ผู้ก่อสร้าง คืออดีตขุนนางแม่หม้ายท่านหนึ่ง โดยแรกเริ่มก่อนจะได้รับการอนุญาตให้ก่อสร้างสถาบันศึกษา ใครก็ว่าท่านเสียสติจากการที่สูญเสียทั้งสามี และลูก จากอุบัติเหตุ เหตุเพราะท่านไล่เคาะประตูบ้านถามถึง “ภูติ” ที่อยู่กับเด็ก ๆ แม้กระทั่งผู้ใหญ่ที่ยังไม่แต่งงาน ช่วงแรกผู้คนต่างหลีกเลี่ยง และเป็นหัวข้อสนุกปากชาวบ้าน

ผ่านไปปีกว่า มีเด็กคนหนึ่งมาหาท่าน,  ขอทานตัวน้อยเนื้อตัวมอมแมม แต่ในมือกลับสะอาดสะอ้าน มี “ภูติ” ที่เหาะเหินได้หลบอยู่ในนั้น ขอทานตัวน้อยกล่าวทั้งสะอื้นอย่างหวาดกลัว การจากลากับภูติตนนี้ หากอิสตรีต้องการสิ่งนี้ ตนจะขายให้ ขอเพียงข้าวประทังชีวิตตนเองและภูติแล้ว แต่สิ่งที่ท่านต้องการไม่ใช่ภูติ อิสตรีต้องการความจริง ว่าสิ่งที่ท่านเคยมี และสิ่งที่ลูกของท่ายเคยมี เป็นภูติที่มีอยู่จริง ไม่ใช่ภาพลวงตา

เจ้าภูติแนะนำตัว กระบวยในมือจิ๋วของมันสะบัดไปมา มันพูดว่ามันคือเจ้าของร้านราเม็ง ตนคือผู้พิทักษ์ของขอทานตัวน้อย แม่หม้ายจึงร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ครั้งหนึ่งภูติของเธอ ก็เคยบอกว่ามันคือผู้พิทักษ์ของท่านเช่นเดียวกัน เฉกเช่นเดียวกับผู้พิทักษ์นักเขียนผู้กันตัวน้อยของลูกชาย ที่หลบกลับเข้าไปในไข่ และถูกความมืดมิดกลืนกิน แล้วดับความฝันไปตลอดกาลพร้อมกับลูกของตนเอง

ท่านใช้เวลานานกว่าสิบปี ในการเร่ป่าวประกาศว่าเด็ก ๆ มีภูติของตนเอง หลายครั้งก็จ้างคนเขียนลงหนังสือพิมพ์ มีเด็กหลายคนมาหาท่าน บางคนมาด้วยหวังไร้เดียงสาว่าพวกเขาเองก็มีแต่มองไม่เห็นใช่หรือไม่ บางคนมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าท่านพูดจริงหรือแค่เป็นบ้า บางคนมาด้วยต้องการทราบความจริง ว่าภูติที่พวกเขามองเห็นไม่ใช่เพราะพวกเขาแปลกประหลาด จนสุดท้ายก็ได้การรับอนุญาตให้ก่อตั้งสถานศึกษาเนื่องจากมีความพร้อมสมบูรณ์

การใช้เวลาศึกษาเป็นสิบปีนั้นทำให้ท่านผู้ก่อสร้างค้นพบว่า ภูติผู้พิทักษ์ อยู่ในใจของทุกคน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ หากแรงปรารถนากล้ามากพอ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เห็น แม้แต่ผู้ที่มุ่งมั่นต่ออนาคตก็ไม่ได้รับประกันว่าจะได้พบผู้พิทักษ์ของตนเอง เช่นนั้นขอแค่ได้ให้การศึกษา เผื่อสักวันหนึ่งลูกหลานของพวกเขาเดินมาบอกว่าเห็นภูติ จะไม่มีใครถูกกล่าวหาว่าสติเลอะเลือนจนละเลยพวกเขาไป

ปัจจุบันยูเมะซากิได้ผ่านการเปลี่ยนผันมารุ่นสู่รุ่น แต่สิ่งที่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน คือเจตจำนงที่จะปกป้องวัยเยาว์ของเยาวชน ผู้ที่มาพร้อมกับความฝันอันยิ่งใหญ่ เล็กน้อย หรือยังค้นไม่พบ อย่างไรก็ตาม ผู้ก่อสร้างไม่ต้องการให้เด็กผู้มีความฝันคนใดพังทลายลงช ดั่งเฉกเช่นสิ่งที่ท่านเจอเมื่อครั้งสูญเสียลูกชายตนเอง

อ้างอิงจากจดหมายของผู้ก่อสร้างทั้งหนึ่งพันฉบับ