Παράλογος Λόγος

Zω, στη χώρα μας, μέσα σε ένα έλλειμμα λογικής. Έτσι το νοιώθω. Σε μια, συχνά βασανιστική, κρίση του ορθού λόγου. Την προσλαμβάνω ως κυρίαρχο στοιχείο του δημόσιου βίου. Την αξιολογώ ως ιδιαίτερα αρνητική, με σημαντικές επιπτώσεις στη συνεννόηση μεταξύ μας, στη σύνθεση και τη λήψη αποφάσεων. Τη θεωρώ ομοιόμορφα διεισδυτική, σε όλο το ιδεολογικό φάσμα, χωρίς οι πολιτικές απόψεις να καταφέρνουν να διαφοροποιηθούν ιδιαίτερα ως προς τις αντοχές τους ή τις αντιστάσεις που προβάλλουν.

​

Ζω μέσα σε κάτι που δεν το έχω συναντήσει πουθενά αλλού στον κόσμο. Το ίδιο μου λένε και πολλοί άλλοι, φίλοι και συνεργάτες. Νοιώθω ότι έτσι πρέπει να είναι. Αυτή η ιδιαιτερότητα, από μόνη της, αρκεί για να προβληματίσει κάποιον.

​

Πιστεύω ότι ο ορθός λόγος υπάρχει, είναι εφικτός και είναι σπουδαίος. Πιστεύω ακόμη ότι είναι ιδεολογικά ουδέτερος. Άρα κατάλληλος για χρήση από όλους μας, χωρίς προκαταλήψεις και φοβίες. Μελαγχολώ στην ιδέα ότι ο ορθός λόγος θεμελιώθηκε στην ίδια τη χώρα μας από τον Αριστοτέλη.

​

Προσπαθώ λοιπόν να ψηλαφίσω τα χαρακτηριστικά του παράλογου λόγου στη χώρα μας. Να τα κατηγοριοποιήσω ως συμπτώματα μάλλον παρά ως αιτιολογία. Να καταθέσω και μερικές σκέψεις για την υπέρβασή τους.

​

Ο Παράλογος Λόγος είναι κυρίως κείμενο εμπειρικό. Έχει ελάχιστες βιβλιογραφικές; παραπομπές, οι περισσότερες από τον Αριστοτέλη. Βασίζεται σε εμπειρίες αποκτημένες σε πολλές χώρες, στην επικοινωνία με πολλούς ανθρώπους και στις σκέψεις, που εκεί ανάμεσά τους, γεννήθηκαν. Κυρίως όμως βασίζεται στη νοητική και ψυχολογική αντιδιαστολή που τις υπέβαλα, με την εμπειρία της κοινωνικής, επαγγελματικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα.