Ως έμπνευση...
Ως έμπνευση...
Embedded Files
Κωστής Παλαμάς, «Ανατολή»
Πέρα ως πέρα στη γη της Ιωνίαςδοξαστικό αχολόγησε τροπάρι!απ’ την Κνωσσό ως την Πέργαμο θεία χάρηόπου Ελλάδα πηγή της αρμονίας.Και ω Σμύρνη πάντα εσύ μαργαριτάριστα μαλλιά της νεράιδας Μικρασίας!Η Μίλητος δεν είναι πια καμάριτης Ιστορίας, της Δόξας Εφεσίας!,οι καιροί σβήσαν τη φεγγοβολιά.Σμύρνη, ξανά γεννήτρες είναι οι Μοίρες(χτυπήστε Ομήρων ιωνικών οι λύρες)μεσ’ στη ζεστή της μάνας σου αγκαλιάπου ανοίγεται όλα για να τ’ αγκαλιάσεικαι τα σκόρπια τα σπλάχνα της, μια πλάση.
Πέρα ως πέρα στη γη της Ιωνίαςδοξαστικό αχολόγησε τροπάρι!απ’ την Κνωσσό ως την Πέργαμο θεία χάρηόπου Ελλάδα πηγή της αρμονίας.Και ω Σμύρνη πάντα εσύ μαργαριτάριστα μαλλιά της νεράιδας Μικρασίας!Η Μίλητος δεν είναι πια καμάριτης Ιστορίας, της Δόξας Εφεσίας!,οι καιροί σβήσαν τη φεγγοβολιά.Σμύρνη, ξανά γεννήτρες είναι οι Μοίρες(χτυπήστε Ομήρων ιωνικών οι λύρες)μεσ’ στη ζεστή της μάνας σου αγκαλιάπου ανοίγεται όλα για να τ’ αγκαλιάσεικαι τα σκόρπια τα σπλάχνα της, μια πλάση.
Οδυσσέας Ελύτης, «Μικρή πράσινη θάλασσα»
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΠου θα ’θελα να σε υιοθετήσωΝα σε στείλω σχολείο στην ΙωνίαΝα μάθεις μανταρίνι και άψινθοΜικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΣτο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμεροΝα γυρίσεις τον ήλιο και ν’ ακούσειςΠώς η μοίρα ξεγίνεται και πώςΑπό λόφο σε λόφο συνεννοούνταιΑκόμα οι μακρινοί μας συγγενείςΠου κρατούν τον αέρα σαν αγάλματαΜικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΜε τον άσπρο γιακά και την κορδέλαΝα μπεις απ’ το παράθυρο στη ΣμύρνηΝα μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφήΑπό τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοιΚαι με λίγο Βοριά λίγο ΛεβάντεΚύμα το κύμα να γυρίσεις πίσωΜικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΓια να σε κοιμηθώ παράνομαΚαι να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σουΚομμάτια πέτρες τα λόγια των ΘεώνΚομμάτια πέτρες τ’ αποσπάσματα του Ηράκλειτου.
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΠου θα ’θελα να σε υιοθετήσωΝα σε στείλω σχολείο στην ΙωνίαΝα μάθεις μανταρίνι και άψινθοΜικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΣτο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμεροΝα γυρίσεις τον ήλιο και ν’ ακούσειςΠώς η μοίρα ξεγίνεται και πώςΑπό λόφο σε λόφο συνεννοούνταιΑκόμα οι μακρινοί μας συγγενείςΠου κρατούν τον αέρα σαν αγάλματαΜικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΜε τον άσπρο γιακά και την κορδέλαΝα μπεις απ’ το παράθυρο στη ΣμύρνηΝα μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφήΑπό τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοιΚαι με λίγο Βοριά λίγο ΛεβάντεΚύμα το κύμα να γυρίσεις πίσωΜικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώΓια να σε κοιμηθώ παράνομαΚαι να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σουΚομμάτια πέτρες τα λόγια των ΘεώνΚομμάτια πέτρες τ’ αποσπάσματα του Ηράκλειτου.
Κ.Π. Καβάφης, «Ιωνικόν»
Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικοτην ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των·και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,αόριστη, με διάβα γρήγορο,επάνω από τους λόφους σου περνά.
Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικοτην ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των·και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,αόριστη, με διάβα γρήγορο,επάνω από τους λόφους σου περνά.
Κωστής Παλαμάς, Το τραγούδι των προσφύγων
…Πόσο ακριβά πληρώνεται τ’ άνθισμα των πατρίδων,του Μάη κι Απρίλη των εθνών ο ξαναγεννημός!Προμήνυμά τους κάποτε δεν είναι τάχα ακρίδωνρήμασμα και όρνιων ταραμός;
Ελλάδα, εσύ που όλα τα λέει τ’ αθάνατο όνομά σου,πηγή, από σε πάντα αναβρύζει κι ο ήρωας κι ο σοφός,ακόμα και στο γέρμα σου, στο κατρακύλισμά σου,της ιστορίας είσαι το φως
…Πόσο ακριβά πληρώνεται τ’ άνθισμα των πατρίδων,του Μάη κι Απρίλη των εθνών ο ξαναγεννημός!Προμήνυμά τους κάποτε δεν είναι τάχα ακρίδωνρήμασμα και όρνιων ταραμός;
Ελλάδα, εσύ που όλα τα λέει τ’ αθάνατο όνομά σου,πηγή, από σε πάντα αναβρύζει κι ο ήρωας κι ο σοφός,ακόμα και στο γέρμα σου, στο κατρακύλισμά σου,της ιστορίας είσαι το φως
Γιώργος Σεφέρης, «Μνήμη, Β΄. Έφεσος»
Μιλούσε καθισμένος σ’ ένα μάρμαροπου έμοιαζε απομεινάρι αρχαίου πυλώνααπέραντος δεξιά κι άδειος ο κάμποςζερβά κατέβαιναν απ’ το βουνό τ’ απόσκια:«Είναι παντού το ποίημα. Η φωνή σουκαμιά φορά προβαίνει στο πλευρό τουσαν το δελφίνι που για λίγο συντροφεύειμαλαματένιο τρεχαντήρι μες στον ήλιοκαι πάλι χάνεται. Είναι παντού το ποίημασαν τα φτερά του αγέρα μες στον αγέραπου άγγιξαν τα φτερά του γλάρου μια στιγμή.Ίδιο και διάφορο από τη ζωή μας, πώς αλλάζειτο πρόσωπο κι ωστόσο μένει το ίδιογυναίκας που γυμνώθηκε. Το ξέρειόποιος αγάπησε στο φως των άλλωνο κόσμος φθείρεται μα εσύ θυμήσουΆδης και Διόνυσος είναι το ίδιο».Είπε, και πήρε το μεγάλο δρόμοπου πάει στ’ αλλοτινό λιμάνι, χωνεμένο τώραπέρα στα βούρλα. Το λυκόφωςθα ’λεγες για το θάνατο ενός ζώου,τόσο γυμνό.Θυμάμαι ακόμηταξίδευε σ’ άκρες ιωνικές, σ’ άδεια κοχύλια θεάτρωνόπου μονάχα η σαύρα σέρνεται στη στεγνή πέτρα,Κι εγώ τον ρώτησα: «Κάποτε θα ξαναγεμίσουν;»Και μ’ αποκρίθηκε: «Μπορεί, την ώρα του θανάτου».Κι έτρεξε στην ορχρήστρα ουρλιάζοντας:«Αφήστε με ν’ ακούσω τον αδερφό μου!»Κι ήταν σκληρή η σιγή τριγύρω μαςΚι αχάραχτη στο γυαλί του γαλάζιου.
Μιλούσε καθισμένος σ’ ένα μάρμαροπου έμοιαζε απομεινάρι αρχαίου πυλώνααπέραντος δεξιά κι άδειος ο κάμποςζερβά κατέβαιναν απ’ το βουνό τ’ απόσκια:«Είναι παντού το ποίημα. Η φωνή σουκαμιά φορά προβαίνει στο πλευρό τουσαν το δελφίνι που για λίγο συντροφεύειμαλαματένιο τρεχαντήρι μες στον ήλιοκαι πάλι χάνεται. Είναι παντού το ποίημασαν τα φτερά του αγέρα μες στον αγέραπου άγγιξαν τα φτερά του γλάρου μια στιγμή.Ίδιο και διάφορο από τη ζωή μας, πώς αλλάζειτο πρόσωπο κι ωστόσο μένει το ίδιογυναίκας που γυμνώθηκε. Το ξέρειόποιος αγάπησε στο φως των άλλωνο κόσμος φθείρεται μα εσύ θυμήσουΆδης και Διόνυσος είναι το ίδιο».Είπε, και πήρε το μεγάλο δρόμοπου πάει στ’ αλλοτινό λιμάνι, χωνεμένο τώραπέρα στα βούρλα. Το λυκόφωςθα ’λεγες για το θάνατο ενός ζώου,τόσο γυμνό.Θυμάμαι ακόμηταξίδευε σ’ άκρες ιωνικές, σ’ άδεια κοχύλια θεάτρωνόπου μονάχα η σαύρα σέρνεται στη στεγνή πέτρα,Κι εγώ τον ρώτησα: «Κάποτε θα ξαναγεμίσουν;»Και μ’ αποκρίθηκε: «Μπορεί, την ώρα του θανάτου».Κι έτρεξε στην ορχρήστρα ουρλιάζοντας:«Αφήστε με ν’ ακούσω τον αδερφό μου!»Κι ήταν σκληρή η σιγή τριγύρω μαςΚι αχάραχτη στο γυαλί του γαλάζιου.
Κ.Χ. Μύρης, «Η στάχτη που ταξίδευε»
Τις πρώτες μέρες, τρυπώσαμε στα σπίτια πανικόβλητοι.Κατεβάσαμε τα παντζούρια, μανταλώσαμε τα παράθυρα,Σφραγίσαμε με κουρέλια τις ρωγμές των τοίχων,Βάλαμε στους ρόζους κερί,Κολλήσαμε σταυρωτές ταινίες στα ραγισμένα τζάμια,Γυρίσαμε και δυο και τρεις φορέςΤο κλειδί στην κλειδαρότρυπα.Του κάκου.Γέμισαν τα δωμάτια καπνό και στάχτη.Η πόλη καιγόταν απέναντι.Τον Αύγουστο με το μελτέμι,Ταξιδεύουν οι εφιάλτες ταχύπτεροι.Ο καπνός και η στάχτηΠοτίζαν τους τοίχους,Καθίζαν πάνω στα έπιπλα,Θολώναν τους καθρέφτες,Κρέμονταν στα δοκάριαΚαι κατοικούσαν στις χαραμάδες.Ο καπνός και η στάχτηΠοτίζαν τους τοίχους,Καθίζαν πάνω στα έπιπλα,Θολώναν τους καθρέφτες,κρέμονταν στα δοκάριακαι κατοικούσαν στις χαραμάδες.Ο καπνός και η στάχτηΤρυπώναν στο κατώι,Κατασταλάζαν στα γεννήματαΠήρε μια γεύση στυφή το κρασί,Τ’ αλεύρι πίκριζεΚαι το ψωμί στο στόμα λάσπωνε.Πού και πού, η γλώσσα μαςΑνίχνευε τη στάχτηΚι ανάμεσα στα δόντιαΞεφύτρωναν μικρά κάρβουνα. […]Η πόλη που κάηκεξαναγεννήθηκε στην άλλη όχθη…Ένα με το κορμί μας,κυλάει μες στο αίμα μας.Κι όταν ονειρευόμαστε,περιδιαβάζουμε στα περιβόλια τηςκαι σεργιανάμε στις πλατείες.Κάθε φορά που πιάνουμε τραγούδι,είναι τα λόγια μας σταχτιάκι η μουσική παράπονο,σαν πυρκαγιά, που κουβαλάει το μελτέμι.Η πόλη της Ανατολήςμας κατοικείΚι εξήντα τώρα χρόνιαμας δικάζει.
Τις πρώτες μέρες, τρυπώσαμε στα σπίτια πανικόβλητοι.Κατεβάσαμε τα παντζούρια, μανταλώσαμε τα παράθυρα,Σφραγίσαμε με κουρέλια τις ρωγμές των τοίχων,Βάλαμε στους ρόζους κερί,Κολλήσαμε σταυρωτές ταινίες στα ραγισμένα τζάμια,Γυρίσαμε και δυο και τρεις φορέςΤο κλειδί στην κλειδαρότρυπα.Του κάκου.Γέμισαν τα δωμάτια καπνό και στάχτη.Η πόλη καιγόταν απέναντι.Τον Αύγουστο με το μελτέμι,Ταξιδεύουν οι εφιάλτες ταχύπτεροι.Ο καπνός και η στάχτηΠοτίζαν τους τοίχους,Καθίζαν πάνω στα έπιπλα,Θολώναν τους καθρέφτες,Κρέμονταν στα δοκάριαΚαι κατοικούσαν στις χαραμάδες.Ο καπνός και η στάχτηΠοτίζαν τους τοίχους,Καθίζαν πάνω στα έπιπλα,Θολώναν τους καθρέφτες,κρέμονταν στα δοκάριακαι κατοικούσαν στις χαραμάδες.Ο καπνός και η στάχτηΤρυπώναν στο κατώι,Κατασταλάζαν στα γεννήματαΠήρε μια γεύση στυφή το κρασί,Τ’ αλεύρι πίκριζεΚαι το ψωμί στο στόμα λάσπωνε.Πού και πού, η γλώσσα μαςΑνίχνευε τη στάχτηΚι ανάμεσα στα δόντιαΞεφύτρωναν μικρά κάρβουνα. […]Η πόλη που κάηκεξαναγεννήθηκε στην άλλη όχθη…Ένα με το κορμί μας,κυλάει μες στο αίμα μας.Κι όταν ονειρευόμαστε,περιδιαβάζουμε στα περιβόλια τηςκαι σεργιανάμε στις πλατείες.Κάθε φορά που πιάνουμε τραγούδι,είναι τα λόγια μας σταχτιάκι η μουσική παράπονο,σαν πυρκαγιά, που κουβαλάει το μελτέμι.Η πόλη της Ανατολήςμας κατοικείΚι εξήντα τώρα χρόνιαμας δικάζει.
Νετζάτι Τζουμαλί, «Αφιέρωση»
Μικρό μου είσαι τώρα στα δεκαοχτώ σου,η φήμη της ομορφιάς σου εξαπλώθηκε παντού.Οι μέρες κι οι νύχτες της Σμύρνηςξαναζωντανεύουν στη μνήμη μου με σένα.Πού πήγαν οι ερωτευμένες γυναίκες, τα παλικάριατης Σμύρνης μας αυτής που αιώνες κοιμάταικάτω από τη σκιά σβησμένων ηφαιστείων και κάστρων;Έζησαν κι αποδήμησαν στ’ αλήθεια, ποιος να ξέρει;Κοιτάζω τις βεράντες, τις επαύλεις κι αναπολώτις μέρες που κύλησαν δίχως ν’ αφήσουν ίχνη και αναμνήσειςόπως κυλούν τα σύννεφα πίσω απ’ τα ιστιοφόρα που φεύγουν!Μυστήριο είναι τώρα τόσες ωραίες ζωές, τόσοι ωραίοι θάνατοι!Μυστήριο τώρα τα δάκρυα, μυστήριο οι ευχές,μυστήριο αυτά που μας είπαν για την ιστορία των αιώνων.Όλα όσα ξέρουν για τη Σμύρνη ο ένας κι ο άλλοςείναι οι σκόρπιες αφηγήσεις των γερόντων.Οι πόλεις γεννούν τους έρωτες, οι πόλεις τους δίνουν ζωή.Έζησα όπως ήθελα, αγάπησα με την καρδιά μου.Ξέρω πως η ευτυχία κι η μοναξιά μου οφείλονται σ’ αυτό,το ξέρω από τότε που σε γνώρισα, από τότε που σ’ έχω χάσει.Η ιστορία μιας πόλης είναι η ιστορία των ερώτων της.Οι πόλεις αν ζήσουν στη μνήμη μας, θα ζήσουνμε τους έρωτές τους.Ακόμη κι όταν δεν σκοπεύω να πω λόγια ερωτικά,ό, τι γράφω για τη Σμύρνη το αφιερώνω σε σένα.
Μικρό μου είσαι τώρα στα δεκαοχτώ σου,η φήμη της ομορφιάς σου εξαπλώθηκε παντού.Οι μέρες κι οι νύχτες της Σμύρνηςξαναζωντανεύουν στη μνήμη μου με σένα.Πού πήγαν οι ερωτευμένες γυναίκες, τα παλικάριατης Σμύρνης μας αυτής που αιώνες κοιμάταικάτω από τη σκιά σβησμένων ηφαιστείων και κάστρων;Έζησαν κι αποδήμησαν στ’ αλήθεια, ποιος να ξέρει;Κοιτάζω τις βεράντες, τις επαύλεις κι αναπολώτις μέρες που κύλησαν δίχως ν’ αφήσουν ίχνη και αναμνήσειςόπως κυλούν τα σύννεφα πίσω απ’ τα ιστιοφόρα που φεύγουν!Μυστήριο είναι τώρα τόσες ωραίες ζωές, τόσοι ωραίοι θάνατοι!Μυστήριο τώρα τα δάκρυα, μυστήριο οι ευχές,μυστήριο αυτά που μας είπαν για την ιστορία των αιώνων.Όλα όσα ξέρουν για τη Σμύρνη ο ένας κι ο άλλοςείναι οι σκόρπιες αφηγήσεις των γερόντων.Οι πόλεις γεννούν τους έρωτες, οι πόλεις τους δίνουν ζωή.Έζησα όπως ήθελα, αγάπησα με την καρδιά μου.Ξέρω πως η ευτυχία κι η μοναξιά μου οφείλονται σ’ αυτό,το ξέρω από τότε που σε γνώρισα, από τότε που σ’ έχω χάσει.Η ιστορία μιας πόλης είναι η ιστορία των ερώτων της.Οι πόλεις αν ζήσουν στη μνήμη μας, θα ζήσουνμε τους έρωτές τους.Ακόμη κι όταν δεν σκοπεύω να πω λόγια ερωτικά,ό, τι γράφω για τη Σμύρνη το αφιερώνω σε σένα.
Άγγελος Σημηριώτης «Σμύρνη»
Καλή μου, όταν λαμπάδιασε τ’ ωραίο κορμί σου ως τ’ άστρα,δε βρέθη Θεός, να σου σταθεί μητ’ άνθρωπος εσένα,μόν κοίταζ’ η μέρα βουβή κ’ η νύχτα αναγελάστρα,γιατί οι ανθρώπ’ ήταν θεριά κ’ έλειπε ο Θεός στα ξένα.
Καλή μου, όταν λαμπάδιασε τ’ ωραίο κορμί σου ως τ’ άστρα,δε βρέθη Θεός, να σου σταθεί μητ’ άνθρωπος εσένα,μόν κοίταζ’ η μέρα βουβή κ’ η νύχτα αναγελάστρα,γιατί οι ανθρώπ’ ήταν θεριά κ’ έλειπε ο Θεός στα ξένα.
Γιάννης Καρατζόγλου, «Οι γλάροι της Σμύρνης»
Δεν ήμασταν εμείς που φεύγαμε, μα η ακτογραμμή απέναντί μας: το πλοίον ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ έμενε σταθερό ενώ όλοι ατενίζαμε ανεβασμένοι στο άλμπουρο της πλώρης, πώς μια πατρίδα χάνεται, πώς κρύβεται μες στους καπνούς και ξεθωριάζει η Αγια-Φωτεινή, πώς τα τραγούδια γίνονται βουβές κραυγές κι οι γλάροι της Σμύρνης περιστρέφονται ακολουθώντας τους αφρούς της έλικας για λίγο κι ύστερα επιστρέφουνε στο Quais τους, πώς σβήνουνε στις στάχτες τα αρώματα από τις τριανταφυλλιές, πώς οι αυλές κι οι ταράτσες όπου γλεντήσαμε ανέμελα μια κούφια προσωρινή ελευθερία, γίνονται ίσκιοι, στίγματα και ίχνη, φανταστικά οράματα στην καταχνιά…Την ίδια ώρα πίσω από τα βουνά, σε ατέλειωτη πορεία ο θείος Αναστάσης για πάντα αιχμάλωτος αμίλητος να τρώει τα χιλιόμετρα της πέτρας, να υπομένει σιωπηλός τη μεγάλη των αιωνίων εχθρών εκδίκηση και να πορεύεται στα βάθη της Ανατολής, δίχως καμιά ελπίδα επιστροφής, με μόνη βεβαιότητα εκείνη του τέλους.Στην άλλη άκρη της θάλασσας πια, στην άλλη Ελλάδα, στις νέα πόλεις που χτίστηκαν πάνω σε έρημα χωράφια, στη Νέα Σμύρνη, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στη Νέα Μενεμένη, στο Νέο Κορδελιό, κάθε σπίτι είχε ένα θείο Αναστάση που τον σταύρωναν κάθε πρωί και κάθε βράδυ οι γιαγιές με τα μαύρα τσεμπέρια μες σ’ ένα σύννεφο καπνών του λιβανιού κάτω απ’ το εικονοστάσι, μπας και γυρίσει, μπας και τες φανερώσει κάποιο σημείο ζωής… μα οι Αναστάσηδες αφανέρωτοι.Δεκάδες χρόνια αργότερα διοργανώνονται εκδρομές με πούλμαν πολυτελή στα «μέρη μας», τα σύνορα ανοιχτά για κάθε «ξένο» με δολάρια, ξενοδοχεία πέντε αστέρων θεμελιωμένα πάνω στα χωνεμένα κόκκαλα των Αναστάσηδων, δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας πατάνε στα παλιά τους κουρασμένα βήματα και οι γιαγιές εκείνες οι μαυρομαντιλούσες χους ήσαν και εις χουν απήλθον, προ πολλού.
Δεν ήμασταν εμείς που φεύγαμε, μα η ακτογραμμή απέναντί μας: το πλοίον ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ έμενε σταθερό ενώ όλοι ατενίζαμε ανεβασμένοι στο άλμπουρο της πλώρης, πώς μια πατρίδα χάνεται, πώς κρύβεται μες στους καπνούς και ξεθωριάζει η Αγια-Φωτεινή, πώς τα τραγούδια γίνονται βουβές κραυγές κι οι γλάροι της Σμύρνης περιστρέφονται ακολουθώντας τους αφρούς της έλικας για λίγο κι ύστερα επιστρέφουνε στο Quais τους, πώς σβήνουνε στις στάχτες τα αρώματα από τις τριανταφυλλιές, πώς οι αυλές κι οι ταράτσες όπου γλεντήσαμε ανέμελα μια κούφια προσωρινή ελευθερία, γίνονται ίσκιοι, στίγματα και ίχνη, φανταστικά οράματα στην καταχνιά…Την ίδια ώρα πίσω από τα βουνά, σε ατέλειωτη πορεία ο θείος Αναστάσης για πάντα αιχμάλωτος αμίλητος να τρώει τα χιλιόμετρα της πέτρας, να υπομένει σιωπηλός τη μεγάλη των αιωνίων εχθρών εκδίκηση και να πορεύεται στα βάθη της Ανατολής, δίχως καμιά ελπίδα επιστροφής, με μόνη βεβαιότητα εκείνη του τέλους.Στην άλλη άκρη της θάλασσας πια, στην άλλη Ελλάδα, στις νέα πόλεις που χτίστηκαν πάνω σε έρημα χωράφια, στη Νέα Σμύρνη, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στη Νέα Μενεμένη, στο Νέο Κορδελιό, κάθε σπίτι είχε ένα θείο Αναστάση που τον σταύρωναν κάθε πρωί και κάθε βράδυ οι γιαγιές με τα μαύρα τσεμπέρια μες σ’ ένα σύννεφο καπνών του λιβανιού κάτω απ’ το εικονοστάσι, μπας και γυρίσει, μπας και τες φανερώσει κάποιο σημείο ζωής… μα οι Αναστάσηδες αφανέρωτοι.Δεκάδες χρόνια αργότερα διοργανώνονται εκδρομές με πούλμαν πολυτελή στα «μέρη μας», τα σύνορα ανοιχτά για κάθε «ξένο» με δολάρια, ξενοδοχεία πέντε αστέρων θεμελιωμένα πάνω στα χωνεμένα κόκκαλα των Αναστάσηδων, δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας πατάνε στα παλιά τους κουρασμένα βήματα και οι γιαγιές εκείνες οι μαυρομαντιλούσες χους ήσαν και εις χουν απήλθον, προ πολλού.
Τζεϊχούν Ατούφ Κανσού, «Νοσταλγία της Σμύρνης»
Είναι μια οχλοβοή αυτή, που φτάνει από μακριά,που μου φέρνει χαιρετίσματα απ’ τις θάλασσες,καθώς τα σύννεφα κάτασπρα περνούν από πάνω μου,αλαργεύω σ΄ εκείνο τον πάμπλουτο τόπο.Τα βουνά καπνισμένα προσκαλούν κάθε ψυχή,ένας πρωινός άνεμος φυσάει ακατάπαυστα προς το Αιγαίο,εκείνη η μεγάλη θάλασσα, η λίμνη των ηρώωνταξιδεύει στη σκέψη μου, που όλο εκεί τριγυρίζει.
Είναι μια οχλοβοή αυτή, που φτάνει από μακριά,που μου φέρνει χαιρετίσματα απ’ τις θάλασσες,καθώς τα σύννεφα κάτασπρα περνούν από πάνω μου,αλαργεύω σ΄ εκείνο τον πάμπλουτο τόπο.Τα βουνά καπνισμένα προσκαλούν κάθε ψυχή,ένας πρωινός άνεμος φυσάει ακατάπαυστα προς το Αιγαίο,εκείνη η μεγάλη θάλασσα, η λίμνη των ηρώωνταξιδεύει στη σκέψη μου, που όλο εκεί τριγυρίζει.
Page updated
Google Sites
Report abuse