vergeten

VERGETEN

Maanden na de verhuizing had moeder haar leven min of meer opgepakt. Ze sprak niet meer over haar vorige woning. Ze verheugde zich op bezoek van familie en vrienden. Ze genoot van verse bloemen en kon goed aangegeven wat ze wel of niet wilde. Moeder vond de zorgmedewerkers erg aardig en attent. ‘Ze hebben het zo druk, maar vinden tijd voor een praatje en blijven geduldig bij het helpen.’ Wel vond ze het lastig om contact te maken of te krijgen met andere bewoners. Zorgmedewerkers probeerden haar over te halen om mee te doen aan verschillende activiteiten in het huis. Maar het was haar snel te veel, ze voelde zich onzeker of ze wel de weg terug naar haar kamer kon vinden. Ze bleef meer en meer op haar kamer, ging slechter eten, kreeg weinig tot geen bezoek meer van vrienden. Ze straalde minder plezier uit, ze werd stiller en stiller …

Met VERGETEN willen we laten zien wat het voor mensen betekent om te moeten verhuizen. Hoe ingrijpend het kan zijn als je leven een wending neemt die je niet had voorzien. Waarop je je niet hebt kunnen voorbereiden en wat je leven voorgoed zal beïnvloeden. Je wereld wordt steeds kleiner, je verlies steeds groter. Wat betekent dat in het leven van de bewoners, hoe hebben ze de verhuizing ervaren en wat heeft ervoor gezorgd dat ze hun leven weer konden oppakken?

Ouderen hebben een lang leven achter zich: ze hebben liefgehad, geleden, geluk en verdriet gekend. De verhuizing naar een woonzorgcentrum betekent niet alleen afscheid moeten nemen van je vertrouwde woonomgeving maar je wordt ook geconfronteerd met een fysieke en mentale achteruitgang. Je geheugen kan je in de steek laten. Je hebt opeens zorg nodig. Je lijkt langzaam onzichtbaar te worden. Alsof je al vergeten bent.

We hopen dat door de foto’s en de verhalen in dit boek de ouderen meer aandacht krijgen en dat de samenleving zich nu en in de toekomst blijft inzetten voor hun welzijn. De liefdevolle zorg en aandacht van professionals en vrijwilligers zijn hierbij van onschatbare waarde.

Ouderen zijn een deel van onze samenleving, we mogen ze niet vergeten.