat kan natuurlijk twee kanten opgaan… Maar jullie kennen mij intussen wel! Het gaat uitstekend met mij. Mama heeft haar handen gewoon helemaal vol met mij. Daarom nu een uitgebreide update.

Bij mijn laatste bericht woonde ik nog in mijn glazen huisje op de NICU. Inmiddels hebben we al wat verhuizingen achter de rug. Mijn eerste verhuis was naar een nieuwe couveuse, een overgangsmodel naar een gewoon bedje. Daar heb ik drie dagen in gelegen, want in die tijd ben ik ook verhuisd van de NICU naar de N*.

De afdeling N* is een kleinschalige afdeling waar de baby’s een grote kamer hebben, en waar mama en papa kunnen blijven slapen. Dat deed mama ook – elke nacht. Zo konden we oefenen hoe het leven thuis zou zijn. Na één nachtje slapen op de N* beslisten we dat de couveuse afgeschaft zou worden, en ik in mijn hemelbedje mocht slapen. Een heel grote mijlpaal! Normaal zou ik eerst in een verwarmd bedje slapen, maar zoals altijd mocht ik een stap overslaan omdat ik zo flink ben.

Na vijf dagen op de N* was het tijd voor mijn laatste en grootste verhuis: ik ging mee met mama en papa, op 30 juni, naar mijn eigen huisje.

Mama vond dat wel heel spannend, want ik heb nog steeds mijn maagsonde. Er is weer een professor die een studie doet bij premature kindjes die met een sonde naar huis gaan. Daarom mocht ik veel vroeger dan verwacht mee naar huis. Mama kreeg een volledig ondersteuningsteam achter zich en een opleiding over hoe ze met mijn sonde moet omgaan.

Ik woog op het moment van mijn vertrek 2,060 kg – volgens velen het lichtste kindje ooit! Nu ben ik één week thuis en al 200 gram bijgekomen. Dat is heel erg straf, hoor! En raad eens? Mama gebruikt mijn sonde al enkele dagen niet meer, want ik drink zo goed bij mama of uit mijn flesje dat die vervelende buis niet meer nodig is. Hij mag er nog niet uit, omdat we nog vroeg zijn in het afbouwen. Maar als ik tegen het einde van de week nog steeds goed bijkom en geen gebruik maak van de sonde, dan mag die eruit. Dus: nog even flink blijven doen zoals nu!

Thuis is het zo leuk met mama, papa en mijn poezenvriend Ronny. Die laatste had wel enkele dagen nodig om aan mij te wennen – hij is dan ook nog groter en zwaarder dan ik! Maar inmiddels zijn we dikke vrienden. Als ik melk drink bij mama, komt hij er gezellig bij liggen. En als ik in mijn nestje lig te slapen, waakt hij vanop een afstandje.

De eerste dagen thuis scheen het zonnetje zo fel dat het buiten te warm was voor mij. Mama en ik bleven gezellig binnen in ons koele huisje. Maar na de grote hitte was het tijd voor een wandeling – en we hebben de smaak helemaal te pakken! Elke dag als het zonnetje schijnt, gaan mama en ik op stap.

De zorg rond mijn voeding en sonde is best intens, zeker omdat ook het huishouden erbij komt. Dat was wel een voordeel van in het ziekenhuis wonen. Gelukkig komt elke dag de vroedvrouw even langs om me te controleren, en helpen mijn omi, moeke en nana mama ook erg goed. Mama krijgt ook één keer per week hulp van Els, een kraamhulp. Dat doet echt heel veel deugd – een momentje rust voor mama.

We laten alles rustig op zijn plooi komen en genieten van elk moment samen. We gaan af en toe al eens op bezoek bij vrienden of familie, zodat iedereen mij eens kan zien. Heel rustig gaan we ook mensen bij ons thuis uitnodigen – alles op zijn tijd, want ik heb nog veel ritme en rust nodig. Stilletjes aan beginnen mama en papa ook mijn eerste feestje te plannen. Want het avontuur van 47 dagen in Leuven én mijn leven moeten gevierd worden!

Zo nu en dan komt er nog wel eens een update in mijn dagboek, maar mama gaat zich verder voor 10.000% op ons gezinnetje richten. Kijk zeker nog eens in mijn fotoalbum, want daar verzamelen we nog steeds al mijn leuke en lieve momenten.

Dankjewel, lieve lezers. Het is ons een waar genoegen om dit met jullie te delen.

Veel liefs en tot in den draai!

Sien en mama