การละเล่นพื้นบ้าน

ประวัติความเป็นมา

ในอดีตการแข่งเรือบกนั้น จะใช้แข่งในโคลนตม แต่ปัจจุบันจะใช้สนามในการแข่งแทน โดยใช้ไม้ยาวประมาณ ๘ เมตร ให้คนยืนคล่อมได้ ๗ คน ไม้ที่ใช้นั้นจะใช้แทนเรือและจะวิ่งในโคลนตม เป็นที่สนุกสนามของผู้เล่นในทีม แต่เนื่องจากปัจจุบันโคลนตมได้ประยุกต์มาเล่นในสนามหญ้าแทนโรงเรียนแม่ลานวิทยาได้นำการละเล่นดังกล่าวมาใช้ในการแข่งขันกีฬาสีประจำปีของโรงเรียนเพื่อสร้างความสนุกสนานและความรักความสามัคคีในหมู่คณะสถานที่ที่ใช้ในการละเล่นบริเวณลานกว้าง หรือสนามโอกาสที่เล่นงานกีฬาสีประจำปี หรือเทศกาลต่าง ๆอุปกรณ์การละเล่นท่อพีวีซี ยาวขนาด ๘ เมตร แทนลำเรือแข่งขนาด ใหญ่ และผู้แข่งขัน ๗ คนวิธีเล่น

๑. ผู้ลงเล่นเรือแข่ง ยืนคร่อมท่อพีวีซี

๒. ผู้เล่นเรือบกออกวิ่งไปพร้อมกันโดยให้วิ่งในสนาม และจับเวลา

๓. เรือบกลำที่ชนะเลิศ ต้องชนะ ๒ เที่ยวใน กำหนด ๓ เที่ยวซึ่งเป็น กติกาเดียวกับการแข่งขันเรือยาวทั่วไป

๔. ความสนุกสนานในการแข่งขันเรือบกอยู่ที่ผู้แข่งขันเรือบกในแต่ละลำ จะต้องวิ่งโดยพร้อมเพียงกัน ซึ่งถ้าผู้เข้าแข่งขันคนใดเสียจังหวะ หรือไม่พร้อมกับคนอื่น ๆ เรือบกก็จะพากันล้ม แล้วทุกคนต้องวิ่งจนกว่า จะถึงเส้นชัยจำนวนผู้เล่น๕ คน ๗ คน หรือ ๑๐ คนการแต่งกายชุดพละ หรือชุดวอม รองเท้าผ้าใบ

ประเพณีการละเล่นแมงตับเต่าเป็นการละเล่นพื้นเมืองชนิดหนึ่ง ซึ่งเล่นกันอยู่ในแถบพื้นที่ตอนเหนือของจังหวัด เพชรบูรณ์ คือ อำเภอหล่มสัก และอำเภอหล่มเก่า การละเล่นชนิดนี้เคยเป็นที่นิยมกันมากเมื่อสมัย ๕๐ - ๖๐ ปีมาแล้ว คล้ายการแสดงลิเก ปัจจุบันได้พัฒนามาเป็นการแสดงเพื่อความบันเทิง

อุปกรณ์และวิธีเล่น

การละเล่นแมงตับเต่าจะมีผู้เล่นจำนวน ๕ - ๑๐ คน ในอดีตผู้เล่นจะใช้ชายล้วน ปัจจุบันมีหญิงเข้ามา เป็นผู้เล่นด้วย การเล่นแมงตับเต่าจะเป็นการแสดงเพื่อความบันเทิง ผู้เล่นแต่งกายคล้ายลิเก บทร้องและบท เจรจาใช้ภาษาถิ่นกลุ่มภาษาหล่มซึ่งมีสำเนียงลาว ดังนั้นการ ละเล่นแมงตับเต่าบางครั้งจึงเรียกว่า ลิเกลาว เครื่องดนตรีใช้ประกอบการเล่น ได้แก่ ระนาด ๑ ราง กลอง ๑ ลูก แคน ๑ - ๒ เต้า ฉิ่ง ๑ คู่ พิณ ๑ ตัว ฉาบ ๑ คู่ ซอปิ๊ป ๑ คัน (คล้ายกับซออู้แต่ใช้ปิ๊บขนาดเล็กแทนกะลามะพร้าวที่ใช้เป็นกระโหลกซอ)

สถานที่เล่นมีเวทีให้สำหรับผู้แสดง มีฉากกั้นวาดภาพด้วยสีน้ำมันเหมือนฉากลิเก จะมี ๑ - ๒ ฉาก หรือจะมากกว่าก็ได้

เรื่องที่เล่นใช้วรรณกรรมถิ่นอีสานเรื่องต่าง ๆ และเรื่องจากบทละคร เช่น ท้าวสีทน นางสิบสอง ท้าวสุริยวงศ์ การะเกด ท้าวก่ำกาดำ นางแตงอ่อน จำปาสี่ต้น พระเวสสันดร ท้าวผาแดง นางไอ่ ขุนทึง - ขุนเทือง นางผมหอม สังข์ศิลป์ชัย ลิ้นทอง สังข์ทอง

ภาค ภาคเหนือ
จังหวัด สุโขทัยเทศกาลตรุษ สงกรานต์
ผู้เล่น ไม่จำกัด
การแต่งกาย ไม่จำกัอุปกรณ์ ผ้า
สถานที่ ลานกว้างการเล่น

มีคนทรงสองคนนั่งยองๆ และมีคนยืนถือชายผ้าขาวม้ากระพืออยู่ข้างบนอีก ๒ คน ส่วนที่เหลือยืนล้อมรอบแล้วร้องเพลงเชิญนางอึ่ง ซึ่งมีเนื้อร้อง คือนางอึ่งเอย มาแต่ไหนมาแต่ใต้บึงบอน ไอ้ตัวหนึ่งร้อนไอ้ตัวหนึ่งเย็น สลัดท้ายกันหัวโล้นก้นเย๊น เย็นโอกาสเทศกาลตรุษ สงกรานต์ผู้เล่น ไม่จำกัดการแต่งกาย ไม่จำกัดอุปกรณ์ ผ้าถานที่ ลานกว้างๆการเล่นมีคนทรงสองคนนั่งยองๆ และมีคนยืนถือชายผ้าขาวม้ากระพืออยู่ข้างบนอีก ๒ คน ส่วนที่เหลือยืนล้อมรอบแล้วร้องเพลงเชิญนางอึ่ง ซึ่งมีเนื้อร้อง คือนางอึ่งเอย มาแต่ไหนมาแต่ใต้บึงบอน ไอ้ตัวหนึ่งร้อนไอ้ตัวหนึ่งเย็น สลัดท้ายกันหัวโล้นก้นเย๊น เย็นเมื่อนางอึ่งเข้าทั้งสองคนแล้ว ก็จะเอาผ้าขาวม้าออก แล้วร้องเพลงให้นางอึ่งรำ คนทรงนางอึ่งทั้งสองคนจะรำจนกระทั่งนางอึ่งออก

อุปกรณ์๑. กองทราย๒. ลูกขี้เบ้าทราย ลูกขี้เบ้าทำมาจากทรายที่ละเอียดพอควร หากเป็นทรายหยาบมักจะไม่ค่อยแข็งแรงเท่าที่ควร ลูกขี๑.๑ นำทรายที่ละเอียดพอมาหนึ่งกำมือ เอาน้ำใส่ในทราย พอปั้นเป็นรูปกลม ๆ ได้ น้ำไม่ควรมากเกินและน้อยเกินไป เพราะการปั้นทรายให้เป็นรูปกลม ๆ ต้องใช้น้ำให้พอเหมาะ๑.๒ พอปั้นทรายให้เป็นรูปกลม ๆ แล้ว นำทรายนั้นมาคลุกกับทรายอีกจนแข็ง หาก ทำให้เนื้อทรายผิวนอกเกิดสีผิวคล้ำเข้มกว่าผิวปกติ จะแข็งมากกว่าลูกอื่น ๆ และจะให้แข็งขึ้นไปอีกก็ต้องนำไปฝังดินหรือทรายให้นานกว่า ๔ - ๕ วันขึ้นไปวธีการเล่นลูกขี้เบ้า มีอยู่ ๒ วิธี คือ๑. เล่นแบบ ๒ ลูก คือ ในกองทรายให้ขุดหลุมลงไปให้มีทางยาวเป็นหนึ่งทาง ให้ตรงกลางหลุมลึกกว่าตรงปลายหลุม แล้วให้ลูกขี้เบ้าของเด็กสองคนมาชนกัน หากใครเป็นฝ่ายแตกฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายแพ้ไปทำมาเล่นใหม่๒. เล่นแบบ ๔ ลูก คือ การเล่นแบบที่ ๑ แต่มีลูกขี้เบ้าทรายมากกว่า ๒ นี้ ผู้เล่นต้องขุดหลุมเป็นทางมากกว่า ๑ ทางขึ้นไป เช่น เล่นแบบ ๔ ลูก ผู้เล่นก็มี ๔ คน ลูกขี้เบ้าคนละลูก ขุดหลุมทรายออกให้เป็นรูปกากบาท ให้ตรงกลางหลุมลึกกว่าตรงปลายหลุม แล้วผู้เล่นก็นำลูกขี้เบ้าทั้ง ๔ คน นำเอามาวางบนปากหลุม ทุกคนก็ปล่อยลงไปพร้อมกัน ดูว่าลูกใครแตกน้อยที่สุดผู้นั้นก็ชนะโอกาสหรือเวลาที่เล่นลูกขี้เบ้าทำมาจากทราย ฉะนั้นการเล่นลูกขี้เบ้าก็จะต้องเล่นในที่ที่มีทราย เวลาเด็กไปเล่นกันในวัดก็มักจะพบเด็กเล่นลูกขี้เบ้ากัน แต่พอระยะหลัง ๆ กองทรายที่จะให้เด็กเล่นกันหาไม่ค่อยได้ลูกขี้เบ้าจึงหาดูได้ยากขึ้น จึงมักจะเล่นกันในช่วงสงกรานต์ที่มีการขนทรายเข้าวัดคุณค่า / แนวคิด / สาระบ่าขี้เบ้าทราย เป็นการละเล่นที่ฝึกความคิดที่จะสร้างให้ลูกบ่าขี้เบ้าแข็งแรง เป็นการฝึกความอดทนและทำให้กล้ามเนื้อส่วนแขนขาใช้งานและบริหารให้แข็งแรง ขึ้น และทำให้เป็นผู้ยอมรับในกติกาการเล่น

เป็นการละเล่นของเด็กทางภาคเหนือ ชนิดหนึ่ง โดยมีอุปกรณ์คือ วงล้อที่ทำจากไม้ และไม้สำหรับตีให้ล้อกลิ้ง ผู้เล่นจะใช้ไม้ตีวงล้อให้กลิ้งไปตามทาง โดยแข่งกันว่าใครจะถึงเส้นชัยก่อน

วิธีการเล่น:1. อุปกรณ์:

เตรียมวงล้อไม้ และไม้สำหรับตี (อาจเป็นไม้ไผ่ หรือไม้เนื้อแข็ง) 2. สถานที่:

เล่นในสนามกว้าง หรือพื้นที่โล่ง 3. การเล่นผู้เล่นจะยืนที่จุดเริ่มต้นแล้วใช้ไม้ตีวงล้อให้กลิ้งไปข้างหน้า แข่งกันว่าใครจะไปถึงเส้นชัยก่อน 4. การแข่งขัน:ผู้เล่นแต่ละคนจะใช้ไม้ตีวงล้อของตนเองให้กลิ้งไปข้างหน้า แข่งกันว่าใครจะไปถึงเส้นชัยก่อนกัน 5. ข้อได้เปรียบ:วงล้อที่มีร่องสำหรับใส่ยาง จะช่วยให้การตีและการกลิ้งของวงล้อทำได้ง่ายและตรงกว่า ความหมายและคุณค่า:ความสนุกสนาน:เป็นการละเล่นที่ช่วยให้เด็กๆ ได้สนุกสนาน เพลิดเพลิน และออกกำลังกายทักษะ:ฝึกทักษะการกะระยะ การควบคุมทิศทาง และความแข็งแรงของร่างกาย การแข่งขัน:ฝึกการแข่งขันอย่างยุติธรรม และการมีน้ำใจนักกีฬาสืบสานวัฒนธรรม:เป็นการละเล่นพื้นบ้านที่ช่วยสืบสานวัฒนธรรมและภูมิปัญญาของท้องถิ่น

เป็นการละเล่นพื้นเมืองที่เก่าแก่แบบหนึ่งของชาวชนบทในภาคกลางของไทย แถบจังหวัดนครสวรรค์ ที่อำเภอพยุหะคีรี ซึ่งแต่เดิมประชาชนส่วนมากยึดอาชีพการทำนาเป็นหลักและด้วยนิสัยรักสนุก ประกอบกับการเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอนของไทยด้วย จึงได้เกิดการเต้นกำรำเคียวขึ้น ซึ่งในเนื้อเพลงแต่ละตอนจะสะท้อนให้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านอย่างชัดเจน ลักษณะการรำไม่อ่อนช้อยเช่นการรำไทยทั่ว ๆ ไป จะถือเอาความสนุกเป็นใหญ่ จะมีทั้ง “เต้น” และ “รำ” ควบคู่กันไป ส่วนมือทั้งสองของผู้รำข้างหนึ่งจะถือเคียว อีกข้างหนึ่งถือต้นข้าวที่เกี่ยวแล้ว จึงได้ชื่อว่า “ เต้นกำรำเคียว”

ลักษณะการแสดง

จะแบ่งผู้เล่นเป็น 2 ฝ่ายคือ ฝ่ายชายและฝ่ายหญิง สำหรับฝ่ายชายเรียกว่า “พ่อเพลง” ฝ่ายหญิงจะเรียกว่า “แม่เพลง” เริ่มด้วยพ่อเพลงร้องชักชวนแม่เพลงให้ออกมาเต้นกำรำเคียวโดยร้องเพลงและเต้นออกไปรำล่อฝ่ายหญิง และแม่เพลงก็ร้องและรำแก้กันไป ซึ่งพ่อเพลงนี้อาจเปลี่ยนไปหลายๆ คน ช่วยกันร้องจนกว่าจะจบเพลง ส่วนผู้ที่ไม่ได้เป็นพ่อเพลงแม่ก็ต้องเป็น “ลูกคู่” ปรบมือและร้องเฮ้ เฮ้ว

ให้จังหวะ

ลูกโยน ทำด้วยผ้าผืนเช่น ผ้าขาวม้า นำมาม้วนพันชายข้างหนึ่งแล้วห่อมัดด้วยชายอีกข้างหนึ่ง ต้องมัดให้เหลือชายผ้าสำหรับจับโยน ๑ ลูก แบ่งผู้เล่นออกเป็น ๒ ฝ่าย นิยมให้ฝ่ายหนึ่งเป็นชายอีกฝ่ายหนึ่งเป็นหญิงจำนวนผู้เล่นฝ่ายละประมาณ ๕-๑๐ คนขีดเส้นกั้นแดนมิให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล่วงข้ามแดนกัน

การเริ่มต้น ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเป็นผู้เริ่มโยนลูกโยนก่อนก็ได้ ถ้าฝ่ายชาย เป็นฝ่ายเริ่ม ฝ่ายชายก็จะโยนลูกโยนข้ามไปยังแดนฝ่ายหญิง หากไม่มีผู้ใดรับลูกโยนได้ ลูกโยนตกถึงพื้น ฝ่ายหญิงจะหยิบลูกโยนขึ้นมาโยนกลับไปยังฝ่ายชาย แต่หากฝ่ายหญิงรับลูกโยนได้ก่อนตกถึงพื้น ก็จะขว้างลูกโยนข้ามไปให้ถูกตัวฝ่ายชายถ้าขว้างไปแล้วไม่ถูกใคร และลูกโยนตกถึงพื้น ฝ่ายชายจะหยิบลูกโยนขึ้นมาโยนกลับไปข้างฝ่ายหญิง สลับกันไปมา

สภาพเป็นเชลย หากผู้เล่นคนใดปล่อยให้ลูกโยนที่ฝ่ายตรงข้ามรับได้และขว้างกลับมาถูกส่วนใด ส่วนหนึ่งของร่างกาย ผู้เล่นคนนั้นจะตกเป็นเชลยของฝ่ายตรงข้าม ต้องข้ามแดนไปยืนคอยรับลูกช่วงในแดนฝ่ายตรงข้าม เชลยต้องพยายามหลบหลีกจากการป้องกันของฝ่ายตรงข้ามเพื่อจะรับลูกโยนที่ฝ่าย ตนพยายามโยนมาให้ ขณะเดียวกัน ฝ่ายเจ้าของเชลยก็ต้องพยายามกันไม่ให้เชลยรับลูกโยนได้

ปกรณ์ : ผ้าผูกตา

วิธีการเล่น เลือกคนที่เป็นปลา โดยการจับไม้สั้นไม้ยาว เอาผ้าผูกตาคนที่เป็นปลา แล้วหมุน ๓ รอบ ผู้เล่นคนอื่น ๆ ล้อมวงจับมือกันเดินเป็นวงกลม พร้อมร้อง เพลงประกอบ บทร้องโพงพาง โพงพางเอย ปลาเข้าลอด ปลาตาบอด เข้าลอดโพงพาง โพงพางเอย นกกระยางเข้าลอด เสือปลาตาบอด เข้าลอดโพงพาง กินปลาเป็นหรือกินปลาตาย เมื่อจบเพลง นั่งลง แล้วถามว่า “ปลาเป็นหรือปลาตาย” ถ้าตอบว่า “ปลาเป็น” คนที่อยู่รอบวงจะขยับเขยื้อนหนีได้ ถ้าบอก “ปลาตาย” จะต้อง นั่งอยู่เฉย ๆ คนที่ถูก ปิดตาทายถูก ก็ต้องมาเป็นแทนถ้าทายผิดต้องเป็นต่อไป (ผู้ที่เป็นปลา ซึ่งถูกปิดตาจะต้องทายว่า ผู้ที่ถูกจับได้เป็นใคร ชื่ออะไร)

“ชนกว่าง” เป็นการละเล่นพื้นบ้านของชาวล้านนา ที่นิยมเล่นกันเป็นเวลานานแล้ว จนกลายเป็นประเพณีแต่จะเริ่มเล่นกันมาตั้งแต่เมื่อใดนั้นไม่มีหลักฐานปรากฏ ปัจจุบันยังมีการเล่นกันอยู่ แต่อาจจะไม่มากเท่ากับในอดีต

การเล่นชนกว่างของชาวล้านนานิยมเล่นกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ก็คงจะคล้ายๆ กับการเล่นชนปลากัดของชาวภาคกลาง

Advertisements

ชนกว่างใช่ว่าจะชนกันได้ในทุกฤดูกาล จะมีให้เล่นกันก็แต่เฉพาะในฤดูฝน คือประมาณเดือนสิงหาคม-ตุลาคม พอออกพรรษาแล้วก็ค่อยๆ เลิกราปล่อยกันไป กว่างก็จะเริ่มหายตายจาก เพื่อการเกิดใหม่ในปีหน้า ตามวัฏจักรของมัน

กว่าง เป็นสัตว์จำพวกแมลงปีกแข็ง มีขา 6 ขา ตัวผู้มีเขา 2 เขา (เขาล่าง, เขาบน) ตัวเป็นสีน้ำตาลและสีดำ ที่เกิดมาจากด้วงมะพร้าว ซึ่งส่วนมากจะมีที่อยู่อาศัยในป่า มีด้วยกันหลายชนิด

ใช้ไม้ 2 ชิ้น คือ ไม้แม่ ทำด้วยกิ่งไม้ที่หาง่ายและเหนียว มีขนาด เส้น ผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 นิ้ว หรือใกล้เคียง ยาวประมาณ 1 ศอก และ ไม้ลูก อาจนำจากไม้ท่อนเดียวกันด้านปลายของไม้แม่ยาวประมาณ 1 คืบ ไม้ที่สามารถทำได้ เช่น ไม้มะขาม ไม้ฝรั่ง หรือไม้ไผ่ลำเล็ก ตัน คือ เป็นไม้ที่สามารถหาได้ง่ายในท้องถิ่น นิยมใช้ไม้สดด้วยเป็นไม้ที่ยังมีน้ำหนักและเหนียวไม่เปราะเหมาะสมกับกระบวน การเล่นโดยการแบ่งฝ่ายละเท่า ๆ กัน เช่น 2 ต่อ 2 หรือ 3 ต่อ 3 ฝ่ายได้เล่นก่อนจะทำการขุดร่องที่พื้นดินแข็งให้เป็นร่องยาวประมาณ 1 คืบ ลึก 1 นิ้วครึ่ง เป็นรางคล้ายเรือ หรือ พอเพียงกับการงัดไม้ลูกได้จากนั้นฝ่ายเริ่มจะวางไม้ลูกขวางร่องหลุมที่ขุด ไว้ แล้วใช้ไม้แม่งัดออกไปข้างหน้าให้ได้ระยะไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามรับยากหรือโต้กลับยาก ขณะที่งัดไม้ลูกออกไปนั้น ฝ่ายรับสามารถใช้อุปกรณ์ใดก็ได้ปกป้องหรือตีโต้กลับไปยังหลุมงัด

การปั่นหนังว้อง คือการปั่นยางวงที่ใช้รัดของ เป็นการเล่นของเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายเล่นโดยการจับคู่เล่นบนพื้นราบที่ ไม่สกปรก เช่น พื้นเรือน หรือบนโต๊ะ อุปกรณ์ที่ใช้คือ ยางรัดของจำนวนมากน้อยเท่าที่หาได้กติกาการเล่นมีอยู่ว่า หากผู้เล่นฝ่ายใดสามารถคลายยางรัดของออกจากกันเป็นเส้นปกติได้ ก็จะได้ยางรัดนั้นเป็นกรรมสิทธิ์เริ่มจากการนำยางรัดของมาคนละเส้นประกบกันแล้วให้ฝ่ายหนึ่งใช้ส้นมือถูยาง รัดของที่ประกบกันนั้นโดยแรงให้ยางรัดทั้งสองเส้นบิดตัวพันกันจนแน่น แล้วให้อีกฝ่ายหนึ่งพยายามแกะให้คลายออกจากกัน ถ้าทำได้สำเร็จจะได้ยางรัดของไปเป็นของตน ถ้าทำไม่สำเร็จจะต้องให้อีกฝ่ายหนึ่งทำแทน ผลัดกันเช่นนี้ไปจนกว่าจะมีผู้ทำสำเร็จ เมื่อเสร็จแล้วก็เริ่มต้นใหม่ไปเรื่อยๆ

เป็นการละเล่นที่ใช้เล่นในยามว่าการเล่นปั่นหนังว้อง เล่นได้ทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง พ่อแม่สามารถให้ลูกเล่นในบ้านและคอยสังเกตพฤติกรรม นิสัยใจคอของลูก หากพบความผิดปกติจะแก้ไขได้ทันท่วงที

นอกจากนี้ยังเป็นการเก็บรักษายางรัดของไว้ใช้ในโอกาสต่อไปอีกทางหนึ่งด้วย

อุปกรณ์ ก้อนหิน หรือกระเบื้อง

จำนวนผู้เล่น ๔ คนขึ้นวิธีเล่น

๑. ขีดช่องสำหรับกระโดดเป็น ๖ ช่อง ขนาดโตพอที่จะกระโดดเข้าไปยืนได้ แล้วแบ่งครึ่งช่องที่ ๓ ที่ ๕ สำหรับที่พัก และกลับหลังหัน จึงมีช่องทั้งหมด ๘ ช่อง แล้วเขียนหัวกระโหลกเล็ก ๆ ในช่องบนสุด

๒. ใช้อะไรเป็นเบี้ยก็ได้ แต่ควรเป็นของที่มีน้ำหนัก ถ้าใครโยนเข้าหัวกระโหลกที่เล็ก ๆ นั้น ก็จะได้เล่นก่อน

๓. โยนเบี้ยลงช่องที่ ๑ แล้วกระโดดขาเดียวข้ามช่องที่ ๑ เข้าไปยังช่องที่ ๒ แล้วกระโดด ๒ ขา เข้าไปในช่องที่ ๓ และ ๔ ให้เท้าข้างหนึ่งอยู่ช่องที่ ๓ อีกข้างหนึ่งอยู่ที่ช่องที่ ๔ จากนั้นกระโดดขาเดียว ต่อไปยังช่องที่ ๕ และ ๒ ขา ที่ช่องที่ ๖ และ ๗ ตามลำดับ กระโดดตัวกลับ หันหน้ากลับมาทางเดิม กระโดดขาเดียวมายังช่องที่ ๕ สองขาที่ช่องที่ ๓ และ ๔ ขาเดียวที่ช่องที่ ๒ และช่องที่ ๑ พร้อมกับก้มลงเก็บเบี้ยที่ช่องที่ ๑ จากนั้นก็กระโดดออกมา

ของเล่นตามฤดูกาลช่วงมะม่วงออกผล เมื่อของเล่นพังก็ทำขึ้นใหม่ได้ง่ายประโยชน์ของการเล่นไก่มะม่วง

ด้านร่างกาย พัฒนากล้ามเนื้อมัดเล็กและมัดใหญ่เวลาแกว่งมะม่วงไปสับคู่ต่อสู้ด้านจิตใจ เพลิดเพลินสนุกสนาน

ด้านปัญญา เรียนรู้ประดิษฐ์ของเล่นใกล้ตัวจากธรรมชาติ ฝึกสังเกตการใช้แรงและจังหวะผ่อนเพื่อให้ถึงจุดที่ต้องการ ทดลองเปลี่ยนวัตถุดิบจากลูกมะม่วงเป็นอย่างอื่น รวมถึงอุปกรณ์ที่ใช้ทำเดือยได้ มาลองเล่นเพื่อค้นหาแนวทางการเล่นใหม่ๆด้านสังคม เรียนรู้การเคารพกฎกติกาวิธีทำนำมะม่วงลูกเล็กที่ยังกินไม่ได้ขนาดประมาณนิ้วโป้ง เอาผลมะม่วงมาใส่ไม้ไผ่(ไม้เสียบลูกชิ้น)เพื่อทำเดือยบางคนใช้ตะปูทุบหัว นำมาเจาะรูแล้วร้อยเชือกกล้วยที่ฟั่นไว้เข้าไป

ในการเจาะให้ทะลุมะม่วงบางคนอาจเลือกเจาะด้านที่นูนหรือด้านนอกของมะม่วง บางคนอาจจะใช้ด้านโค้ง แล้วแต่กลวิธีของแต่ละคน เพื่อหาสมดุลให้เกิดน้ำหนักในการแกว่งเดือย ความคิดเห็นของผู้เล่นบางคนอาจรู้สึกว่า ถ้าใช้ด้านนูนเป็นด้านหน้าออกรับคมเดือยของฝ่ายตรงข้าม เวลาถูกเฉือนมะม่วงจะแหว่ง ดูแล้วรู้สึกเป็นบาดแผลของตัวเล่นมันเจ็บปวดยิ่งนักวิธีเล่นแบ่งเป็น 2 ฝ่าย จะเล่นพร้อมกันหรือแข่งทีละคู่ก็ได้ ผลัดกันแกว่งให้เดือยสับมะม่วงของฝ่ายตรงข้าม ตกลงว่าใครจะเป็นคนเล่นก่อน ดึงเชือกให้ตึงไม่หย่อน มีกดเหล็กในการดึงเชือก คือ ห้ามทำหย่อนหรือยานเป็นอันขาด เพราะเดือยจะสับเข้าไม่ลึก ถือว่ามีเจตนาโกงคนที่จะสับให้หย่อนเชือกของตนเองตาเล็งบริเวณที่จะสับแล้วแกว่งมะม่วงของตนให้หันเดือยออกสับตรงที่เล็ง ส่วนมากจะเล็งกันตรงบริเวณระดับเดียวกันกับที่ร้อยเชือก เพราะถ้าสับตรงนั้นขาดก็จะทำให้คู่ต่อสู้หลุดจากเชือกถือว่าแพ้สับจนมะม่วงแตก ของใครแตกสามารถซ่อมได้โดยการใช้ไม้ไผ่ซี่เล็กๆ เย็บให้ติดกันจนกว่าจะซ่อมไม่ไหวและยอมแพ้ไป

Page updated

Google Sites

Report abuse