Toen ik toevallig een kort stukje op TV zag over Rots en Water, was m'n spontane reactie: "Die kinderen doen Tai Chi!". Meteen was mijn interesse gewekt. Toen ik de basisopleiding voor Rots en Water-trainer volgde, kwam ik te weten dat de peetvader van het programma, Freerk Ykema, jarenlang Tai Chi beoefend heeft. Ik was niet verrast maar bevestigd in mijn vermoeden.

Martin Strynck

Tai Chi is gebaseerd op Taoïsme. "Zijn zoals water" is een centraal gegeven in het Taoïsme en dus ook in Tai Chi. Water neemt de vorm aan van waar het inzit of in stroomt, het wordt er mee één. Het volgt de kracht die er op uitgeoefend wordt. In Tai Chi kan dat een kracht zijn van de tegenstander of partner, maar ook de zwaartekracht. Gebruik maken van de kracht van de ander, van je eigen gewicht en van de zwaartekracht zijn belangrijke aspecten in Tai Chi. Ontspanning (maar geen slapte) is daartoe de sleutel. Het "sterk staan" uit Rots en Water komt op hetzelfde neer. In Tai Chi wordt daarom veel belang gehecht aan je lichaamshouding. Een goede lichaamshouding straalt kracht en zelfvertrouwen uit. In Tai Chi zijn we daar eerder impliciet mee bezig. In Rots en Water wordt dit expliciet gemaakt. Het continu en langdurig bezig zijn met je eigen houding werkt misschien meditatief voor een volwassene. En op termijn merkt de volwassene vanzelf wat het effect is op zijn uitstraling. Een kind echter heeft nood aan veel afwisseling en actie, waardoor dit  verband  sneller en expliciet moet gelegd worden. 

Water drukt ook de zachte kracht van Tai Chi uit. Een douche doet deugd en werkt vernieuwend. Maar water kan ook zorgen voor erosie en zelfs voor verwoestende tsunami's.
Vergeet ten slotte niet dat we voor zo'n 80% uit water bestaan. 

In Rots en Water wordt de buik benadrukt als het centrum van je kracht, je rust en je gevoel (je intuïtie). Bij dat laatste kent iedereen de uitdrukking "je buikgevoel volgen". Telkens bij de Rots en Watergroet wordt dat duidelijk gemaakt door uit te ademen naar de buik en de aandacht naar de buik te brengen door een neerwaartse beweging van de handen naar de buik. Uitwendige bewegingen (met de handen) terwijl de aandacht inwendig (in het lichaam) zit, is inherent aan qigong en tai chi. Het gebruik van de adem is dat ook. Adem is één van de vertalingen van qi (uitgesproken als "tsjie"). Er kan geen sprake zijn van Tai Chi als er geen aandacht of focus (yi) is. Ook dat is iets dat overgenomen werd in Rots en Water. 

In Tai Chi is de dantian het krachtveld waar energie gestockeerd wordt en vanwaar alle bewegingen vertrekken. Deze bevindt zich -jawel - in de onderbuik. En zelfs hier komt het water weer tevoorschijn want de onderbuik wordt (Chinees) gezien als de waterstreek waarin zich een soort waterkrachtcentrale bevindt.
De alertheid van de Tai Chi-beoefenaar zorgt er voor dat de dantian eerst reageert. Iedereen die Tai Chi beoefent heeft de ervaring dat een oefening niet meer lukt als je er te veel bij nadenkt. Als beginner en bij het aanleren van een nieuwe beweging zal je natuurlijk nog meer "in je hoofd zitten", maar dat verandert met de tijd. En zitten we in het Westen niet allemaal te veel "in ons hoofd"? En net dat cerebrale stoempen we er in bij onze jeugd, ten nadele van de wijsheid van onze buik. Een persoonlijke anekdote is dat mijn dantian eerst bewoog als mijn baby 's nachts weende, nog voor ik goed en wel wakker werd en besefte wat er aan de hand was. Ik merk ook dat mijn reflexen veel beter zijn dan vroeger. Je hoofd aan de kant laten en vertrouwen op je reflexen is waar het om gaat in het "no mind game" van het Rots en Water programma. 

Zowel met Rots en Water als met Tai Chi leer je meer vertrouwen op je intuïtie. Ergens heeft dat ook te maken met het kind in jezelf (her)ontdekken en durven je eigen spontane en authentieke zelf te zijn. En laat dat behouden van of terugkeren naar dat kind nu net een belangrijk Taoïstisch thema zijn. De "godfather" van het Taoïsme Lao Zi wordt "het oude kind" genoemd.