Embedded Files
Το Πάσχα αποτελεί μια από τις σημαντικότερες γιορτές της χριστιανικής παράδοσης και έχει εμπνεύσει πλήθος καλλιτεχνών μέσα στους αιώνες. Πολλοί διάσημοι πίνακες ζωγραφικής αποτυπώνουν σκηνές από τα Πάθη, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, συνδυάζοντας θρησκευτική κατάνυξη με υψηλή αισθητική. Ένα από τα πιο γνωστά έργα είναι «Ο Μυστικός Δείπνος», που απεικονίζει την τελευταία συνάντηση του Ιησού με τους μαθητές του πριν από τη Σταύρωση. Το έργο αυτό ξεχωρίζει για τη δραματικότητα και την ένταση των συναισθημάτων που εκφράζονται στα πρόσωπα των μορφών. Εξίσου σημαντικός είναι και ο πίνακας «Η Σταύρωση», θέμα που έχει αποδοθεί από πολλούς καλλιτέχνες, παρουσιάζοντας τη θυσία με διαφορετικούς τρόπους, άλλοτε με ρεαλισμό και άλλοτε με έντονο συμβολισμό. Η Ανάσταση αποτελεί επίσης ένα από τα πιο αγαπημένα θέματα στη ζωγραφική. Οι καλλιτέχνες αποδίδουν τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο μέσα από φωτεινά χρώματα, δυναμικές συνθέσεις και έντονο φως, που συμβολίζει την ελπίδα και τη λύτρωση. Μέσα από αυτούς τους πίνακες, η τέχνη γίνεται μέσο έκφρασης της πίστης και της ανθρώπινης εμπειρίας. Οι δημιουργοί δεν αποτυπώνουν μόνο θρησκευτικά γεγονότα, αλλά και βαθιά συναισθήματα, όπως ο πόνος, η αγωνία, η ελπίδα και η χαρά. Έτσι, οι πίνακες που σχετίζονται με το Πάσχα παραμένουν διαχρονικοί, συγκινώντας και εμπνέοντας το κοινό μέχρι και σήμερα.
Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη σε μια ιστορία που προέρχεται από την Παλιά Διαθήκη. Ο Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ ο οποίος όμως διώχθηκε από τα αδέλφια του λόγω της ενάρετης ζωής του και αρχικά τον έριξαν σ’ ένα λάκκο και προσπάθησαν να εξαπατήσουν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Τον πούλησαν σε εμπόρους, οι οποίοι με την σειρά τους τον πούλησαν στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Φαραώ Πετεφρή. Εκεί ο Ιωσήφ αφού δεν ενέδωσε στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και ο Φαραώ τον φυλάκισε.
Κάποτε όμως ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή. Ο Ιωσήφ ερμήνευσε ότι θα έλθουν στη χώρα επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστημένος και ενθουσιασμένος από τη σοφία του, έδωσε στον Ιωσήφ αξιώματα. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια του λιμού τον λαό. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του που τον είχαν φθονήσει φανερώθηκαν μπροστά του ζητώντας βοήθεια. Εκείνος όχι μόνο δεν τους κρατούσε κακία, αλλά αντιθέτως τα συγχώρεσε και τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς του. Είναι μία από τις 400 εικόνες που σχεδιάστηκαν με ιστορίες της Καινής και παλιάς Διαθήκης από τις εκδόσεις Foster.
Την ΜεγάληΤρίτη η παραβολή των δέκα παρθένων και το τροπάρι της Κασιανής, της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης γυναικός» είναι οι δυο ιστορίες που ακούγονται. Ο σημαντικός Γερμανός καλλιτέχνης Friedrich Wilhelm Schadow (1789-1862) σε έργο που του παραγγέλθηκε το 1842 και τώρα φιλοξενείται στο μουσείο Städel στη Φρανκφούρτη. Για πολλά χρόνια Σοφές και Μωρές Παρθένες ήταν το πιο γνωστό έργο του, αν και σύμφωνα με κριτικούς, υστερεί σε καλλιτεχνική δύναμη από άλλες δημιουργίες του Schadow. Το έργο έγινε δημοφιλές και ξεχωρίζει από τις εντυπωσιακές λεπτομέρειες τριών από τις παρθένες της συνολικής σύνθεσης.Friedrich Wilhelm Schadow: Οι Σοφές και Μωρές Παρθένες
Η ΜεγάληΤετάρτη είναι η μέρα της Μετανοημένης ΜαγδαληνήςΜετανοημένη Μαγδαληνή (περίπου 1576–1578) του Ελ Γκρέκο. Μουσείο Seni Halus Nasional, ΒουδαπέστηΖωγραφισμένη σαν ερημίτισσα αγία έξω από τη σπηλιά της η Μαρία Μαγδαλήνη κοιτά στον ουρανό με μάτια σπινθηροβόλα ικετεύοντας για συγχώρεση. Τα δάκτυλά της περιπλέκονται -στάση αρκετά τυπική που δηλώνει μετάνοια όντας καθιερωμένη ήδη από την πρώιμη Αναγέννηση. Το έργο αποτελεί ένα έξοχο παράδειγμα που επιμελήθηκε ο καλλιτέχνης λίγο μετά την άφιξή του στην Ισπανία. Μία γυναικεία φιγούρα γεμάτη αισθησιασμό και εκρηκτική σεξουαλικότητα αποπνεόμενη από τα λυτά μακριά χρυσά μαλλιά της τοποθετείται εν μέσω ερήμου με φόντο ένα σκοτεινό ουρανό, τα χρώματα του οποίου δεν είναι άσχετα του ψυχικού κόσμου της Μαγδαληνής. Αυτή η απόδοση του έργου ξεχειλίζει από συναισθήματα που κατάφερε να αποδώσει με την εξεζητημένη πινελιά του τόσο στο κορμί όσο και σε όλες τις λεπτομέρειες των ιματίων και του φόντου ο καλλιτέχνης.
Την Μεγάλη Πέμπτη εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους. Ο διασημότερος πίνακας όλων των εποχών από τον μεγαλοφυή Λεονάρντο ασφαλώς. Βρίσκεται ακόμα και σήμερα στην αίθουσα φαγητού του μοναστηριού Santa Maria della Grazie (Παναγία της Χάριτος) του Μιλάνου, απέναντι σχεδόν από τη φημισμένη Σκάλα του συνθέτοντας έναν δρόμο όπου ο κόσμος συρρέει να θαυμάσει σπουδαία επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο πίνακας απεικονίζει την έκπληξη και τα συναισθήματα στα πρόσωπα των μαθητών του Ιησού, όταν ο τελευταίος τους ανακοινώνει ότι κάποιος από αυτούς πολύ σύντομα θα τον προδώσει. Πρόκειται περί ενός αριστουργηματικού πίνακα συναισθημάτων, διάταξης και αποχρώσεων. Ο μυστικός, τελευταίος, δείπνος έλαβε χώρα κατά την πιο πρόσφατη υπόθεση τη Μεγάλη Τετάρτη και όχι τη Μεγάλη Πέμπτη όπως υποστηριζόταν παλαιότερα.
Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως, οπότε και ο Χριστός αποκαθηλώνεται και τοποθετείται στον Επιτάφιο. Από τα ξημερώματα τις ίδιας μέρας ετοιμάζεται ο επιτάφιος.Ο Εσταυρωμένος του Diego Velázquez (1632), Prado ΜαδρίτηΎψος δυόμιση μέτρων, μπροστά στο οποίο μπορεί κανείς μόνο να παραμείνει σιωπηλός. Προτροπή, ενσυναίσθηση, θλίψη, υποταγή, γαλήνη: αυτά είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα που νιώθει κανείς μπροστά σε αυτό το αριστούργημα.Ο Velasquez έχει καταφέρει να φορτίσει την εικόνα με ανθρωπιά και πνευματικότητα, δίνοντας στον Χριστό μια θεϊκή αύρα που δίνει ελπίδα, παρόλο που το σώμα του μοιάζει ταλαιπωρημένο από τις πληγές, το αίμα και την προσπάθεια. Το κεφάλι, σκυμμένο προς τα εμπρός, προσδίδει εξαιρετική αληθοφάνεια στη σκηνή, αν και η τούφα των μαλλιών προστέθηκε από τον καλλιτέχνη στο τέλος επειδή δεν ήταν ικανοποιημένος με το πρόσωπο.Μια πολύ ιδιαίτερη λεπτομέρεια είναι η επιγραφή στην κορυφή με τη φράση «Ιησούς Ναζωραίος Βασιλιάς των Εβραίων» στα εβραϊκά, λατινικά και ελληνικά. Το φως είναι το κύριο στοιχείο του πίνακα, ένα φως που έρχεται σε αντίθεση με το σκοτεινό φόντο του πίνακα. Ο Velazquez προσδίδει στον Χριστό μια ζεστή λάμψη που επικαλείται την ελπίδα, μια ελπίδα που μπορεί να ξεπεράσει αυτά τα σημάδια του πόνου που είναι ορατά, αλλά και την οδύνη, καθώς το αίμα ρέει πάνω στο σώμα και στο σάβανο.
Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην Ταφή και την Κάθοδο του Χριστού στον Άδη.Η Ανάσταση (1597-1600) (“La Resurrección de Cristo”) του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου είναι ένα ακόμη έργο με θρησκευτική θεματική. Ο συγκεκριμένος πίνακας αρχικά είχε φιλοτεχνηθεί από τον καλλιτέχνη για την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας María de Aragón στη Μαδρίτη που έπειτα μεταφέρθηκε στο μουσείο Πράδο μαζί με άλλα έργα του ίδιου καλλιτέχνη. Τα μανιεριστικά στοιχεία της επιμήκυνσης και της παραμόρφωσης των μορφών είναι απολύτως εμφανή μαζί με την πολυπλοκότητα της σύνθεσης. Η ένταση που αποδίδει ο πίνακας είναι κι αυτή φανερά διακριτή στον θεατή του έργου. Παρότι ο Θεοτοκόπουλος επηρεάστηκε καλλιτεχνικά από τον Τιτσιάνο και τον Μιχαήλ Άγγελο το ιδιαίτερο ταλέντο του είναι αδιαμφισβήτητο και μοναδικό.Κέντρο της σύνθεσης Η Ανάσταση (1597-1600) (“La Resurrección de Cristo”) είναι ο αναστημένος Χριστός. Ο Χριστός αποτυπώνεται γυμνός, να κρατά στο αριστερό του χέρι μια λευκή σημαία- σύμβολο του θριάμβου του επί του θανάτου. Το δεξί χέρι του Χριστού είναι ανυψωμένο σε σχήμα λόγου-ομιλίας ενώ πίσω από τον ώμο Του προβάλλει ένας πορφυρός μακρύς και με διακριτές πτυχώσεις χιτώνας- σύμβολο του μαρτυρίου και της θυσίας. Το ρομβοειδές φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι του Χριστού μαρτυρεί επιρροή από τη Βυζαντινή παράδοση. Η μορφή του Χριστού καταλαμβάνει εμφατικά το μεγαλύτερο και κεντρικό κομμάτι του πίνακα και αναβλύζει φως. Σε συμπληρωματική αντίθεση έρχεται η βάση του πίνακα η οποία είναι ιδιαίτερα πολυπληθής αφού ανδρικές μορφές καταλαμβάνουν το κάτω μέρος της σύνθεσης. Οι ανδρικές φιγούρες, άλλες γυμνές και άλλες φορώντας ένδυμα κυανό, κίτρινο και πράσινο, δείχνουν έκπληκτες και αναστατωμένες μπροστά στο θείο γεγονός. Οι ανδρικές φιγούρες πιθανότατα είναι οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο του Χριστού. Το βλέμμα του θεατή της Ανάστασης σίγουρα στρέφεται κυρίως στην ανακαινισμένη μορφή του Χριστού αφού αυτή είναι εντυπωσιακή και θριαμβευτική.
Page updated
Google Sites
Report abuse