Μαθαίνοντας από τις Μνήμες της Μικρασιατικής Καταστροφής και αντλώντας έμπνευση από το Μεγαλείο του Μικρασιατικού Πολιτισμού, οι μικροί καλλιτέχνες της Παιδικής Πινακοθήκης Ελλάδας καλούνται να φιλοτεχνήσουν έργα που κρατούν ζωντανά στη μνήμη μας, τόσο την οδύνη του βίαιου ξεριζωμού, όσο και την καθοριστική επιρροή του Μικρασιατικού πολιτισμού στην εξέλιξη και στον εκσυγχρονισμό του Ελληνικού κράτους.
Το 1922, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, ο ανατολικός άνεμος Απηλιώτης (από εκεί που ανατέλλει ο ήλιος) φέρνει μαζί με τους πρόσφυγες στην Ελλάδα το «Γαϊτανάκι», ένα πολύχρωμο έθιμο που ριζώνει στις καρδιές των Ελλήνων ως παντοτινό σύμβολο αδελφοσύνης!
100 χρόνια μετά, το 2022 αποτελεί χρονιά - ορόσημο για τον Ελληνισμό όπου γης. Μέσα από τον ιστορικό αναστοχασμό, προκύπτει η αδιαμφισβήτητη αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς των Μικρασιατών προσφύγων στον πολιτισμό, στην εκπαίδευση και στην οικονομία της χώρας μας, η οποία παραμένει ζωντανή έως τις μέρες μας.
«Ελλάδα, εσύ που όλα τα λέει τ’ αθάνατο όνομά σου,πηγή, από σε πάντα αναβρύζει κι ο ήρωας κι ο σοφός,ακόμα και στο γέρμα σου, στο κατρακύλισμά σου,της ιστορίας είσαι το φως!»
γράφει ο Κωστής Παλαμάς ταυτίζοντας τις πόλεις στα Μικρασιατικά παράλια με την αρχέγονη μνήμη της πατρίδας, που παρέμεινε ανεξίτηλη ως ο τόπος όπου για αιώνες γαλουχήθηκαν οι Μικρασιάτες στη ζωή, στις τέχνες και στα γράμματα, ένα τοπίο ευμάρειας και πολυχρωμίας.Πέρα από τους υπαρκτούς ιστορικούς και συναισθηματικούς δεσμούς που μας συνδέουν σήμερα με τη χαμένη πια πατρίδα, η Σμύρνη δεν παύει να είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα ελληνικά τοπόσημα που μόνο με το άκουσμά της παραπέμπει γλυκόπικρα στη φημισμένη από την αρχαιότητα γη της Ιωνίας και στην καταστροφή του 1922, μια από τις βαθύτερες πληγές της νεότερης ελληνικής ιστορίας.